Sumitomo

Uit GeschiedenisJapan

Sumitomo: van klein tot groot en belangrijk bedrijf

Sumitomo (Japans: 住友) is opgericht op het einde van de zestiende eeuw en begon als een klein familiebedrijf. Het was vooral bekend vanwege de kopersmelterij. Langzaamaan groeide het bedrijf en het begon zich te engageren in andere velden van de economie totdat het uiteindelijk uitgroeide tot één van de grootste Zaibatsu[1] (Japans: 財閥). Andere bekende Zaibatsu zijn Mitsubishi en Mitsui.

Inhoud

De oprichting

Riemon Soga is de persoon met wie alles begon. Rond 1590 leefde hij in Teramachi-Gojo, gelegen in Kyōto en hij werkte in de kopersmelterij sector. Hij leerde goud en zilver uit koper halen door lood te gebruiken in het proces. Dankzij deze ontdekking had hij veel succes en verdiende hij goed.

Riemon kreeg een zoon, genaamd Rihei-Tomomochi. Rihei-Tomomochi opende omstreeks 1630 in Ôsaka een klein bedrijfje. Hij erfde het kopersmelttalent en was er zeer goed in. Hij bezat ook een kopermijn, ruilde koper en importeerde buitenlandse goederen (waaronder stoffen doeken, suiker, medicijnen en andere grondstoffen). Hij opende later ook een wisselkantoor. Zijn handel stopte na 1741.

Tomomochi werd opgevolgd door Tomonobu. Tomonobu was vooral bekend om zijn betrokkenheid in de Yoshioka mijn in Bitchu (gelegen in het Okayama prefectuur). In 1690 werd de kopermijn van Besshi ontdekt waardoor de rijkdom van de familie en bijgevolg het bedrijf vergrootte. Het bedrijf nam in 1762 de Tachikawa kopermijn over.

Tijdens de Tokugawa periode opende het bedrijf 120 mijnen en was het veruit de beste in de koperhandel.

Van de Meiji restauratie tot het uitbreken van Wereldoorlog I

Met de start van de Meiji restauratie ontstond er een grote crisis. De feudale heer van Tosa confisqueerde de Besshi mijn, dat het shōgunaat diende. Het geld dat vloeide naar de feudale daimyō kon niet meer teruggevorderd worden na het opbreken van het shōgunaat.

Dankzij de inspanningen van Saihei Hirose[2] verkreeg Sumitomo de toestemming om tijdelijk de werken in de mijn verder te zetten. Later, in overeenstemming met de wetten van de nieuwe regering dat handelde over de mijnbewerking, kon Sumitomo zijn werk in de mijnen zonder problemen verderzetten. In die tijd waren er geen subsidies en het was allen dankzij het verkrijgen van geld door middel van zakelijke transacties, dat Sumitomo erin slaagde zijn financiële problemen te overwinnen.

Om de crisis te kunnen overleven, concentreerde men zich vooral op de mijn van Besshi. Echter, Sumitomo had geen moderne technieken om de mijn te bewerken en kon dus geen verdere ontwikkeling doormaken. Toen de Meiji regering buitenlandse ingenieurs uitnodigde om te assisteren in de verdere ontwikkeling van de mijnbouw, zag Sumitomo zijn kans om zijn manager kennis te laten opdoen bij de Franse ingenieur L. François Coigny. Coigny was uitgenodigd door de regering voor de exploitatie van de Ikuno[3] mijn. Sumitomo verkreeg de toestemming om een buitenlandse ingenieur in dienst te nemen en koos Coigny. Dit werd mede mogelijk gemaakt dankzij de samenwerking met Lilienthal Cooperation in Frankrijk, met wie het bedrijf koper uitwisselde.

Sumitomo volgde het advies van Coigny op en moderniseerde zijn technieken, zoals de exploitatie van nieuwe, moderne raffinaderijen, het bouwen van nieuwe wegen en het aanschaffen van moderne machines. Deze vernieuwing leverde goede resultaten op: de productie verhoogde van 360 à 420 ton tijdens de vroege Meiji jaren naar 2022 ton in 1890.

Hoewel Sumitomo zich vooral concentreerde op de Besshi mijn, verlegde het zijn aandacht ook naar andere industrie takken. De bosbouw was belangrijk voor de levering van hout om stutpalen te maken voor de mijnen. De steenkoolmijnen waren belangrijk voor de raffinaderijen.

