Slag om Peleliu

Uit GeschiedenisJapan
Ga naar: navigatie, zoeken
Mariniers waden door een moeras tijdens een patrouille

Hoewel de verovering van het eiland Peleliu,

Tarawa en Okinawa evenaarde in schaal en hevigheid, wordt het vaak beschouwd als de 'vergeten' slag van de Pacific. Ze zal aanleiding geven tot een van de bloedigste gevechten in de Pacific. Het zal de Amerikanen meer dan 9500 slachtoffers kosten. Er bestaan nog altijd vraagtekens over de noodzakelijkheid van de operatie.


Aanloop

Tegen 1944 stond Japan met zijn rug tegen de muur. Langs alle kanten werd hun grote rijk belaagd door de geallieerden. Generaal Douglas MacArthur had reeds bezit genomen van de Solomon eilanden, New Britain en het grootste deel van Nieuw-Guinea. In het noorden van de Pacific sprong Admiraal Chester Nimitz met zijn troepen van eiland tot eiland. Met de verovering van de Marianen lag er nog een laatste obstakel op de weg naar de Filipijnen: de Palau eilanden.

De landing zou plaatsvinden op 15 september 1944 op de eilanden Peleliu en Angaur. De codenaam voor de operatie was 'Stalemate II'[1]. Admiraal William F. Halsey, bevelhebber van de strijdkrachten in het Westen van de Pacific, stond aan het hoofd van de ondersteunende operaties die de invasie voorafgingen. Vanaf vliegdekschepen voerden de Amerikanen luchtaanvallen uit op de Filipijnen en de Palau eilanden. Deze aanvallen brachten aan het licht dat de Japanners reeds sterk verzwakt waren. De meeste Japanse schepen en vliegtuigen konden reeds voor de invasie vernietigd worden. Hierdoor waren de Palau eilanden zo goed als geïsoleerd. Halsey zond 2 dagen voor de invasie een dringend bericht naar Nimitz met het verzoek de aanval te staken. Deze wees het verzoek echter af met als enige uitleg dat het te laat was om de operatie af te lassen. Een beslissing die vele mariniers op Peleliu fataal zou worden.

de Palau eilanden

Peleliu kaart.jpg

de Palau eilanden[2] waren Japans bezit geworden nadat Japan Duitland de oorlog had verklaard in 1914. Ze omvatten zo'n 100 kleine eilanden ten westen van de Carolinen. De eilandengroep is bijna geheel omgeven door een koraalrif. Het grootste eiland is Babelthuap. De Japanners gebruikten de eilanden voor hun veroveringen in 1941-1942 als doorgangshaven en bouwden er bases voor marine en luchtmacht. Deze omvatten vliegvelden op Babelthuap en Peleliu. Op Koror bevond zich een basis voor zeevliegtuigen en het administratieve centrum van de eilanden. Op Arakabesan bevond zich zowel een basis voor zeevliegtuigen als voor duikboten.

Peleliu

Peleliu[3] het grootste zuidelijke eiland is zo'n 13km² groot. De vorm van het eiland is vergelijkbaar met de schaar van een kreeft. Het zuiden van het eiland is vrij laag en vlak. Hier bouwden de Japanners een X-vormig vliegveld. Ten westen hiervan liggen de best begaanbare stranden omringd door een rif. Ten oosten liggen voornamelijk mangrove moerassen. Ten noorden ligt het Umurbrogul gebergte. Deze chaotische heuvels waren zo'n 167 meter hoog en bevatten een groot aantal grotten. De Japanners bouwden de Umurbrogul om tot een waar fort met bunkers en mitrailleurnesten. Iedere grot werd versterkt en vaak verbonden met elkaar door middel van tunnels. Naar het noord-westen loopt een schiereiland. De punt van dit schiereiland was met het eilandje Ngesebus verbonden via een 550 meter lange brug. Op Ngesebus waren de Japanners bezig een landingsbaan aan te leggen.

Angaur

Angaur[4] ligt zo'n 11km van Peleliu en is het meest zuidelijke eiland van de Palau eilanden. Het ligt buiten het koraalrif dat de andere eilanden omringd. Angaur is zo'n 4 km lang en 2.4 km breed. Het eiland is voornamelijk licht heuvelachtig en dicht bebost in het centrum. In het Noord-Oosten liggen ruwe heuvels tot 60 meter hoog.

