Tadamichi Kuribayashi

Uit GeschiedenisJapan

Tadamichi Kuribayashi (栗林忠道 Kuribayashi Tadamichi)[1], geboren op 7 juli 1891, was een generaal in het Japanse Keizerlijk Leger. Hij staat vooral gekend om zijn rol als leider van de Japanse troepen, op het eiland Iwo Jima, tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Tadamichi Kuribayashi

Inhoud

Leven voor de oorlog

Tadamichi Kuribayashi werd geboren in de Nagano prefectuur, gelegen in de regio Chubu.[2] Hij was de vijfde generatie van een familie van samurai, die al zes verschillende keizers had gediend, en hij droeg deze traditie met trots en volle toewijding.

Ondanks zijn ambities om journalist te worden, werd hij overtuigd door zijn leerkrachten om deel te worden van het Japanse Keizerlijke Leger. In 1911 studeerde hij af aan de Hoge School te Nagano waarna hij de volgende 3 jaar een opleiding onderging aan de Japanse Keizerlijke Militaire Academie. Hij specialiseerde zich hierbij in ruiterij en zette deze discipline voort aan de Cavalerieschool van het leger tot in 1918. In 1923 studeerde hij met grote onderscheiding af aan de Militaire Academie van het Japanse keizerrijk en kreeg hierbij een militair sabel, uitgereikt door Keizer Taisho, omwille van zijn uitmuntende resultaten.

In 1928 werd hij een vervangend Militair Attaché bij de ambassade in Washington. De daaropvolgende twee jaar heeft hij vooral Amerika doorreisd en zijn tijd gestoken in observaties en onderzoeken naar de Amerikaanse industriële ontwikkelingen. Verder was dit een gelegenheid om zijn Engels te oefenen in regio’s als Buffalo, New York en de Amerikaanse Militaire Ruiterschool in Fort Bliss, Texas, waar hij de belangrijke tactieken van cavalerie leerde.

Kuribayashi was getrouwd met Yoshii Kuribayashi en had drie kinderen. Hij was enorm toegewijd aan zijn familie en dus allesbehalve tevreden met het feit dat het Japans beleid niet toeliet zijn vrouw en zoon mee te laten gaan naar Amerika. Regelmatig schreef hij hen brieven met gedetailleerde berschrijvingen van plaatsen dat hij had gezien en mensen die hij had ontmoet.

Na een korte terugkeer naar Tokyo werd hij gepromoveerd naar de rang van majoor en kreeg hij de status als eerste Japanse Militair Attaché in Canada in 1931. Slechts 2 jaar later werd hij een luitenant-kolonel en een lid van het militaire affaire bureau van oorlogsministerie.

Tweede Wereldoorlog

In december 1941 kreeg Kuribayashi de functie van stafchef van het 23e leger van Japan, tijdens de Invasie van Hong Kong, en werd twee jaar nadien aangewezen als Luitenant-generaal en Commandant van de 2e Keizerlijke Garde.

In 1944 werd hij uitgekozen door Hirohito en de premier Tōjō Hideki om de strategische verdediging van de Bonin-eilanden[3] waaronder Iwo Jima en Chichi Jima uit te stippelen. Met vooral de concentratie op het eiland Iwo Jima dat een belangrijke strategische ligging had. Bewust van het feit dat dit geen simpele taak zou worden en dat er heel wat druk op zijn schouders werd gelegd nam hij de missie aan en vertrok op 8 juni naar Iwo Jima. Voordat Kuribayashi overvloog naar Iwo Jima kreeg hij de eer om Hirohito, die hem de boodschap meegaf dat de Amerikanen moesten gestopt worden kosten wat kost, persoonlijk te begroeten. Deze ontmoeting was zelfs voor een samurai een zeer zeldzame gebeurtenis, maar omwille van zijn training, discipline en trouw aan de keizer was Hirohito ervan overtuigd dat Kuribayashi de juiste man was om Japan te redden van schande, invasie en een nederlaag.