Toen de lucht vervuild raakte door de uitstootgassen van het Shisakajima smeltbedrijf van de Besshi mijn, plande het bedrijf de productie van kunstfosfaat door middel van het gebruik van zwavelzuur. In 1873 startte het bedrijf opnieuw transacties in Tomishima-cho, gelegen in Ôsaka, waar de transacties zich geleidelijk aan verder ontwikkelde in een gewone bank in 1895. De bank werd een aparte zijtak in 1912, Sumitomo Bank Ltd. genaamd. Tegen 1903 was de bank verspreid in Londen en verschillende andere steden in Europa en Amerika, wat het een pionier maakte in overzeese expansie. Het gebruik van hydro-elektrische kracht werd in 1904 ingehuldigd en in 1913 richtte Sumitomo een andere zijtak op: Fertilizer Plant.

Wereldoorlog I en de naoorlogse periode

In deze periode werden er verschillende conglomeraten opgericht in de verschillende velden van de economische wereld: Steel Works Ltd.; Tosa Yoshinogawa Hydro-Electric Power Company Lt en Steel Tube and Copper Works Ltd. zijn hier een paar voorbeelden van.

In het financiële gebied richtte Sumitomo in 1925 de Sumitomo Trust Company Ltd. en de Sumitomo Life Insurance Company Ltd. op. Dankzij de reorganisatie van de hoofdkantoren in gelimiteerde vennootschappen, werd het banto systeem[4] in gebruik genomen. Bedrijven, verwant met Sumitomo, werden onder de directe controle van Sumitomo Goshi Kaisha[5] (Japans: 合資会社) geplaatst, en tegen 1928 waren er dit al dertien bedrijven.

Na de Eerste Wereldoorlog, startte Sumitomo Steel Works met de productie van KS magneetstaal, stalen banden en andere delen en werkte mee aan de ontwikkeling van treinwagons.

Op het gebied van steenkoolmijnen, fuseerde de Sumitomo Ban Colliery (gestationeerd in Hokkaidō) samen met de Sumitomo Kyushu Colliery (gestationeerd in Kyushu) in 1930 om de Sumitomo Coal Mining Company Ltd. te vormen.

In de chemische industrie was Sumitomo Fertilizer Plant verantwoordelijk voor 12% van Japans kunstmeststoffen. Nippon Sheet Glass Company Ltd. (waar Sumitomo ook mee samenwerkte) deelde de thuismarkt met Asahi Glass Company op het gebied van vlakglas.

Goshi Kaisha trad op als het centrale orgaan dat de vooruitgang van de verwante bedrijven coördineerde, maar trad ook op als management van de steenkoolmijnen van Kohnomai, Ohgayu en Takane, beheerde een woud en handelde over de productverkoop van de verwante bedrijven.

In 1920 ondertekende Sumitomo Electric Wire and Cable Works een contract met de International Western Electric Corporation en zijn verwante bedrijf Nippon Electric Company Ltd. (opgericht in 1899) over de samenwerking van het kapitaal en technieken. Het resultaat was dat Sumitomo in staat was om meer geavanceerde methodes voor de fabricatie van communicatiekabels (duplex kabels zijn hier een voorbeeld van) te introduceren. Dankzij de uitwisseling van aandelen tussen Electric Wire and Cable Works en Nippon Electric Company en de uitnodiging van deze laatste bedrijf om hun vertegenwoordiger te laten meedoen in de raad van bestuur van Electric Wire and Cable Works, zijn deze bedrijven nauw verenigd sinds 1920.

In ditzelfde jaar kocht Sumitomo een deel van de Nippon Electric Company’s aandelen over van International Western Electric Corporation en vertegenwoordigers van Sumitomo werden benoemd als bestuurders van Nippon Electric Company.

In de metaalindustrie sloot Sumitomo Metal Industries Ltd. een overeenkomst met Aliminium Ltd. in 1931 met als doel het draaien van aluminiumfolie. Deze overeenkomst had de vorm van een gezamenlijke investering door de twee bedrijven in het nieuwe opgerichte Sumitomo Aluminium Company Ltd. Op het gebied van glas sloot Sumitomo, samen met Mitsubishi een samenwerkingscontract met Libbey-Owens Sheet Glass Corporation (Libby-Owens-Ford Glass Corporation is de huidige naam) in 1918. Het richtte ook Nichibei Sheet Glass Corporation Ltd. op. Daarna verviel het bedrijf in financiële problemen en in 1922, op hun smeekbede, ging Sumitomo akkoord om het management over te nemen. Dit is het huidige Nippon Sheet Glass Corporation Ltd.

