Stamboom: Tokugawa Ieharu
Uit GeschiedenisJapan
Tokugawa Ieharu (徳川家治) was de tiende shōgun van het Tokugawa-shōgunaat. Hij werd geboren op 20 juni 1737 en stierf op 17 september 1786. Hij bekleedde de positie van shōgun van 1760 tot 1786.
Ieharu werd shōgun op 24-jarige leeftijd. Omdat hij onvoldoende autoriteit bezat en weinig bestuurlijke ambitie koesterde, slaagde hij er niet in zijn stempel te drukken op de politiek. Zijn beleid werd gedomineerd door Tanuma Okitsugu (田沼意次) die zijn macht en status volledig te danken had aan zijn sterke persoonlijke band met Ieharu. Omdat Okitsugu geen daimyō was op het moment van zijn indiensttreding, was hij deze groep geen loyaliteit verschuldigd. Zijn beleid was gericht op het versterken van de shōgunale macht ten koste van de daimyō. Een voorbeeld van de aantasting van hun invloed was de herinvoering van het gebruik om naar Nikkō (日光) te gaan. In 1776 werd deze tocht voor de eerste keer in bijna 50 jaar opnieuw door Ieharu ondernomen. Het was de heropleving van een gebruik dat de daimyō niet toejuichten omdat hun deelname onontbeerlijk was en veel geld kostte.
Ieharu had slechts twee zonen die jong stierven.[1] Daarom adopteerde hij in 1781 een jongen van de Hitotsubashi-clan die, net zoals hijzelf, een directe afstammeling van Yoshimune was. Ienari zou de elfde Tokugawa-shōgun worden, na Ieharu’s dood.
Inhoud |
Voetnoten
- ↑ Volgens de overleveringen van Isaac Titsingh had Ieyasu in het totaal zes kinderen: twee dochters die jong stierven, een derde, geadopteerde dochter die uitgehuwelijkt werd aan de zoon van de prins van Kishū (de huidige prefectuur Wakayama), twee zonen waaronder Iemoto, de erfgenaam, die jong stierven en tenslotte een derde, geadopteerde zoon: Ienari.
Opmerkingen
- Bij het lezen van dit artikel moet rekening gehouden worden met de kloof tussen het bakufu en de daimyō. Het bakufu was het regeringsapparaat van de Edo-periode. De beslissingen binnen dit orgaan werden voornamelijk genomen door de fudai daimyō, die een hechte (familie-) band hadden met de shōgun. Een aantal domeinen stond onder toezicht van het bakufu. De overigen werden bestuurd door de daimyō. Niet zelden trachtten deze twee partijen elkaar te verzwakken.
Bronnen
Boeken
Bolitho, H. Treasures among Men: The Fudai Daimyo in Tokugawa Japan, New Haven and London: Yale University Press, 1974.
Jansen, M.B., The Emergence of Meiji Japan, Cambridge University Press, 1995.
Jansen, M.B. en Hall, J.W. Early Modern Japan: The Cambridge History of Japan, Cambridge University Press, 1991.
Markus, A.L., The Willow in Autumn: Ryūtei Tanehiko, 1783-1842, Harvard Univ Asia Center, 1991.
Screech, T. Secret Memoirs of the Shoguns Isaac Titsingh and Japan, 1779-1822, Routledge, 2006.
