Vanaf de 17e eeuw tijdens het vredige Tokugawa-shogunaat, waren de functies die de samurai bekleedden meer en meer op bureaucratisch en administratief vlak toegespitst in vergelijking met vroeger, toen de Samurai voornamelijk strijders waren. Ze bleven nog steeds de voornaamste dienaars van hun daimyo, maar dit werd nu minder en minder militair opgevat. Hun katana (刀) en wakizashi (脇差) werden ook doorheen deze periode meer symbolisch gezien dan als effectieve gebruiksvoorwerpen. De samurai werden desondanks door het gewone plebs nog steeds zeer hoog aanzien, hun sociale status was tenslotte niet veranderd. Ze hadden nog steeds het recht om over het leven van een gewone burger te beslissen als die in hun opinie niet genoeg respect toonde. De Bushido (武士道) (Code van de samurai) was ook nog steeds onveranderd het ideaal waar de hoog aanziene samurai zich aan hielden. Deze Samurai waren dus niet vergelijkbaar met de Europese aristocratie in de Middeleeuwen, die grotendeels enkel op macht en eigen comfort uit waren. Dit rustige deel van de Tokugawa-periode bleef echter niet rustig voor de Samurai. Er was al sterke onrust omtrend de opium-oorlog in China, waarin een Westerse mogendheid (Groot-Brittanië) China helemaal had kunnen vermorzelen op militair vlak. Voor Japan, die China op dat moment beschouwde als grote broer, was dit een grote schok. Deze 'onrust' mondde echter uit in een crisis, toen op de derde dag van de zesde maand (in onze jaartelling 8 juli) van 1853 er 4 oorlogsbodems (waarvan Matthew Calbraith Perry commodore was) de haven van Uraga kwamen binnenvaren. Niets kon de Amerikaanse schepen tegenhouden, het idee dat samurai op militair vlak heel waardevol waren werd op ruwe manier aan diggelen geslagen.

http://www.dsfy.com.au/Images/kanji/samurai.gif

Hitotsubashi-ha <-> Nanki-ha

De oorlogsschepen, die in 1853 onder leiding van Matthew Perry een vriendschapsverdrag eisten, kwamen een jaar later op 13 februari 1854 terug om het antwoord op deze eis te weten. Op 31 maart werd zo het Amerikaans-Japanse vriendschapsverdrag gesloten. Dit was het eerste in een lange rij van zulke verdragen met grote Westerse mogendheden, en daarmee eindigde het Japanse isolement definitief. Vanaf dan begonnen westerse invloeden Japan aan 'sneltreintempo' binnen te dringen. De meeste Japanners waren radicaal anti-buitenlands ingesteld, en was dus heel erg tegen dit vriendschapsverdrag gekant. In 1858 vonden de onderhandelingen plaats waarbij Townsend Harris, de belanrijkeste Amerikaanse vertegenwoordiger (consul-generaal), concrete afspraken over het vriendschapsverdrag op papier wilde. Daarbij kwam dat Shogun Tokugawa Iesada door zijn ziekte in kritieke toestand was. Omdat hij geen nageslacht bezat moest er een opvolger gezocht worden. Hierbij ontstonden twee kanten die elk een andere opvolger nastreefden. Aan de ene kant stond de Hitotsubashi-ha (一橋派) die Hitotsubashi Yoshinobu (一橋慶喜) als nieuwe Shogun voordroegen. Zij werden vooral gesteund door de machtige Han Mito, Tosa, Satsuma, Uwajima en Echizen o.a. Aan de andere kant stond de Nanki-ha (南紀 派). Zij wilden de neef van de huidige shogun, Tokugawa Yoshitomi, op de troon. (die was echter nog maar twaalf jaar oud.) De Nanki-ha werd vooral gesteund door de familie en entourage van Shogun Iesada. Toen Ii Naosuke, Fudai-Daimyo en aan de kant van de Nanki-ha zijnde, regent werd, besliste die om Tokugawa Yoshitomi als 14e Shogun van het Tokugawa-tijdperk te benoemen. De Hitotsubashi-ha konden hier niet in het minst om lachen. Dit had hevig verzet van de Hitotsubashi-ha als gevolg, dat gesterkt werd door de goedkeuring van de keizer.(Het Bakufu had vele handelsverdragen afgesloten zonder diens toestemming) Het Bakufu trad echter heel streng tegen deze opstanden op en zette de grote figuren van de Hitotsubashi-ha onder huisarrest of veroordeelde sommigen tot de doodstraf of dwangarbeid. Als reactie hierop werd over de grenzen van de Han heen een groepering gevormd van lagere samurai, meesterloze samurai, grondbezitters en handelaars die streefden naar het neerhalen van het Bakufu en het wegjagen van de Gaijin (buitenlanders). In hun beroemdste actie, de zogenaamde Sakuradamon-gai no hen (桜田門外の変) vermoordden ze Ii Naosuke nabij de Sakurada-poort.