Van wereld recessie tot het uitbreken van Wereldoorlog II

De Japanse economie was gecentraliseerd rond natuurlijke verdediging; dit werd duidelijk gemaakt door de industrieën gerelateerd met defensie, die een grote ontwikkeling doormaakte.

Op de herhaaldelijke vraag om de productie te verhogen, besloot Sumitomo zijn aandacht te verleggen van mijnbouw naar zware industrie en het breidde zelfs zijn activiteiten uit tot in het Mantsjoerijns gebied. Er was echter één probleem: Sumitomo kon niet het gevraagde hoeveelheid geld naar voor brengen, dat nodig was voor de uitbreidingen. Dus beginnend met de Chemical Company in 1938, boden verschillende andere bedrijven hun aandelen aan voor publieke consumptie. Dit bracht de gevraagde hoeveelheid op.

Op het gebied van chemische industrie, veranderde Fertilizer Works van naam en werd het Chemical Company Ltd. in 1934, nadat het zijn kapitaal had verdubbeld naar twintig miljoen yen. Rond deze tijd begon Sumitomo Chemical Company Ltd. te werken met ammonium derivaten, gebaseerd op de ammonium industrie en focuste zijn aandacht naar meerdere managements.

Met betrekking tot de zware industrie kant, fuseerde Niihama Works met de kopermijn van Besshi, werd onafhankelijk en veranderde de naam in Sumitomo Machinery Corporation Ltd.

Sumitomo had natuurlijk ook bedrijven in de metaalindustrie. In 1934 werd Sumitomo Aluminium Reduction Corporation Ltd. en Manchuria Sumitomo Steel Tube Corporation Ltd[6] opgericht, gevolgd door Sumitomo Metal Industries Ltd. in 1935. Het doel van Sumitomo Aluminium Reduction Corporation Ltd. was het vervaardigen van aluminium metal uit inheems ruw material. Dit proces startte in 1936 en het aluminium was geleverd door Sumitomo Chemical Company.

Sumitomo Metal Industries Ltd. ontstond door de fusie van Sumitomo Steel Tube and Copper Works met Sumitomo Steel Works met een kapitaal van vijftig miljoen yen. Het bedrijf startte met drie afdelingen (koper rollen, het maken van staal en de creatie van stalen buizen), maar de afdeling van het koper rollen verbreedde zijn veld naar de fabricatie van metalen vliegtuigpropellers en slaagde erin om extra super duraluminium te creëren. De afdeling waar ze staal maakte stond onder andere in voor het produceren van verschillende gelegeerde staalsoorten.

De uitbreiding van de afdelingen was in die tijd heel opmerkelijk. Om de financiële uitgaven voor de uitbreidingen tegemoet te komen, besloot Sumitomo Goshi Kaisha in oktober 1935 een deel van de aandelen van Sumitomo Metal Industries Ltd. te verkopen aan instanties die nauw verbonden waren met Sumitomo. In februari 1937 verdubbelde het kapitaal van Sumitomo Metal Industries naar honderd miljoen yen.

In maart 1937 werd Sumitomo Goshi Kaisha gereorganiseerd in Sumitomo Honsha Ltd. (Japans: 住友本社). Deze reorganisatie was bedacht door andere grote bedrijven om de sociale en politieke situatie dat het Mantsjoerijnse incident opvolgde, tegemoet te komen. De president van Honsha was Kichizaemon Sumitomo, die meer dan 98% van de aandelen van Sumitomo bezat. De bestuurders van Honsha waren ofwel de bestuurders van verwante bedrijven of ze waren doorverwezen om de leiding van het management in sommige bedrijven over te nemen. De hoogste post was in handen van Masatsune Ogura, die de Chief Executive Director van Honsha was, en voorzitter van alle raad van bestuurs van verwante bedrijven, met als uitzondering Sumitomo Bank. Dit zorgde ervoor dat de hele organisatie zich centraliseerde rond Honsha.

