Stamboom: Tokugawa Hidetada
Uit GeschiedenisJapan
Tokugawa Hidetada (徳川秀忠) werd in 1579 geboren. Hij was de derde zoon van Tokugawa Ieyasu, maar toch werd hij de opvolger van zijn vader, aangezien zijn oudste broer (samen met zijn moeder) vermoord werd en zijn andere broer in bescherming werd genomen door Hideyoshi.
Hoewel Hidetada zijn vader opvolgde als shōgun in 1605, had Hidetada niet veel invloed op het uitstippelen van het beleid zolang zijn vader leefde. Hidetada zorgde samen met zijn vader Ieyasu voor de hiërarchisering van de daimyō, in navolging van Hideyoshi, wat hand in hand ging met het verderzetten van de dominiale administratie. De drijfveer was een zo duidelijk mogelijk onderscheid te creëren tussen samurai, boeren, ambachtslui en handelaars. De daimyō werden gegroepeerd in drie groepen, de shinpan-, fudai- en tozama-daimyō [1] (親藩, 譜代, 外様). Alle daimyō kregen, naargelang hun macht, een stuk land, leengebied, toebedeeld. Onder Hidetada werd de basis gelegd van het baku-han-taisei (幕藩体制). De regionale macht was in handen van de heersende daimyō, maar het nationale gezag werd uitgevoerd door het bakufu. Dit systeem werd volledig afgeschaft tijdens de Meiji-periode (meiji jidai, 明治時代) (hanseki hōkan, 版籍奉還).
Alle daimyō moesten gehoorzamen aan de shōgun, die onder andere een controlerende functie had. Deze controle moest vijandige daimyō de mond snoeren. In 1615, na de val van Ōsaka, vaardigde Hidetada een wet uit voor militaire families (buke shohatto, 武家諸法度), waarin alle rechten en plichten van de daimyō duidelijk werden omschreven. Een andere tak die Hidetada samen met zijn vader op punt stelde was die van de lenen. Dankzij de goede organisatie kon het bakufu zich onderhouden met de lenen die ze ontvingen van hun onderdanen.
Na de dood van Ieyasu in 1616 kon Hidetada eindelijk zijn eigen politiek bepalen. Veel tijd had hij echter niet, aangezien hij reeds in 1623 zijn ambt neerlegde en doorgaf aan zijn zoon Iemitsu [2]. Toch kon hij nog enkele zaken verwezelijken: in 1616 herhaalde hij de ban op het christendom zoals zijn vader in 1612 had gedaan. Hij verbood het aanmeren van buitenlandse (uitgezonderd Chinese) schepen in de havens van Nagasaki en Hirado. De invoer van westerse boeken die het westerse gedachtegoed weerspiegelden (waaronder boeken over het christendom) bande hij, waardoor Japan meer en meer begon te evolueren naar een afgesloten land, wat uiteindelijk tot de isolatie zou leiden.
In 1632 stierf de tweede shōgun van het Tokugawa-tijdperk.
Inhoud |
Voetnoten
- ↑ Deze verdeling moest eveneens een opvolger voor de shōgun garanderen, mocht er in de hoofdtak van de Tokugawa geen erfgenaam zijn.
- ↑ Hidetada’s vrouw was het oneens met de opvolging. Zij had graag haar tweede zoon op de troon gezien, maar dankzij de min kon de eerstgeborene, Iemitsu, zijn vader opvolgen.
Bronnen
Boeken
Boot, W.J. Keizers en Shōgun, Een geschiedenis van Japan tot 1868, Amsterdam: Salomé – Amsterdam University Press, 2001
Cullen, L.M. A History of Japan, 1582-1941, Cambridge UK: Cambridge University Press, 2003.
Sir Sansom, George. A History of Japan: 1334-1615, Kent UK: Dawson, 1978
Sansom, George. A History of Japan: 1615-1867, Stanford CA: Stanford University Press, 1963
Vande Walle, Willy. Een geschiedenis van Japan: van samurai tot soft power, Leuven: Acco, 2007.