Slag om Iwo Jima

Iwo Jima

Iwo Jima, dat zich op slechts 1060 km van Tokio bevond, was voor zowel Japan als de Verenigde Staten belangrijk gebied. Op het eiland bevonden zich twee vliegvelden, die de Japanners gebruikten om de Amerikaanse B-29 bommenwerpers op weg naar Japan te onderscheppen. Daarnaast konden ze vanaf daar hun aanvallen de Amerikaanse vliegvelden op de eilandengroep de Marianen[4] uitvoeren en was het een belangrijk tussenstation op de route naar de centrale en zuidelijke Grote Oceaan.

Voor de Amerikanen was dit eiland belangrijk omdat het een belangrijke ligging had voor de verdere aanval op de Japanse hoofdeilanden. Bommenwerpers moesten hierdoor namelijk een veel kortere afstand afleggen. Bovendien was het eiland Japans grondgebied en zou de val ervan een zware morele klap betekenen voor de Japanse bevolking. En dit wist Kuribayashi maar al te goed, hij begon aan het uitstippelen van een unieke verdediging waarmee hij de val van Iwo Jima zo lang mogelijk zou uitstellen.

Japanse Voorbereiding

Voordat Kuribayashi in juni 1944 aankwam op Iwo Jima was het al tot de tanden bewapend. Er waren zo’n 80 gevechtsvliegtuigen aanwezig, maar in juli bleven er hier nog maar 4 van over. Gedurende 2 dagen werd het eiland aangevallen door een Amerikaanse marine-eenheid. Geen enkel gebouw bleef heel en ook de laatste vier vliegtuigen werden vernield. Tot grote verbazing van de Japanners volgde er die zomer geen andere aanval van de Amerikanen, maar er was geen twijfel dat de Amerikanen vroeg of laat Iwo Jima zouden binnendringen. Kuribayashi wist dat het een bijna onmogelijke taak was om zonder enige mogelijkheid van herbevoorrading, versterking of enige andere steun, het sterk ontwikkelde Amerikaanse leger tegen te houden. De val van Iwo Jima was bijna onvermijdelijk, maar Kuribayashi was vastbesloten om de tegenstander daar een zo hoog mogelijke prijs voor te laten betalen.

Voor Kuribayashi was het Luitenant-generaal Hideyoshi Obata die in stond voor de verdediging van Iwo Jima. Hij vond dat de Amerikaanse troepen moesten worden tegengehouden op de stranden en dat een oorlog op een eiland niets was zonder een zware verdediging van de kustlijnen. Hij gaf zijn soldaten de taak de stranden uit te rusten met zware artillerie en bunkers. Kuribayashi zag echter dat er een ander plan van aanpak genoodzaakt was en dat de verdediging van de kustlijnen niet genoeg zou zijn om de Japanse troepen tot stand te houden. Hij richtte zich vooral op een sterke verdediging in het achterland, verstrekte de kustlijnen met enkel lichte automatische wapens en verplaatste artillerie mortieren en raketten naar de voet en op de hellingen van de vulkaan Suribachi en naar de hellingen in het noorden op het Motoyama plateau.

Tunnels en Bunkers

Om een langdurige defensie van het eiland te kunnen aanhouden gaf Kuribayashi het bevel om een heel netwerk aan tunnels en bunkers aan te leggen. Hierbij hadden ze het geluk dat de vulkanische grond op het eiland hen toeliet gemakkelijk tunnels te graven.

Uiteindelijk werden er ongeveer 1500 ondergrondse kamers gegraven die met elkaar verbonden waren door 16 km aan tunnels. Voor deze constructies werden Japanse ingenieurs overgebracht om blauwdrukken te maken zodat er tijdens de aanval voldoende zuurstof aanwezig was. Als gevolg van de bombardementen in het begin van de zomer, waren de tunnels inmiddels zo diep ondergrond dat ze vrijwel immuun waren voor lucht of zeeaanvallen. Vanwege het belang van deze ondergrondse schuilplaatsen stond ongeveer een kwart van de bemanning in voor de constructie ervan. Het doel was dat er een 27 km lang stelsel van tunnels op het eiland zou komen. Bij de landing van de Amerikanen was hiervan 13 km voltooid.