De resultaten van verschillende verwante bedrijven van Sumitomo waren opmerkelijk. In maart 1937 verdubbelde Sumitomo Chemical Company zijn kapitaal naar veertig miljoen yen en in april van datzelfde jaar, fuseerde de kopermijn van Besshi met Sumitomo Coal Mining Company om samen Sumitomo Mining Company Ltd. te vormen met een kapitaal van zevenentwintig miljoen yen. In juni van dat jaar verdubbelde Sumitomo Electric Wire and Cable Works zijn kapitaal naar dertig miljoen yen en in maart 1938 verhoogde Nippon Electric Company zijn kapitaal van twaalf en half naar dertig miljoen yen.

Terwijl de overzeese reputatie van de Sumitomo producten geleidelijk aan steeg, behield het bedrijf zijn relaties met bevriende bedrijven in andere landen.

In 1937 ondernam Sumitomo Electric Wire and Cable Works de job om kabels te installeren in het Panama Kanaal, op aanvraag van American Cable Company Incorporation.

Met betrekking tot samenwerking met buitenlandse bedrijven, vertrouwde International Standard Electric Corporation het management van Nippon Electric Company toe aan Sumitomo. De nauwe relaties werden ook behouden tussen Sumitomo Electric Wire and Cable Works en International Standard Electric Corporation[7]; van wie de laatste 600 000 aandelen (oftewel 20.016% van het geheel) bezat van Sumitomo Electric Wire and Cable Works. Het had ook een bestuurder in het management van Sumitomo Electric Wire and Cable Works.

Met het gebruik van buitenlandse technieken, kocht Sumitomo Metal Industries Ltd. een stalen rol band over van Edgewater Steel Corporation en met diens medewerking, bezorgde het bedrijf spoorwegmateriaal voor Japan en Mantsjoerije rond 1930.

In 1939 kocht het machines over van Nakajima Aircraft Compay om Hamilton propellers te maken met de toestemming van Hamilton Standard Propellers Division of United Aircraft Corporation. Het bedrijf verkreeg ook een licentie om controleerbare schroeven te maken.

Toen de internationale relaties in verval begonnen te raken voor het uitbreken van Wereldoorlog Twee, namen buitenlandse bestuurders van het management van Sumitomo Aluminium Reduction Corporation, Nippon Sheet Glass Corporation en andere bedrijven ontslag en nam Sumitomo de leiding over. Sumitomo werd ook een deel van het management in Teikoku Compressed Gas Company Ltd. dat zijn oorsprong in Frankrijk had.

Het resultaat van de extensieve uitbreiding in de meeste afdelingen van Sumitomo bedrijven vanaf 1937, werd er geschat dat de nodige fondsen voor verwante bedrijven in de daaropvolgende jaren rond de tweehonderd tot tweehonderdvijftig miljoen yen zouden zijn. Aangezien dit inderdaad het geval bleek te zijn, werd de hoeveelheid fondsen van buitenaf groot, door een verhoging van het kapitaal en banden aanhalen. Bovendien, met de vooruitgang van de economische controle, nam de omvang van Sumitomo’s afhankelijkheid van nationale fondsen toe.

Met de expansie van de productiekracht en de verandering in financiële bronnen, moest de organisatie aangepast worden. Onder de pseudo-oorlog situatie en met de nationale economie gecontroleerd door de staat, achtte men het raadzaam dat de bedrijven op eigen initiatief zouden verdergaan. Beginnende met Sumitomo Metal Industries in oktober 1941, kregen Chemical Company, Mining Company Ltd., de Sumitomo Bank en vele andere direct gecontroleerde bedrijven de toestemming om onafhankelijke presidenten te kiezen.

Van Wereldoorlog Twee tot de huidige tijd

In deze periode volgde Sumitomo - net zoals alle andere grote bedrijven – het nationale beeld van de uitbreiding van de zware industrie, wat een grote vooruitgang in dat veld bezorgde.

Met de concentratie op zware industrie, werd het duidelijk hoe goed verwante bedrijven het deden. Van alle verwante bedrijven, toonde Sumitomo Metal Industries Ltd. de meeste vooruitgang. Het vergrootte in tien jaar tijd zijn kapitaal van vijftig miljoen naar vierhonderdnegentien miljoen yen met een totale activa van 2 337 miljoen yen. Op het einde van de oorlog was het bedrijf verantwoordelijk voor 30% van de nationale productie van licht metaal en legering in Japan en werd het één van de grootste industriële bedrijven in het land.