Bij al deze conflicten zijn het de (meestal lagere) samurai die in deze schermutselingen worden ingezet door hun Han, na enkele generaties van vrede. Het is nogal paradoxaal dat door de openstelling met het moderne buitenland, de samurai terug moeten strijden zoals voor de Tokugawa-periode eeuwen daarvoor. De opstandige samurai beperken zich echter niet enkel tot de Han die de Hitotsubashi-ha het sterkst aanhingen, maar het begon zich steeds verder uit te breiden. De reden daarvoor was dat het Bakufu steeds hun inkomen verlaagde omdat de regering geld tekort had voor delegaties naar het Westen. Dit in combinatie met regelmatige prijsstijginging veroorzaakte bij deze verarmende samurai-klasse grote woede.

Sonnô-Jôi <-> Kôbu-Gattai

De moord op Ii Naosuke had niet zo'n groot effect op de onrust in Japan. In die periode waren er twee vormingen van groeperingen merkbaar. Langs de ene kant had je de Kôbu-Gattai beweging, die streefde naar een alliantie tussen de hofaristocratie en de militaire elite. Aan de andere kant bevond zich de Sonnô-Jôi beweging. Hun slogan was:'Eer de monarch, verdrijf de barbaren'. De lagere samurai, boeren en handelaars bleven steeds meer benadeeld door langs de ene kant de lagere salarissen (door de stijging in uitgaven naar het buitenland toe) en langs de andere kant de stijging van prijzen van inheemse producten als gevolg van de oneerlijke concurrentie met westerse producten. Het enige wat ze konden doen was actie ondernemen, onder de leuze Sonnô-Jôi. Deze opstanden werden echter brutaal neergeslagen. Aanvankelijk waren de twee machtigste Han, Satsuma en Chôshû sterke pionnen in de rangen van de Sonnô-Jôi, maar na enkele rechstreekse conflicten tussen hen en de Britten veranderden ze hun mening radicaal. Ze beseften dat old-fashioned samurai niet tegen dit modern geweld opkonden. Vanaf dit moment waren Chôshû en Satsuma de grootste stimulansen van een nieuwe regering. Het bakufu verloor hoe langer hoe meer macht. Door de ontwikkelingen kreeg de Hitotsubashi-ha en de machtigste Han meer macht binnen het Bakufu. Dit betekende een grote hervorming van het Bakufu, de Bunkyû no kaikaku(文久の改革)genaamd. Hierdoor kregen de hoogst geplaatste samurai uit die machtige Han een mooie politieke functie. De machtigste samurai uit die periode waren ongetwijfeld Saigō Takamori 西郷隆盛 en ōkubo Toshimichi 大久保利道 (uit Satsuma).

http://news.3yen.com/wp-content/images/BLACK-SHIPS.jpg

Saigō Takamori, die uit de regering was gestapt omdat zijn plannen voor een oorlog tegen Korea niet de nodige steun kregen, riep alle onteverden ex-samurai op tot een grote opstand tegen de regering. Deze opstand, bekend als de Seinan-rebellie (Seinan no ran 西南の乱), werd door het moderne staatsleger meedogenloos neergeslagen. Het was de laatste opstand van ontevreden samurai. Op deze opstand is de film 'The Last Samurai' gebaseerd, die uit historisch punt gezien wel heel wat juiste dingen bevat (Natuurlijk niet helemaal juist, het blijft geproduceerd door Hollywood). In elk geval kan deze gebeurtenis wel gezien worden als hèt einde van de samurai. Vanaf dan legden ze zich algemeen neer bij de moderne miltaire overmacht. Ze vonden echter wel een andere manier om hun rechten te verdedigen, langs de politieke kant.

http://www.bujinkan-duisburg.de/images/saigo.jpg Saigō Takamori