De Amerikanen

Peleliu2.jpg

Het aanvalsplan

Admiraal Nimitz bevelhebber in de Pacific beval het opstellen van een plan voor de invasie van de Palau eilanden. De codenaam was 'stalemate' en de datum voor de invasie werd 8 september. De operatie moest echter herzien worden nadat er enkele problemen optraden. Sommige troepen werden opgehouden doordat de operaties op Guam vertraging opliepen. Een deel van de schepen was niet beschikbaar doorat ze op de Marianen nodig waren. Ook zag men af van de invasie van Babelthuap. Verkenners brachten aan het licht dat het eiland slechts geschikt was voor beperkte faciliteiten en landingsbaan. Er was bovendien een sterk garnizoen gelegerd. Daartegenover was het vliegveld op Peleliu reeds operationeel en bood Angaur mogelijkheden voor nog een landingsbaan. Men hernoemde de operatie 'stalemate II' met 15 september als datum.

De 1e divisie mariniers had als doel Peleliu. De 81e infanterie divisie had Angaur als doel. De 77e infanterie divisie en 5e mariniers divisie dienden als reserve. 5 slagschepen, 5 zware en 3 lichte kruisers en 14 destroyers gaven vuursteun aan de landingstroepen. 11 vliegdekschepen zorgden voor de nodige luchtsteun aan de troepen. Men koos de westkust van Peleliu als landingsplaats, hierdoor zou men beschikken over vlakke stranden waarlangs men via het vliegveld van west naar oost zou trekken. Het 1e, 5e en 7e regiment zouden ieder met 2 van hun 3 battalions op de stranden landen terwijl het 3e battalion in reserve bleef. Het 1e had als doel beach 'white 1' en beach 'white 2' op de linkerflank, het 5e beach 'Orange 1' en beach 'Orange 2' in het midden , het 7e zou zijn 2 battalions op 'Orange 3' op de rechterflank afzetten. Het 1e moest vanaf de stranden rechtdoor landinwaarts trekken om vervolgens naar links te wenden enzo naar het noord-oosten trekken. Het 5e zou 1 battalion mee met het 1e regiment laten optrekken, het andere zou rechtdoor over het vliegveld naar de oostkust trekken. Het 7e moest eerst rechtdoor naar de oostkust trekken om vervolgens naar rechts te wenden en het zuid-oosten van het eiland veilig te stellen. Het 11e regiment ( artillerie )versterkt met een battalion 155mm Howitsers en een battalion 155mm geschut zou een uur later dan de andere regimenten landen en vuursteun geven aan de regimenten ter plaatse.

Zodra de situatie op Peleliu stabiel was zou de 81e infanterie divisie met 2 van zijn regimenten tegelijkertijd op Angaur landen. Het 322e regiment zou op het noordelijke beach 'Red' landen, landinwaarts trekken naar het zuiden en het westen. Het 321e regiment zou landen op het oostelijk beach 'Blue', landinwaarts trekken naar het zuiden en het westen om vervolgens met de rechterflank aan te sluiten bij het 322e . Zodra Angaur veroverd was moest het 81e in reserve gaan en als garnizoen dienen voor beide eilanden.

De andere eilanden van Palau zou men hierna vanaf hun nieuwe bases met vliegtuigen en schepen kunnen neutraliseren.

De Amerikaanse troepen

De Amerikaanse aanvalsmacht stond onder het bevel van Generaal-Majoor Julian C. Smith. De 1e divisie mariniers zou landen op Peleliu,de 81e infanterie divisie zou landen op Angaur.

De 1e divisie mariniers werd in 1941 opgericht. De divisie stond onder het bevel van Generaal-Majoor William H. Rupertus[5]. Ze vocht reeds op Guadalcanal van maart 1942 tot december 1942 en op New Britain van December 1943 tot February 1944. De divisie was gestationeerd op Guadalcanal op Pavuvu eiland. De omstandigheden op Pavuvu waren erbarmelijk, vele soldaten hadden last van infecties en ondergewicht. Toen operatie 'Stalemate II' van start ging waren ongeveer de helf van de soldaten vervangen.

De divisie bestond uit 3 infanterie regimenten, het 1e,5e en 7e regiment. Elk regiment bestond uit 3236 man. De divisie bezat ook een versterkt artillerie regiment, het 11e regiment mariniers. Het tankbattalion was uitgerust met middelzware M4A2 Sherman tanks[6]. 30 tanks werden aanvankelijk ingezet, gedurende heel de operatie zouden er 20 operationeel blijven. Voorts had men de beschikking over gepantserde amfibie voertuigen (LVT) bewapend met een 75mm kanon of een 37mm kanon. Aan de slag deed ook een testeenheid mee, bewapend met 6 amfibievoertuigen waarop een vlammenwerper was gemonteerd.