Hoewel de productie van sommige grondstoffen werd teruggebracht, maakte Sumitomo Chemical Company dat verlies goed met de verhoging van de uitvoer van andere producten zoals salpeterzuur en methanol. In 1944 nam het Japan Dyestuffs Manufacturing Company[8] over en het bijkomende kapitaal verhoogde van zevenentwintig miljoen in 1937 naar negenennegentig miljoen yen in 1945. Sumitomo Aluminium Reduction Company overhandigde de hele productie aan Sumitomo Chemical Company nadat de oorlog was geëindigd.

Sumitomo Mining Company wist de eerste plek te verzekeren in de productie van koper en andere niet-ijzeren metalen zoals steenkool. In 1939 behield Sumitomo Electric Wire and Cable Works[9] een dominante positie in de productie van elektrische draden, kabels en gecementeerde harde legering spetullen, terwijl zijn kapitaal steeg van tweeëntwintig en half miljoen in 1937 naar zesentachtig en half miljoen yen op het einde van de oorlog.

Nippon Electric Company veranderde van naam en werd Sumitomo Communication Industrial Company in februari 1943. Met een kapitaal van honderdvijftig miljoen yen werd het het grootste bedrijf in het gebied van elektrische communicatie middelen met ongeveer 40% van de Japanse productie.

In de financiële sfeer was vooral Sumitomo Bank opmerkelijk. Het is één van de Grote Zes[10] en tijdens de periode van december 1941 tot september 1945, werden de deposito en de leningen elk respectievelijk drie en half en vier komma twee keer zo groot.

De activiteiten van alle Sumitomo bedrijven breidde zich in de oorlogsperiode ook uit naar Korea en Mantsjoerije. Sumitomo Light Metals Ltd. werd opgericht in Korea in december 1943 en Antung Light Metalls Ltd. in april 1944.

Tegelijkertijd met de ontwikkelingen van zijn verwante bedrijven, verdubbelde Sumitomo Honsha zijn kapitaal naar driehonderd miljoen yen in maart 1945, terwijl het aantal bedrijven vermeerderden van veertig met 574 miljoen yen opgelegd kapitaal in 1941 naar honderdvijfendertig bedrijven in 1946. Sinds de tijd van Sumitomo So-honten[11] was de ruil toevertrouwd aan de verkoopafdeling, maar de transacties waren gelimiteerd tot de productverkoop van verwante bedrijven, dus waren er geen problemen met de restrictie op ruilactiviteiten tijdens de oorlog.

Zoals eerder vernoemd was het management vooral centraal georganiseerd en zelfs na 1941, toen het presidentieel systeem geadopteerd werd door de verwante bedrijven, was Chief Executive Director van Honsha nog steeds het hoofd van de raads van bestuur met de uitzondering van Sumitomo Bank en een paar andere bedrijven.

Buiten zijn functie als holding company[12] was Sumitomo Honsha direct geëngageerd in de mijnbouw, agricultuur, bosbouw en de verkoop van zijn eigen producten. De meeste van deze activiteiten waren onder de directe controle van Honsha.

In 1944 werden de mijnactiviteiten toevertrouwd aan Sumitomo Mining Company, maar Honsha was nog steeds verantwoordelijk voor winst of verlies. Het beheer van de bossen in het Shikoku gebied[13] was toevertrouwd aan hetzelfde bedrijf, maar de bossen in Korea, Hokkaidō en Kyushu werden direct beheerd door Honsha tot op het einde van de oorlog.

Op het einde van de oorlog bezat Sumitomo:

  • vijftien direct gecontroleerde bedrijven;
  • zes quasi gecontroleerde bedrijven;
  • vier speciaal verbonden bedrijven.

Dit maakte een totaal van vijfentwintig verwante bedrijven, waarvan tien bekend stonden als munitiebedrijven. Het totale opgelegde kapitaal van deze vijfentwintig bedrijven was 1 241 miljoen yen met een totaal van 29 329 000 aandelen, waarvan Sumitomo Honsha en de Sumitomo familie 28.8% van het kapitaal inbracht en 32.5% van de aandelen behield.

Het einde van de Zaibatsu en opvolgende activiteiten van voormalige Sumitomo bedrijven

Na de val van de Zaibatsu, werkte Sumitomo Honsha niet meer als holding company en de subsidiaire en verwante bedrijven werden onafhankelijk. Deze verdwijning van de Honsha controle bracht grote veranderingen met zich mee; de aandelen van de verwante bedrijven werden onder andere uitvoerig verminderd.