Voor de Invasie

In november 1944 opende de Amerikaanse marine het vuur met bombardementen die met regelmatige tussenpozen herhaald werden. Alhoewel het eiland 2 maanden lang dagelijks werd aangevallen, had dit amper een effect op de Japanse verdediging. Dankzij de ondergrondse tunnels konden de soldaten daar veilig blijven wachten tot de bombardementen weer even ophielden. Op 8 december voerden B-24’s en B-25's de eerste van een serie aanvallen uit die 72 dagen zouden aanhouden.

Een grote Amerikaanse vloot vaarde op 14 februari 1945 van het in de buurt zijnde eiland Saipan naar Iwo Jima. Tegen 16 februari was het eiland al omringd door de Amerikaanse oorlogsschepen die een nieuwe reeks aanvallen op het Japanse leger uitvoerden. Deze keer werden vooral hoog explosieve bommen en chemicaliën gedropt die grote gebieden kunnen neerbranden. De invasie van de Amerikanen op het eiland was gepland voor 19 februari. Amerikaanse legerschepen opende nogmaals het vuur, dit keer op de stranden om eventuele troepen soldaten die op de stonden te vernietigen. Het Japanse leger dat veilig in de grotten zat wachtte echter geduldig af tot dat de aanval voorbij was zodat ze via ladders terug konden keren naar hun posten die zicht hadden op het strand en daar de invasie van de Amerikanen afwachten.

De Invasie

Kuribayashi's Orders

Hoewel de kans op een overwinning miniem was wou Kuribayashi dat zijn mannen tot het einde vochten voor hun land en gaf ze de opdracht niet te sterven vooraleer ze tenminste 10 Amerikaanse soldaten hadden gedood. De Japanners hadden een ‘geen overlevenden strategie’ waarbij de soldaten niet op overleving rekenden. Kuribayashi zijn verdedigingsplan week radicaal af van alle andere verdedigingstactieken die eerder gebruikt waren door de Japanners in de oorlog. Met belangrijkste punten als volgt.

  • Om hun posities niet vrij te geven aan de Amerikanen mocht er niet gevuurd worden tijdens de bombardementen die de landing voorafgingen.
  • De Amerikanen zouden nog geen vorm van verzet tegenkomen op de stranden
  • Pas als de Amerikanen zich 500 m inlands hadden verplaatst mocht het vuur door automatische geweren geopend worden.
  • Nadat er zoveel mogelijk schade was gericht aan de bemanning dat geland is, moest de artillerie noordwaarts dicht bij het Chidori vliegveld worden geplaatst.
  • Er zou geen grote banzai tegenaanval[5] worden uitgevoerd.
Landing van de Amerikanen

Op 19 februari zetten de eerste Amerikanen voet op het strand van Iwo Jima. De eerste 20 minuten van de landing stuitten de Amerikaanse soldaten op lichte en volslagen gedesoriënteerde weerstand. Toen de Marines echter de zandwal achter het strand probeerden te nemen, barstte nauwkeurig vuur van verborgen mitrailleurnesten en mortierbatterijen los en werd het strand een helse chaos.

Vele Amerikaanse soldaten sneuvelden al op het strand, maar de Amerikaanse marineschepen bleven toekomen met meer versterking, tanks wapens en ammunitie. Al snel waren er duizenden Amerikaanse marine soldaten op het strand van Iwo Jima. Voor die soldaten was het een kwestie van de regen aan beschietingen, van de Japanners die schoten vanuit hun beschutte posities, ontwijken en verder het eiland ingaan. De Amerikanen op hun beurt schoten eens dat ze dichterbij waren op alles dat eruit zag als een schietpositie. Als er een paar soldaten dicht genoeg waren vuurden ze met een vlammenwerper in de openingen van de shietposities om alles Japanners te doden die zich erin vertoefden.

Tegen de val van de avond hadden de Amerikanen al kunnen verdertrekken tot de andere kust van de dunste kant van het eiland, waardoor de Japanse troepen op Suribachi werden afgescheiden van de troepen die zich op het Motoyamaplateau bevonden. Ook de volgende dag moesten de Amerikanen zo stuk per stuk hun weg verder vechten. Aan het einde van de dag hadden ze wel land veroverd maar veel man verloren.