De 81e infanterie divisie 'Wildcats' werd in juni 1942 heropgericht. Ze stond onder het bevel van Generaal-Majoor Paul J. Mueller. De divisie had een intensieve jungle training achter de rug op Guadalcanal. Angaur zou hun vuurdoop worden. 2 van haar 3 infanterie regimenten zouden landen op Angaur, het 321e en 322e regiment. Het 3e regiment, het 323e zou de (onverdedigde) Ulithi Atoll innemen. Ieder infanterie regiment bestond uit 3257 soldaten. De divisie bezat een artillerie groep bestaande uit 3 battalions met 105mm howitzers en 1 battalion met 155mm howitzers. Aan de divisie werd het 710e tank battalion gevoegd. Het battalion bestond uit 3 companiën (A-C ) met ieder 17 M4A1 Sherman tanks. De D companie bestond uit M10 tanks[7]. Verder had het zes 75mm M8 gemotoriseerde Howitzers. Net als de 1e Mariniers divisie had de 81e divisie de beschikking over gepantserde amfibie voertuigen( LVT ).

In totaal bestonden de aanvalstroepen voor 'Stalemate II' uit 44914 soldaten, waarvan er 24979 mariniers waren.

De Japanners

Het verdedigingsplan

De verdediging van de Palau eilanden bestond aanvankelijk uit troepen van de Japanse Keizerlijke Marine[8] onder Vice admiraal Ito Yoshioka en troepen van het Japanse keizerlijke leger[9] onder Generaal-Majoor Yamaguchi Takuso. Toen de dreiging van een invasie op de eilanden reeël werd, werden de eilanden in April 1944 versterkt door de 14e Divisie onder Generaal-Luitenant Inoue Sadao. Generaal-Luitenant Inoue Sadao concentreerde zijn verdedigingswerken op Peleliu, Angaur en Ngesebus omdat hij aannam dat deze eilanden als eerste zouden worden aangevallen. Het verdedigingsplan veronderstelde niet enkel het verdedigen van het strand maar ook een verdediging verder landinwaarts. Door gebruik te maken van het terrein moesten de verdedigers de verliezen door het bombardement dat de landing voorafgaat, proberen te beperken. Zodra de vijand een bruggehoofd had moest dit zo snel mogelijk vernietigd worden. Er mochten geen nutteloze 'Banzai'[10] aanvallen uitgevoerd worden op de vijandelijke stellingen. Men wou de vijand in een uitputtingsslag lokken. De aanvaller moest zich stuklopen op de verdedigingswerken terwijl de verdediger kleinschalige tegenaanvallen zou uitvoeren om de aanvaller uit balans te brengen. Later zouden deze 'uitputtings'-tactieken ook worden toegepast op Iwo Jima en Okinawa.

Peleliu stond onder het bevel van Kolonel Nakagawa. Hij verdeelde het eiland in 4 sectoren ( noord,oost,zuid en west). Elke sector werd verdedigd door een battalion. Daarbovenop voorzag hij een centrale reserve, waaronder de tank eenheid van de 14e divisie.

Majoor Goto Ushio voerde het bevel over Angaur. Net als Nakagawa verdeelde hij het eiland in 4 sectoren met een centrale reserve. Hij concentreerde het grootste deel van zijn verdedigingswerken op de mooie stranden in het zuid-oosten. De Amerikanen zouden echter in het noorden en het oosten landen.

De Japanse troepen

Op Peleliu had Kolonel Nakagawa beschikking over een 10500 man sterke legermacht. Deze bestond uit 6500 man van het Japanse keizerlijke leger. Waaronder onderdelen van de 14e divisie (Generaal-Luitenant Inoue Sadao) en de 53e onafhankelijke gemengde brigade (Generaal-Majoor Yamaguchi Takuso). De resterende 4000 man waren troepen van de Japanse Keizerlijke Marine (Vice-admiraal Ito Yoshioka ).

De 14e divisie was in maart 1944 geherstructureerd met het doel ze te optimaliseren voor gevechten op de eilanden in de Pacific. De divisie bevatte 2 types regimenten. Type A waren zware stoottroepen ,Type B waren lichte troepen. Alle regimenten bevatten machinegeweren, artillerie en antitankwapens. De tankeenheid van de 14e divisie beschikte over zo'n 12-15 lichte type 95 Ha-Go tanks[11]. Op Peleliu was het 2e regiment (type A) , een deel van het 15e(type B) en de tankeenheid gestationeerd.