Na de oorlog waren basisindustrieën, zoals steenkoolmijnen en kunstmestbedrijven, de eerste om zich te herstellen; gevolgd door metaal, elektrische machines, metaalmijnen en andere industrieën. Deze herstelling was op dezelfde hoogte als het nationale economische rehabilitatie programma, dat voorrang verleende aan zware industrie, terwijl magazijnen en vlakglasbedrijven ook een grote opleving kende. Deze industrieën waren nu groter geworden dan het oorspronkelijke rehabilitatie plan.

De val van Honsha

In mei 1947 was een groot deel van de aandelen overgebracht naar de Holding Company Liquidation Commission. De overdracht van de mijnbouwafdeling van Honsha naar Sumitomo Mining Company was toegestaan in mei 1947; terwijl de afdelingen van agricultuur en bosbouw in januari 1948 de toestemming kregen om verschillende nieuwe bedrijven op te richten.

Op 28 mei 1948 stopte Honsha en daarmee eindigt vierhonderd jaar geschiedenis van Sumitomo familie controle. Bij de stopzetting van Honsha werden de volgende zes bedrijven opgericht:

  • Hokkai Agriculture and Forestry;
  • Shikoku Forestry;
  • Kyushu Agriculture and Forestry;
  • Tokai Agriculture and Forestry;
  • Fuso Agriculture and Forestry;
  • Hyogo Agriculture and Forestry.

De laatste drie warden samenvoegd in December 1948 en kregen de naam Fuso Agriculture and Forestry Company met een kapitaal van 7 500 000 yen.

In februari 1951 absorbeerde Kyushu Agriculture and Forestry, Fuso en Hokkai en kreeg de nieuwe naam Toho Agriculture and Forestry Company Ltd. Sumitomo Forestry Corporation Ltd. werd in januari 1955 opgericht door de samenvoeging van Toho Agriculture and Forestry met Shikoku Forestry. Met betrekking tot het onroerend goed was het originele plan om het onroerend goed te gebruiken als betaling voor passiva van Sumitomo Honsha, maar met de toestemming om de reorganisatieplannen te veranderen, werd Izumi Real Estate Company opgericht in December 1949 met een kapitaal van twintig miljoen. Sumitomo Shoji Kaisha Ltd. nam de activiteiten van de verkoopafdeling over. Het Ôsaka Sumitomo Hospital, bestuurd door Sumitomo Honsha, werd onafhankelijk en kreeg de nieuwe naam New Ôsaka Hospital.

Verandering van de controle over voormalige Sumitomo bedrijven

De gezamenlijke waarden van de aandelen van dertien bedrijven was voor de oorlog 16 790 miljoen yen naar 968 miljoen op het einde van de oorlog. De uitbreiding in kapitalisatie was het resultaat van herhaalde kapitaalverhogingen in het verloop van de naoorlogse heropbouwing. In vergelijking met de uitgebreide waaier van bedrijven, was de verhoging van het kapitaal eerder matig wanneer men de devaluatie van de valuta waarde gedurende verschillende zakelijke overeenkomsten in achting neemt.

De verandering van eigenaar was belangrijker dan de totale kapitaalshoeveelheid. De Sumitomo familie en Sumitomo Honsha bezaten 32.5% van de aandelen van principiële verwante bedrijven op het einde van de oorlog, maar deze aandelen waren overgedragen naar het gewone publiek door de Holding Company Liquidation Commission.

De hoofdaandeelhouders waren effectenbedrijven, banken en vertrouwens- en verzekeringsmaatschappen. Hun doel was investering van fondsen, in plaats van management controle. Het aantal procent van aandelen, behouden door verschillende Sumitomo bedrijven hadden weinig achteruitgang gekend sinds de val van Honsha. Een ander gevolg was echter dat de Zaibatsu controle – door middel van eigenaarschap van aandelen – verdween en alle bedrijven onafhankelijk werden bestuurd.

De controle van Sumitomo Honsha over de verwante bedrijven werd uitgeoefend door:

  • eigenaarschap van aandelen en gelijktijdige deelname van executive posts door bestuurders van Honsha;
  • verenigde controle van fondsbronnen;
  • handhaving van nauwe relaties tussen verwante bedrijven.

