Saigo Tsugumichi

Uit GeschiedenisJapan

Saigo Tsugumichi(西郷従道) (juni 1, 1843 – juli 28, 1902) was politiek en militair actief van 1869 tot 1898. Zijn belangrijkste verwezenlijking is de technische vernieuwing van de Japanse vloot, hiervoor kreeg hij een titel voor zijn dood. In het kabinet van Ito Hirobumi(伊藤 博文)had hij de rol van Minister van Zeemacht.


Saigo Tsugumichi

Inhoud

Jeugd

Saigo Tsugumichi (西郷従道) is geboren in Kagoshima, dat deel uit maakt van het grotere domein Satsuma. Tijdens zijn leven nam hij verschillende namen aan. Na de Meiji-restauratie liet hij zich registreren onder de naam ‘Judo’. Door een andere leeswijze van deze naam kwam men aan ‘Tsugumichi’. Hij spendeerde enkele jaren als thee meester [1] voordat hij op militair of politiek gebied actief werd.

Zijn oudere broer was Saigo Takamori. Dankzij zijn invloed nam hij deel aan de Sonno-joi beweging die het Bakufu wou omverwerpen. Hierdoor zal hij later actief deelnemen in het politieke en militaire milieu.

Oorlog

Formosa expeditie

Sinds de Meiji-restauratie van 1868 is de relatie tussen Korea en Japan aan de slechte kant. Korea wil de nieuwe macht in Japan niet herkennen. Er worden verschillende onderhandelings-missies gestuurd naar Korea, maar deze zijn zonder resultaat. In Japan beginnen er twee partijen te vormen waarvan de een voorstander is van het afstraffen van Korea. De andere partij wil hier niet van horen omdat de toestand vlak na de Meiji restauratie niet stabiel is. Saigō Takamori, Itagaki Taisuke (板垣退助) en Gotō Shōjirō[2] (後藤象二郎) van Tosa, Etō Shimpei[3] (江藤新平) en Soejima Taneomi [4](副島種臣) van Hizen waren voorstanders van deze afstraffing van Korea. Hun tegenhangers waren Tomomi Iwukara [5](岩倉具視), Kido Kōin [6](木戸孝允), Okubo Toshimichi (大久保 利通).

In 1869, 2 jaar na de Meiji restauratie, kreeg Tsugumichi de opdracht om naar Europa te reizen samen met Yamagato Aritomo. Het belang van deze reis was het onderzoeken van de Europese legers en hun technologie om zo het Japanse Imperiale leger sterker te maken. In 1871 gingen Tomomi (岩倉具視), Kido Kōin (木戸孝允), Okubo Toshimichi (大久保利通) ook naar het buitenland om Japan te vertegenwoordigen. Tijdens hun afwezigheid zagen de aanhangers van de Korea invasie hun kans. Maar Okubo Toshimichi en zijn partij voor de vrede kon de invasie van Korea tegenhouden. Dit had als gevolg dat Takamori en zijn aanhangers zich uit de regering terug trokken, terwijl Saigo Tsugumichi in de regering bleef.

Plots gebeurde het Formosa incident waarbij een schipbreuk ervoor zorgde dat 69 Liu-ch'iu[7] eilandbewoners terecht kwamen op Formosa. Daar werd echter een groot deel vermoord door de inheemse bevolking, slechts twaalf overleefden het. Deze gebeurtenis was vervelend voor Japan en vooral Satsuma omdat de eilandbewoners als onderdeel werden beschouwd van de Satsuma. De vraag naar een strafexpeditie rees weer. De Meiji overheid wou dat China de leiders van de inheemse bevolking zou straffen, omdat Formosa bij Taiwan zijn grondgebied hoorde. Maar China weigerde dit te doen vanwege de ingewikkelde verstandhouding tussen China en Liu-ch'iu. Na aandringen zei China dat de inheemse bevolking niet onder de jurisdictie van China lag. Charles Le Gendre en Gustave Emile Boissonade zeiden dat Japan het recht zelf in handen moesten nemen.

In 1874 word Tsugumichi Saigo leider van de 3600 soldaten waarmee hij de straf expeditie zal leiden. Na zijn bewezen diensten tijdens de reis naar Europa was hij benoemd tot Liutenant-generaal in het nieuwe Japanse Imperiale leger. Op 22 mei wint Tsugumichi de oorlog na een beslissende strijd. Er waren 30 doden aan de kant van de inheemse bevolking, en een groot deel gewond. Aan de Japanse kant waren er slechts 6 doden en een paar gewonden. In november trok het Japanse leger terug nadat de Chinese overheid bereid was een schade vergoeding[8] te betalen aan Japan.