De 53e onafhankelijke gemengde brigade werd gevormd in mei 1944. Ze bestond voornamelijk uit delen van de 1e amfibische brigade die vernietigd was bij de Marshall eilanden. Ze bestond uit 5 onafhankelijke infanterie battalions waarvan er 1, het 346e, op Peleliu was gestationeerd.

De troepen van de Japanse Keizerlijke Marine bestonden uit de 43e en 45e verdedigingstroepen. Alsook veel luchthaven- en bouwkundig personeel. Hoewel ze beschikten over zware kustartillerie maakten de Amerikanen geen melding van schoten op hun schepen.

Op Angaur had Majoor Ushio Goto beschikking over zo'n 1400 man. Bestaande uit 1 battalion van de 14e divise. Het Battalion werd aangevuld door artillerie eenheden.

De veldslag

Landing

De landing op 15 september 1944 werd voorafgegaan door een scheepsbombardement en luchtbombardementen. Rookbommen werden afgevuurd om de landingsvaartuigen te verbergen voor vijandelijk vuur. De amfibievoertuigen kregen echter al snel af te rekenen met artillerie en mortier vuur[12]. 26 amfibievoertuigen werden de eerste dag vernietigd. Al snel werd het hele strand uit het zicht ontrokken door een rookgordijn afkomstig van Japans vuur, brandende amfbievoertuigen en de rookbommen. De eerste mariniers die aan land kwamen waren soldaten van het 1e regiment mariniers op beach 'White 1' om 08:32 uur. 4 minuten later waren er mariniers op al de 5 stranden.

Op de linkerflank had het 1e regiment al snel te kampen met een ernstig probleem. Er was een steile 9 meter hoge heuvelrug opgedoken zo'n 100 meter landinwaarts. Het obstakel kwam niet voor op de kaarten of de verslagen van de inlichtingendienst. Het obstakel dat 'the point' werd genoemd stond vol met onbeschadigde Japanse stellingen. De mariniers werden van hieruit zwaar onder vuur genomen. Er onstond hierdoor een gat in hun linies op de linkerflank. Al snel moesten reserve troepen ingezet worden. De bunkers op 'the point' moesten één voor één worden uitgeschakeld met granaten. 2 uur na de landing slaagde de K-compagnie er toch in 'the point' in te nemen. De K-compagnie zat nu echter wel geïsoleerd. Van het 1e en 3e peleton waren nog maar 30 man niet gewond terwijl het 2e peleton vastgepind zat in een tankgracht. Kolonel Lewis B. Puller, aanvoerder van het 1e regiment, moest 2 reservecompagnieën en al wie hij kon missen uit het regimentshoofdkwartier inzetten om het gat in de linie te beschermen tegen een mogelijke Japanse tegenaanval. Toen de geïsoleerde soldaten op 'the point' werden afgelost had de K-compagnie nog maar 78 van de 235 man over.

Mariniers van het 3/1 zoeken dekking op het strand. Anderen trekken landinwaarts aan 'the point'.

In het midden ging het het 5e mariniers regiment beter af, ze ondervonden slechts weinig tegenstand en waren reeds om 09:30u aangekomen bij het vliegveld. Om 16:50u lanceerden de Japanners echter een tankaanval met 13 à 17 tanks over het vliegveld. De licht gepantserde type 95 tanks konden echter niet op tegen het geconcentreerde vuur van de mariniers en Sherman tanks. Hoewel enkele tanks de Amerikaanse linies bereikten, werden ze op twee na allemaal vernietigd.

Op de rechterflank traden er serieuze moeilijkheden op. De amfibievoertuigen van het 7e regiment werden door het met obstakels versterkte koraalrif en vijandelijk vuur gedwongen naar links uit te wijken. Dit veroorzaakte enige verwarring. Bovendien werd hun opmars vertraagd door een moeras. Tijdens de nacht hadden ze af te rekenen met een zware tegenaanval. Toch boekte het 7e regiment het meeste terreinwinst.

De strijd landinwaarts

Al snel werd duidelijk dat de tegenaanvallen geen zelfmoordaanvallen waren maar gecoördineerd en gedisciplineerd verliepen. Het terrein van het eiland was voor de Japanse verdedigers een droom. Dichte stukken begroeiing boden een ideale schuilplaats. Vanuit grotten en ondergrondse stellingen vielen ze de Amerikanen in de rug aan. Bovendien hadden de Amerikaanse soldaten last van de hitte. Tot overmaat van ramp werden voor de wateraanvoer lege tonnen benzine gebruikt. Deze waren onvoldoende gereinigd waardoor vele mariniers ziek werden.