De meester karakteristieke eigenschap was de strikte controle over het personeel van de verwante bedrijven. In de naoorlogse periode na de stopzetting, werden de persoonlijke zaken van opvolgers onafhankelijk beslist. De Sumitomo bedrijven waren erg afhankelijk van de Sumitomo Bank tijdens de oorlog voor een groot stuk van hun leningen. Na de oorlog vergrootte de afhankelijkheid van overheidssubsidies aanzienlijk, terwijl de afhankelijkheid van de Sumitomo Bank daalde. Hoewel de bedrijven elk onafhankelijk werkte, bleven de vriendelijke relaties met de Sumitomo Bank behouden.

Ontwikkeling van de voormalige Sumitomo bedrijven

Sumitomo Metal Industries scheidde zich in 1950 af en maakte al zijn zijtakken onafhankelijk, zoals de melkveehouderij (dit begon men te besturen na de oorlog). Het herstelde zijn vooroorlogse welvaart in de productie van staal, stalen buizen en koperen producten. Het bedrijf absorbeerde Kokura Steel Manufacturing Corporation in 1953 en legde daarmee een basis voor het geïntegreerd productieproces van ijzererts naar stalen producten.

Sumitomo Electric Industries Ltd.[14] en Nippon Electric Company speelde dankzij hun uitgebreide en hoge kwaliteitstechnieken een leidende rol in de reconstructie en uitbreiding van communicatie faciliteiten in de Japanse economie.

Sumitomo Machinery Company hield zich bezig met de vele fases in de chemische industrie, waarvan de massaproductie van ammonium sulfaat, fosfaat en andere kunststoffen een aantal voorbeelden zijn. Andere voorbeelden zijn ureum kunstmest[15], kleurstoffen, farmaceutische producten en industriële en agriculturele chemicaliën. Daarnaast slaagde het bedrijf er ook in om zaken te doen met Sumitomo Aluminium Reduction Company.

Nippon Sheet Glass Company was de representatieve producer van zijn vakgebied en de opbouw van de Maizuru plant hielp bij te dragen aan de uitbreiding van Japans vlakglas industrie.

Sumitomo Mining Company splitste na de oorlog op in twee afdelingen: steenkoolmijnen en metaalmijnen. De eerste werd Sumitomo Coal Mining Company genoemd en de tweede Sumitomo Metal Mining Company. Deze laatste zou zich later ook engageren in de kopermijnindustrie met de kopermijn van Besshi als zijn centrum. Ze bliezen ook weer leven in in de goudmijnen van Kohnomai. Sumitomo Bank behield zijn positie als eersteklas bank met betrekking tot deposito en leningen.

Sumitomo Trust and Banking Company nam na de oorlog buiten vertrouwelijke transacties ook bankzaken op zich. Sumitomo Life Insurance Company reorganiseerde zich op basis van wederzijdse hulp. Sumitomo Marine and Fire Insurance Company toonde een voortdurende stijgende welvaart en behield zijn prominente positie in zijn vakgebied. De magazijnen bloeide, in weerwil van een algemene daling in beschikbare ruimte door luchtaanvallen, op met een stijging in transacties.

Sumitomo Shoji Kaisha[16] speelde een actieve rol in buitenlandse ruilhandel.

Relaties met buitenlandse bedrijven

Vroegere relaties zijn met succes terug opgebloeid. De vooroorlogse aandeelhoudersrelaties van zowel Sumitomo Electric Industries Ltd. en Nippon Electric Company met International Standard Electric Corporation zijn terug tot leven gebracht in 1951. Libbey--Owens Sheet Glass Corporation werd in 1949 opnieuw aandeelhouder van Nippon Sheet Glass Company. De participatie werd opgevolgd door een afzending van ambtenaren als afgevaardigden van International Standard Electric Corporation naar Sumitomo Electric Industries en Nippon Electric Company.

Sumitomo Electric Industries rondde de technische samenwerkingsovereenkomst af met Western Electric Corporation; ondertekende een overeenkomst met International Standard Electric Corporation over de productie van kabels en tekende een contract met American Electro Metal Corporation voor technische ondersteuning vanwege de gecementeerde wolfraamcarbide legeringen. Nippon Electric Company werkte samen met Radio Corporation of America en Electric and Musical Company Industries Ltd. in Groot-Brittanië in verband met de communicatie applicaties. Het bedrijf werkte ook samen met American Electro Metal Corporation in verband met de poedermetallurgie. Nippon Sheet Glass Company verlengde zijn voormalige vriendschappelijke banden met Libbey--Owens Sheet Glass Corporation en verkreeg de techniek van haarden bouwen en sloten een contract voor technische samenwerking over nieuwe producten.

