Saionji Kinmochi (西園寺 公望)
Uit GeschiedenisJapan
Saionji Kimmochi werd in 1849 geboren te Kyoto in een van de Seiga families. Net geboren voor de Meiji-Restauratie, groeide hij op in een tijd van veel commotie en verandering. Net als meeste jongeren levend in het hof, zag hij zijn dagelijks leven als een sleur en archaïsch, maar ten opzichte van zijn andere tijdgenoten had hij een veel progressievere mening erover. Toen de laatste Shogun Tokugawa Yoshinobu zijn macht overdroeg aan de keizer, werd er het nieuwe Meiji regering aangekondigd. Saionji zou een grote invloed zijn op deze regering, al beginnend op zijn negentiende toen hij werd aangeduid als jong lid van de Raad van State. Hij zou in 1884 nog tot markies gemaakt worden en in 1920 tot prins, de hoogste klasse van adel in Japan.
Inhoud |
Saionji ten tijde van de burgeroorlog
Saionji was een keizerlijke bevelhebber, die in het begin de provincies ten noorden van Kyoto moest gaan controleren. Na zijn triomf in de Tamba provincie en terugkeer naar Osaka, werd hij gestationeerd in de Echigo provincie met als doel pacificatie van de noordelijke provincies. Daarna vocht hij bij de slag van Kasteel Aizu, en na de val ervan vestigde hij zich in Tokyo.
Minister van onderwijs
N in het Hogerhuis te hebben gezeteld, werd hij in oktober 1894 aangeduid in het tweede Ito kabinet als Minister van Onderwijs. Hij was heel verlichtend voor die tijd, hij wou afzien van het traditionele genationaliseerd onderwijssysteem en meer naar het Westerse toe bouwen. Aangezien het nationalisme ingeburgerd was in het land, was hier nogal verzet op. Hij wou de nationalisering nog tegenwerken, maar het kabinet viel uiteen voor hij iets kon verwezenlijken.
In het derde Ito kabinet werd hij werd hij weer Minister van Onderwijs, maar hij moest al snel stoppen na 3 maanden vanwege een ziekte.
Rikken Seiyūkai (立憲政友会)
In 1903 neemt Saionji Itō Hirobumi’s verantwoordelijkheid over als Seiyūkai president, maar hij schoof zijn taken al snel af op Hara Takashi en Matsuda Masahisa waarnaa hij zich terug trok in zijn villa te Oiso.
Tijdens de oorlog met Rusland van 1904 waarschuwde hij voor anti-buitenlandse denkwijze en toenemende animositeit. De partij moest kalm en rationeel blijven voor stabiliteit van het volk. Na het verdrag van Portsmouth werden zijn waarschuwingen realiteit bij de rellen van 5 en 6 september te Tokyo.
Na door Keizer Taishō gevraagd te worden om de motie van wantrouwen jegens Katsura te laten ontbinden, nam hij ontslag als Seiyūkai president. Dit omwille van het unaniem blijven steunen van de motie van wantrouwen door alle Seiyūkai leden, ook al had hij gezegd dat zij als volksvertegenwoordigers recht hadden om bij hun mening te blijven. Wat eigenlijk meer een toegeving van zijn passief karakter was om mensen niet te dwingen tot iets. Hij besefte dat hij het vermogen verloren had om de partij te kunnen blijven beheersen en nam daarom ook ontslag als president. Zijn resignatie werd aanvankelijk niet aanvaard en ook al deed hij niets, bleef hij president. Tot Matsuda stierf in 1914 en Hara het overnam.
Saionji als eerste minister
Het eerste Saionji kabinet werd gevormd in juni 1906, dit was in overeenkomst met Katsura waarmee hij voortdurend zou mee afwisselen in de toekomst. Saionji was door zijn onenthousiaste en passieve karakter niet echt geschikt als premier. Er is dan ook niets merkwaardigs te vertellen over zijn twee ambtstermijnen (1906, 1911). We kunnen wel zeggen dat zijn eerste ministerschap wel geleid heeft tot de toelating tot de genrō. Hierin zou hij voor een lange tijd de regering kunnen beïnvloeden.