Het 7e regiment worstelde zich een weg door moerassen en begroeiing. Ze hadden het voordeel dat ze de meeste van de in het zuiden gelegen verdedigingswerken in de rug konden aanvallen. De Japanners vochten voor iedere centimeter. Toen de vierde dag aanbrak had het regiment het zuiden van het eiland onder haar controle.

In het centrum kon het 5e regiment de overkant bereiken ondanks zware tegenstand. Hierna richtten ze zich op de stranden en schiereilanden aan de oostkust. Ze ondervonden hier opmerkelijk minder tegenstand. 8 dagen later was dit gebied en al de eilandjes veiliggesteld.

Op de linkerflank bleef het 1e regiment het zwaar hebben. Tegen de 2e dag had het regiment reeds 1000 slachtoffers. Op de 3e dag stootte het regiment op de meest formidabele verdediging van kolonel Nakagawa, de Umurbrogol[13].

De landing op Angaur

Op 17 september, 2 dagen na de landing op Peleliu, landden 2 regimenten van de 81e infanterie divisie op Angaur. Doordat de Japanners hun verdediging op de verkeerde stranden hadden geconcentreerd ondervonden ze aanvankelijk slechts lichte tegenstand. Verder landinwaarts hadden ze echter af te rekenen met dichte begroeiing, mitrailleurvuur en scherpschutters.

Reeds op 20 september werd Angaur veiliggesteld. De Japanse troepen onder Majoor Goto zouden echter nog tot 21 oktober doorvechten in een grot en tunnel complex in het noord-oosten van het eiland.

De verliezen voor het 81e infanterie op Angaur waren 260 doden, 1354 gewonden en 940 man buitengevechtgesteld voor andere redenen. De Japanners verloren 1338 soldaten, slechts 59 Japanse soldaten werden gevangen genomen.

De Umurbrogol

De heuvels waren niet hoger dan 60 meter maar lagen volgepakt met grotten en bunkers. Door de bombardementen was de begroeiing van de heuvels weggevaagd. Ze bestonden uit samengepakte hopen koraal uitgesneden door diepe ravijnen. Al snel stond de opmars van het 1e regiment stil. Toen ze s'avonds na hevige gevechten de eerste heuvelrug onder controle kregen kwamen ze tot de vaststelling dat ze door de volgende heuvelrug onder vuur werden genomen. Dit patroon bleef zich herhalen. Bovendien slaagden de Japanse tegenaanvallen erin de Amerikanen terug te duwen. Hierdoor moesten ze steeds opnieuw beginnen. Toch gaf generaal Rupertus steeds het bevel om aan te vallen[14].

Op de 7e dag moest Rupertus met tegenzin het uitgeputte 1e regiment vervangen door het 321e regiment van de 81e infanterie divisie dat net de campagne op Angaur had afgerond. Ondertussen slaagde het 5e regiment erin het noordelijke deel van het eiland te veroveren met betrekkelijk weining verliezen. Waarna ze rechtsomkeer maakten en mee de Umurbrogol aanvielen.

Het slagveld leek op de belegering van een middeleeuwse burcht. Voor elke centimer grond betaalden de Amerikanen een grote prijs. De Amerikanen wijzigden hun tactiek en besloten elke vierkante meter intensief te bestoken.

Op de 29e dag van de strijd zond Kolonel Nakagawa een bericht naar het hoofdkwartier op Koror dat hij minder dan 700 soldaten had. De Amerikanen maakten dankbaar gebruik van op tanks gemonteerde vlammenwerpers om de grotten en bunkers te verschroeien. Toch bleven hun verliezen aanzienlijk hoog.

Op 30 oktober werd het eiland veilig verklaard. De 1e Divisie mariniers werd teruggetrokken. De strijd bleef echter voortduren. De 81e infanterie Divisie moest het nu alleen zien te klaren. Ze gingen langzaam en methodisch te werk. Ze legden een benzinepijpleiding aan en gebruikten deze als een soort waterslang om de Japanse stellingen met vuur te besproeien.

Op de 70e dag berichtte Kolonel Nakagawa dat hij de regimentsvlag had verbrand en zijn laatste 56 soldaten bevel had gegeven de vijand overal aan te vallen. Hierna pleegde hij zelfmoord. 3 dagen later op 27 november veroverden soldaten van het 323e regiment tenslotte de laatste heuvel. De slag was voorbij hoewel men de komende maanden nog af en toe op geïsoleerde Japanse soldaten stuitte .