Verovering van Suribachi

De rest van de troepen trokken naar het noorden om de twee Japanse vliegstroken te veroveren. Hier had Kuribayashi zijn zwaarste verdedigingen geplaatst en botsten de marinen op zo’n 800 machinegeweren, kanonnen, schietplaatsen en verborgen snipers. Toch waren ze erin geslaagd aan het einde van de dag meer dan 450 vierkante meter land en één vliegstrook te veroveren.

Op de derde dag trokken de Amerikanen verder naar Suribachi en het 2e vliegveld. De Amerikanen verloren veel soldaten in hun pogingen om de Japanners te verslaan, maar er bleef versterking aankomen. Er kwamen ook meer tanken, ammunitie en kanonnen aan, waardoor de Amerikanen zeer sterk in de meerderheid waren. Toch weigerden Kuribayashi en zijn mannen zich over te geven. Op de vierde dag hadden de Amerikanen het laatste vliegveld veroverd, maar de Japanners dreven hen telkens terug.

Ondertussen bereikten andere troepen de basis van de vulkaan Suribachi en begonnen ze hun weg naar boven te banen. Toen de Amerikanen de top van de berg hadden bereikt plaatsten ze een vlag om te laten zien dat ze Suribachi hadden veroverd.

Overgave

Het gevecht was echter nog niet voorbij en de rest van het eiland moest nog veroverd worden. Op de zevende dag hadden ze het tweede vliegveld kunnen veroveren en hierbij het hele zuidelijke deel van Iwo Jima. Het Amerikaanse leger vocht nog zeven dagen door om door Kuribayashi zijn zware verdediging op het noordelijke deel van het eiland te komen. Op 26 maart werden de laatste delen van het eiland veroverd en waren de Japanners gedwongen tot overgave van Iwo Jima.

Balans

Uiteindelijk waren van de ruim 21.000 Japanners die deelnemen aan de strijd, slechts 214 overlevenden.

Ook Tadamichi Kuribayashi overleefde de strijd niet, al zijn de oorzaken van zijn dood nog onzeker. Velen geloven dat hij de traditionele dood van een samurai onderging door seppuku[6] te plegen, maar zijn lichaam werd nooit gevonden.

Militaire Rangen

  • Sho-i (Tweede-Luitenant)- mei 1911
  • Chu-i (Luitenant)- juli 1918
  • Tai-i (Kapitein)- augustus 1923
  • Shosa (Majoor)- maart 1930
  • Chusa (Luitenant-Kolonel)- augustus 1933
  • Taisa (Kolonel)- zomer 1937
  • Shosho (Majoor-Generaal)- maart 1940
  • Chujo (Luitenant-Generaal)- juni 1943
  • Taisho (Generaal)- 17 maart 1945

Voetnoten

  1. ↑ Bij Japanse namen komt de familienaam eerst.
  2. ↑ Chubu((中部地方, Chūbu-chihō) is een regio in Japan die zich in het centrum bevindt van het grootste eiland van Japan, Honshu. Ten westen van Chubu ligt de Kansai regio, ten oosten de Kanto regio.
  3. ↑ De Bonin- of Ogasawara-eilanden vormen samen een archipel van 30 subtropische eilanden. Ze bevinden zich op een afstand van 1000 km ten zuiden van Tokio, en worden bestuurd door de subprefectuur Ogasawara(een subprefectuur van Tokio).
  4. ↑ De Marianen zijn een Oceanische eilandengroep en een onderdeel van de regio Micronesië. Ze bevinden zich ten noorden van de Carolinen en ten zuiden van de Japanse Bonin-eilanden.
  5. ↑ Een laatste wanhopige zelfmoordaanval om schande en overgave te vermijden.
  6. ↑ Traditionele vorm van zelfmoord in Japan door de buik open te snijden.

Bibliografie

Boeken

  • Ross, Bill D., Iwo Jima: Legacy of Valor, New York, The Vanguard Press, 1985.
  • Fuller, Richard, Shokan, Hirohito's Samurai, London, Arms and Armor, 1992.
  • Greenfield, Kent R., The War Against Japan, Washington, DC, Brassey's, 1998.

Elektronische Bronnen

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Tadamichi_Kuribayashi"