Zijn dagen als genrō
Toen Saionji eerst een genrō werd, waren er nog 5 andere: Yamagata Aritomo, Inoue Kaoru, Matsukata Masayoshi, Oyama Iwao en Katsura Tarō. Tegen november 1921 restte er alleen nog maar Yamagata, Matsukata en Saionji. In februari 1922, stierf een van de machtigste genrō, Yamagata. Nu zelfs meer dan ervoor voelde Saionji de gehele verantwoordelijk van de genrō naar zich toe schuiven. Ondertussen was Saionji weer verwikkeld in verschillende verkiezingen waar hij en Matsukata aanbevolen wie eerste minister mocht worden. In juli 1924 stierf Matsukata en werd Saionji eindelijk de laatste van de genrō. In de komende jaren was Saionji’s doel vooral dat van een neutraal kabinet op te richten, maar hij werd keer op keer teleurgesteld door het gebrek aan capabele politieke leiders.
Saionji’s verzet tegen het opkomend militair fascisme
Het begon bij de moord van de Chinese dictator Chang Tso-lin. Saionji hoorde van toenmalige eerste minister Tanaka dat leger officieren waarschijnlijk verantwoordelijk waren voor de aanslag. Saionji vroeg aan Tanaka gepaste maatregelen te nemen, maar het leger vond deze daad patriottisch. Toen Tanaka uiteindelijk een vals verslag uitbracht bij de keizer nam hij ontslag omwille van de keizer zijn teleurstelling in hem.
In January 1930 nam Japan deel an de conferentie die uiteindelijk zou leiden tot het verdrag van Londen. Maart dat jaar liep Saionji longontsteking en influenza op. In zijn staat brabbelde hij vaak over de ontwapening. Dit was waarschijnlijk omdat hij zo een voorstander van internationalisering en vrede was.
Na zijn herstel probeerde hij eerste ministers voor te stellen die als buffer zouden moeten dienen tegen het leger. Maar ze waren allemaal machteloos, hij was machteloos. Saionji dacht zelfs ooit zijn status als adel op te geven zodat hij verlost zou zijn van zijn verantwoordelijkheden als genro.
In maart 1932 gaf Saionji bezoek aan de bezorgde keizer om hem gerust te stellen. Twee maanden later toen eerste minister Inukai werd vermoord was dit alweer het geval.
Tegen het einde van 1932 uitte Saionji zijn wens weer om van zijn taken als genrō ontheven te worden. Ditmaal benadrukte Kido Koichi zijn belangrijke rol in het tegenhouden van het militair fascisme. Een van de volgende belangrijke beslissingen van Saionji zou, Hiranuma Kiichiro als president uit de Privé raad van de keizer houden, zijn. Hij kon niet toelaten dat iemand met ultranationalistische banden als Hiranuma ooit de kans zou krijgen de keizer te beïnvloeden. Uiteindelijk werd Hiranuma toch president. Vanaf toen was Saionji’s verzet tegen het leger zo goed als afgelopen. Saionji,toen 88 jaar oud, wou weer ontheven worden van zij taken. Maar ze zagen zijn invloedssfeer op het keizershuis als te belangrijk en gaven enkel zijn taak om eerste ministers aan te duiden aan de president van de Privé Raad.
Na enkele raadgevingen, waaruit Konoe als premier een van zijn slechtste beslissingen ooit zou zijn, stierf hij op 24 november 1940, op een leeftijd van 91. Ondertussen stevende Japan rechtstreeks af op een oorlog met desastreuze gevolgen.
Saionji’s privé villa's
Saionji heeft in zijn leven heel wat villa's gebouwd en gekocht. Enkele van de meest bekende:
- te Omori Iriarai: hij heeft het plan zelf getekend en de vakmannen grondig gecontroleerd. De villa heeft een oppervlakte van 6000m² en is Borokusonzo genoemd.
- te Oiso: het ligt iets verder op de kust dan Omori, het is gebouwd naar Saionji’s specificaties en onder zijn toezicht gebouwd. Het heet Tonariso.
- te Tokyo: de villa heet Kanda Surugadai.
- te Kyoto: de villa heet Seifuso.
- te Okitsu: de villa heet Zagyoso
- te Gotemba: de villa is gebouwd aan de voetheuvels van de Fuji.
Bronnen
- Vande Walle, Willy, Een Geschiedenis van Japan, Van Samurai tot Soft Power, Uitgeverij Acco, 2007
- Oka, Yoshitake, Five political leaders of modern Japan, University of Tokyo press, 1986
- Ramseyer, J. Mark en Rosenbluth, Frances M., The politics of oligarchy, Cambridge university press, 1995
- anoniem, Saionji Kinmochi, Wikipedia, 22 augustus 2008[1]