Sumitomo Chemical Company sloot een samenwerkingscontract met American Cyanamid Corporation en zijn verwante bedrijf Chemical Construction Corporation, in verband met ureum, sulfaatacid, melamine hars en agriculturele chemicaliën. Sumitomo Metal Industries Ltd. verkreeg het technische patent recht over nodulair gietijzer van Canadian Nickel Product Ltd. Het bedrijf induceerde de techniek van poeder metallurgie van American Electro Metal Corporation en sloot een overeenkomst met Transit Research Corporation over een speciale, snelle, verkoelende methode van grote, koperen afgietsels.

Alle Sumitomo bedrijven

  • Sumitomo Chemical Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Heavy Industries, Ltd.
  • Sumitomo Mitsui Banking Corporation
  • Sumitomo Metal Industries, Ltd.
  • Sumitomo Metal Mining Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Corporation
  • Sumitomo Mitsui Trust Bank, Limited
  • Sumitomo Life Insurance Corporation
  • The Sumitomo Warehouse Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Electric Industries, Ltd.
  • Mitsui Sumitomo Insurance Corporation, Ltd.
  • Nippon Sheet Glass Corporation, Ltd.
  • NEC Corporation
  • Sumitomo Realty & Development Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Osaka Cement Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Light Metal Industries, Ltd.
  • Sumitomo Mitsui Construction Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Bakelite Corporation, Ltd.
  • Sumitomo Forestry Corporaton., Ltd.

Voetnoten

[1] een groep van een paar machtige families die controle hadden over de industrie, financiën en handel in Japan.

[2] de manager van Sumitomo tijdens het begin van de Meiji periode

[3] één van de vierentwintig wijken in Ôsaka en is vooral bekend vanwege de grote aantal Koreaanse-Japanse mensen die daar wonen.

[4] systeem waarbij de banto (de hoofdleidinggevenden) instonden voor het management van het bedrijf en de verantwoordelijkheid deelden

[5] dit is vergelijkbaar met een exclusief partnerschap. De exclusieve partners zijn niet afzonderlijk verantwoordelijk voor de schulden van een bedrijf; ze zijn enkel verantwoordelijk voor de hoeveelheid geld dat ze investeren in het bedrijf.

[6] het Mantsjoerijnse zuster bedrijf van Sumitomo Steel Tube and Copper Works Ltd. en was opgericht om aan de vraag voor hoge kwaliteit naadloze stalen buizen te voldoen.

[7] een zijtak van International Western Electric Corporation

[8] een producent van verfstoffen en industriële chemicaliën

[9] later Sumitomo Electric Industries Ltd. genoemd

[10] dit zijn de Fuyo, Sanwa, Sumitomo, Mitsubishi, Mitsui, and Dai-Ichi Kangyo banken. Dit zijn de belangrijkste banken in Japan

[11] de originele naam voordat het Sumitomo Goshi Kaisha werd

[12] een bedrijf dat voldoende stemgerechtigde aandelen bezit van een ander bedrijf om het management en de activiteiten van dit bedrijf te beïnvloeden en zelfs de macht heeft om het raad van bestuur samen te stellen.

[13] de kleinste van de vier grote eilanden van Japan

[14] producent van elektrische draden, kabels en gecementeerde harde legering gereedschappen

[15] een langs chemische weg verkregen meststof die als hoofdbestanddeel koolzuurdiamide (carbamide) bevat

[16] de erfgenaam van Sumitomo Real Estate and Building Company

Bronvermelding

Boeken

  • Mitsubishi Keizai Kenkyūjo (三菱経済研究所). Mitsui-Mitsubishi-Sumitomo: Present Status of the Former Zaibatsu Enterprises. Tokyo: Mitsubishi Economic Research Institute, 1955.
  • Japan-British Exhibition. The house of Sumitomo, Osaka, Japan. London: Shepard’s bush, 1910.

Artikels

  • Cengage Learning, Inc. “Sumitomo's metal fatigue.(copper trading).” The Economist (UK), June 22 (1996): Vol.339

Websites

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Sumitomo"