Slag bij Sekigahara
Uit GeschiedenisJapan
De slag bij Sekigahara (関ヶ原の戦い Sekigahara-no-tatakai) vond plaats op 20 en 21 oktober van het jaar 1600. Zij luidde het begin van het shogunaat in, en was zo dus een belangrijke stap in de eenmaking van Japan.
Inhoud |
Politieke situatie voor de oorlog
Toyotomi Hideyoshi[1] had tijdens de Muromachi-periode de absolute macht over Japan in handen. Zo had bij bijvoorbeeld alle domeinen van zijn voorganger Nobunaga in bezit, en voegde daar zelf Shikoku en Kyūshū nog aan toe. Zelfs de daimyō[2] van het noorden onderwierpen zich.
Met Japan volledig onder zijn controle richtte Hideyoshi zijn blik op het vasteland, en meer bepaald op Korea en China. China was hierbij zijn echte doel, maar hij wist dat een oorlog tegen China gedoemd was tot falen als hij niet eerst Korea als bruggenhoofd in handen had. Elke poging tot verovering mislukte echter, en Hideyoshi's positie verzwakte aanzienlijk.
Uiteindelijk overleed Hideyoshi in 1598. Hij liet zijn vijfjarige zoon Toyotomi Hideyori achter als erfgenaam. Daar de jongen nog te jong was om te regeren, had Hideyoshi al voor zijn dood vijf regenten aangeduid om de toekomst van zijn zoon te vrijwaren. Hij dacht dat niemand er zou in slagen om de macht van zijn zoon te ontvreemden als hij vijf regenten aanstelde, daar ze elkaar constant zouden tegenwerken.
De rijkste en machtigste van de vijf regenten was Tokugawa Ieyasu[3], hij had zich namelijk buiten de oorlogen mer Korea gehouden en zijn kracht was onverminderd. De andere regenten waren Ukita Hideie, Maeda Toshiie, Mōri Terumoto en Uesugi Kagekatsu. Deze vijf zouden na Hideyoshi’s dood zijn belangen doorzetten, maar er werden al vlug geruchten over machtsmisbruik verspreid. Bijgevolg kwam er een machtstrijd en de vijf regenten splitsten op in twee kampen: een oostelijk leger met onder anderen Ieyasu Tokugawa, Maeda Toshinaga en Fukushima Masanori, en een westelijk kamp met voornamelijk Uesugi Kagakatsu, Ukita Hideie, Mori Terumoto en Ishida Mitsunari.
Het begin van de aanval
Mitsunari en zijn aanhangers vormden een alliantie met verschillende andere daimyō, waaronder Ōtani Yoshitsugu, Mashita Nagamori en Ankokuji Ekei. Mōri Terumoto werd aangesteld als aanvoerder van het leger en bevond zich dus zelf niet op het slagveld.
Ieyasu vormde eerst een klein leger van aanhangers om de Uesugi-clan aan te vallen en het kasteel Hasedō te bestormen. Ishida Mitsunari stopte dit plan door Ieyasu’s leger uit te dagen, waardoor Ieyasu zich gedwongen zag een deel van zijn troepen achter te laten. Date Masamune kreeg de leiding over dit legeronderdeel, met de opdracht om de ingesloten Uesugi-clan in het oog te houden. De rest van Ieyasu’s leger trok vervolgens westwaarts om daar de vijand te confronteren.
De slag
De slag begon wanneer Ishida[4] de oorlog verklaarde aan het oostelijk leger. Het westelijke leger probeerde eerst het kasteel van Fushimi te veroveren, waar een van Ieyasu’s generalen, Torii Mototada, zich bevond. Daarna werden enkele van Ieyasu’s buitenposten in de Kansai regio overrompeld en trokken Ishida’s troepen richting Sekigahara.
Toen Tokugawa Ieyasu dit te horen kreeg, trok hij met een deel van zijn troepen richting het kasteel van Osaka, dat op dat moment in bezit was van Hideyori. De rest van zijn troepen ging de confrontatie met het westelijke leger aan.
Ieyasu's zoon, Tokugawa Hidetada, trok met een andere groep door Nakasendō, één van de grootste hoofdwegen van Japan, die Edo[5] met Kyōto verbond. Het grootste deel van zijn troepen werd verslagen toen hij het kasteel van Ueda aanviel. Dit kasteel behoord toe aan daimyō Sanada Masayuki. Hoewel Sanada's leger veel kleiner was dan Hidetata's, was de defensieve positie van de Sanada veruit superieur. Hierdoor bleef de overwinning uit en kwam Hidetada niet op tijd aan in Sekigahara.
Toen Ishida vernam dat Ieyasu naar het kasteel van Osaka op weg was, trok hij zelf naar Sekigahara om de confrontatie met Ieyasu aan te gaan. Zo vind de strijd op 21 oktober 1600 aan. Het westelijke leger leek eerst een goede kans te maken, maar toen een deel van hun troepen naar de vijand defecteerden keerde het tij. Het westelijke leger werd verpletterend verslagen.
Na de slag
De strijd gaf Tokugawa Ieyasu de absolutie hegemonie over Japan in handen. Drie jaar later accepteerde hij de titel 'shōgun' van de keizer, en zijn nakomelingen hielden die titel in handen tot de Meiji restauratie van 1868.
Ieyasu creëerde een hiërarchie onder de daimyō op basis van hun participatie in de oorlog. Diegene die vanaf het begin geallieerd waren met Tokugawa vormden de elite, de fudai daimyō. De westelijke tegenstanders kregen een neutrale positie, namelijk de tozama daimyō. De behandeling van de tozama daimyō liep nogal uiteen; sommigen werden gestraft, anderen beloond, op basis van hun daden tijdens de oorlog en Ieyasu's goeddunken. Door een ‘verdeel- en heersprincipe’ kregen velen van de tozama daimyō wel hun eigen land terug. Vele tozama daimyō kregen ook extra beloningen, waardoor men van sommigen van hen kan stellen dat ze op korte termijn meer kregen dan de fudai daimyō. De reden hiervoor was datt de loyaliteit bij de fudai daimyō al zeker was, terwijl die van de tozama daimyō nog gekocht moest worden. Tegelijk verhinderde Ieyasu zo dat de oostelijke daimyō te machtig werden. Zo bleef hij lange tijd de machtigste man van Japan.
Op politiek vlak hadden de fudai daimyō uiteraard wel meer dan de tozama daimyō in de pap te berokken, daar zij Ieyasu's belangrijkste medestanders waren.
Bronnen
Boeken:
- Stephen Turnbull, Battles of the Samurai, Arms and Armour Press, Londen, 1987, p.107
- Marius Jansen, The making of Modern Japan, Harvard University Press, Harvard, 2000, p.2
- Bryant Anthony, Sekigahara 1600: the final struggle for power, Osprey Publishing, 1995
Internet:
- Anoniem, Slag bij Sekigahara, 21 december 2010
- Anoniem, The Store of The Battle of Sekigahara, 21 december 2010
Voetnoten
- ↑ http://nl.wikipedia.org/wiki/Toyotomi_Hideyoshi
- ↑ http://nl.wikipedia.org/wiki/Daimyo
- ↑ http://nl.wikipedia.org/wiki/Tokugawa_Ieyasu
- ↑ Generaal van het westelijke leger
- ↑ Het huidige Tōkyō.