Nasleep

Peleliu4.jpg

1250 mariniers stierven in de strijd, 250 bezweken aan hun verwondingen, 5450 werden gewond en 36 vermisten. De verliezen voor de 81e infanterie divisie bedroegen 208 doden en 1185 gewonden. De verliezen voor het 81e op Angaur waren 260 doden en 1354 gewonden. De Japanse verliezen worden geschat op 10900. Slechts 202 werden gevangen genomen. Hievan waren slechts 19 Japanners, de rest waren Arbeiders afkomstig van Okinawa of Korea. De Japanse verliezen op Angaur bedroegen 1338 soldaten, 59 man werd gevangen genomen.

In Amerika werd bijna geen aandacht aan de strijd besteed. De mariniers op Peleliu kregen het gevoel dat iemand vergeten was de operatie af te gelasten.

Jarenlang zouden Japanse soldaten zich verborgen houden op het eiland. In 1947 ging een Japanse Admiraal naar het eiland om de overlevenden er van te overtuigen dat de oorlog voorbij was en dat ze zich konden overgeven zonder gezichtsverlies te lijden. Op 22 April 1947 gaf een luitenant en 34 soldaten zich over. Dit was de laatste officiële overgave van de tweede Wereldoorlog.

Voetnoten

  1. Patstelling II
  2. Palau wordt uitgesproken als "Pelew" - パラオ諸島 Parao Shoto
  3. Peleliu spreek je uit " Pel-la-lew" - ペリリュー島 Periryu Shima
  4. アンガウル島 Angauru Shima
  5. http://en.wikipedia.org/wiki/William_H._Rupertus
  6. de standaard gevechts-tank van de Amerikanen
  7. deze "tankvernietigers" bleken uiterst bruikbaar tegen grotten
  8. (大日本帝國海軍 Dai-Nippon Teikoku Kaigun
  9. 大日本帝國陸軍 Dai-Nippon Teikoku Rikugun
  10. bij zulke aanvallen dronk men zich dikwijls ladderzat om vervolgens een roekeloze stormloop op de vijandelijke stellingen ui te voeren
  11. een van de meest geproduceerde tanks van Japan, ze bleek echter kwetsbaar voor ongeveer elk kaliber boven het standaard infanterie geweer.
  12. http://nl.wikipedia.org/wiki/Mortier_(wapen)
  13. wordt uitgesproken als "Um-er-bro-gol" heuvels
  14. Rupurtus was er van overtuigd dat zijn mariniers de klus op hun eentje konden klaren, net als vele Marine soldaten had hij een misprijzen voor de landmacht

Bronnen

Varia

  • Lost Evidence: " Peleliu " (documentaire)

deel 1 deel 2 deel 3 deel 4 deel 5

Literaire bronnen

Vande Walle, W. . Een geschiedenis van Japan. Van samurai tot soft power. (Leuven: Acco, 2007) Wiest, Andrew en Mattson, Gregory Louis . De oorlog in de Stille Oceaan: Van Pearl Harbor tot Hiroshima, België: Deltas, 2005.

Moran,Jim en Rottman,Gordon . Peleliu 1944. the forgotten corner of hell. Oxford : Osprey 2002.

Steinberg,Rafael en de redactie van TIME-LIFE books . Strijd om de Zuidzee-eilanden. de Tweede Wereldoorlog. Amsterdam : Time-Life, 1980.

Online bronnen

"PACIFIC THEATRE".fortunecity.<http://www.fortunecity.com/meltingpot/oxford/285/pacific.htm> (20/12/2007)

"玉砕の島 ペリリュー島".HeartLand-Sumire. <http://www.geocities.co.jp/HeartLand-Sumire/8209/Peleliu.htm> (12/11/2007 )

Brigadier General Gordon D. Gayle. "BLOODY BEACHES: The Marines at Peleliu".Marines in World War II Commemorative Series. <http://www.nps.gov/archive/wapa/indepth/extContent/usmc/pcn-190-003137-00/sec1.htm > (13/11/2007 )

"Japanse Keizerlijke Leger".Wikipedia. <http://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_Keizerlijke_Leger > (13/11/2007)

"Japanse Keizerlijke Marine". Wikipedia . <http://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_Keizerlijke_Marine > (13/11/2007)

"Experience the wonders of Palau".visit-palau. <http://www.visit-palau.com/> (20/12/2007)