Het belang van deze Formosa straf expeditie was niet de schade vergoeding van China. Okubo wou vooral meer stabiliteit in Japan hebben, en met deze expeditie wou hij de opstandige gevoelens van de samoerai onderdrukken. Daarom dat deze expeditie ook plaats vond vlak na de Saga Rebellie, en de 3600 soldaten vooral uit Saga en Satsuma kwamen. Ook het feit dat Tsugumichi Saigo de kleine broer van Takamori Saigo is, speelde hier een rol.

Satsuma rebellie

Toen Saigo Takamori in 1877 met de Meiji overheid in conflict kwam, wou Tsugumichi hem persoonlijk tegenhouden. Maar Okubo weigerde Tsugumichi soldaten te geven, omdat de kans dat Tsugumichi zou overlopen te groot was. Tsugumichi bleef aan de kant van de overheid, maar mocht aan de strijd tegen zijn broer niet deel nemen.

Saigo Takamori en zijn troepen verloren de strijd tegen het gemoderniseerd leger van de overheid, en op 24 september sterft Saigo Takamori. De leegte van Saigo Takamori in Satsuma word opgevuld door Tsugumichi. Hij had nu de hoogste positie in Satsuma.

Politiek

Rol in de politiek

Saigo Tsugumichi had na zijn succes met de Formosa expeditie een vaste plaats in het kabinet van Ito hirobumi. In 1885 kreeg hij de rol van Minister van Zeemacht. De Minister van Zeemacht en de Minister van Landmacht namen de plaats in van het vorige Ministerie van het Leger. Van 1892 tot 1902 vervulde hij deze rol als Minister van Zeemacht opnieuw. Tsugumichi werd ook benoemd tot Minister van Binnenlandse Zaken. Tijdens zijn periode van Minister van Binnenlandse zaken vond het Otsu-incident plaats.

Otsu-incident

Het Otsu-incident is de naam van de plaats waar de aanslag op de Russische kroonprins Nicholas Alexandrovitsj[9] plaatsvond. Tijdens Tsugumichi zijn periode als Minister van Binnenlandse zaken gebeurde deze aanslag. De dader was Tsuda Sanzo, een politieagent van de prefectuur Shiga. Omdat de meeste Japanners bang waren van een oorlog met Rusland, wou men Tsuda Sanzo ter dood veroordelen. Dit moest men doen om de Russen tevreden te stellen, dachten vele leden van de overheid.

Sinds de verandering van het rechtssysteem in 1880 kan men echter niet zomaar mensen ter dood veroordelen. Enkel als er een moordpoging was op leden van de keizerlijke familie kon men deze straf uitvoeren. Dit was echter niet het geval met de Russische kroonprins.

Saigo Tsugumichi en andere leden van de overheid probeerden druk te zetten op de rechters om de zaak vlug af te ronden en Tsuda Sanzo ter dood te veroordelen. Maar 5 van de 7 rechters waren het eens dat men Tsuda niet ter dood kon veroordelen. Ze opteerden de levenslange gevangenschap voor Tsuda Sanzo.

Na het vertrek van de Russische kroonprins uit Japan, dienden Saigō Tsugumichi en Aoki Shūzō, minister buitenlandse zaken, hun ontslag in. Veel Japanners hielden hen verantwoordelijk voor het gebrek aan beveiliging tijdens het Ōtsu-incident.

Gen-ro

De Gen-ro is een groep van ex-politiekers die achter de schermen raad geven aan de keizer. Er waren slechts 9 leden in totaal van de Gen-ro, en op één na[10] stamden ze allemaal af van lagere samoerai families. De leden van de Gen-ro konden de eerste minister kiezen en voorbrengen voor de keizer.

In 1892 werd Tsugumichi lid van de Genro en stichtte hij een politieke partij op. Twee jaar later werd hij benoemd tot admiraal wegens zijn diensten als Minister van Zeemacht. In het zelfde jaar werd hij ook van graaf tot markies benoemd. In 1898 werd hij benoemd tot Generaal-admiraal door het Japanse Imperiale leger. Saigo Tsugumichi stierf op 28 juli 1902.

Voetnoten

  1. ↑ Na het aanbevelen van Arimura Shunsai werd hij thee meester van Shimazu Nariakira, de daimyō van Satsuma.
  2. ↑ Stichter van de latere politieke partij jiyū minken undō (自由民権運動).
  3. ↑ Speelt later een rol in de Saga rebellie.
  4. ↑ Diplomaat, kwam op voor de Liu-ch'iu eilandbewoners.
  5. ↑ Tomomi hielp mee bij het tot staan brengen van de Meiji-restauratie.
  6. ↑ Tegenstander van de Formosa expeditie, neemt hierna ontslag uit de regering.
  7. ↑ Een eiland dat ligt ten zuiden van Taiwan, en behoord tot Japans grondgebied.
  8. ↑ 500.000 Kuping Taels, een oude Chinese geld eenheid.
  9. ↑ Nicholas Alexandrovitsj maakte een reis doorheen het Aziatisch continent.
  10. ↑ Saionji Kinmochi stamde af van de rijke Kuge familie. Hij is de laatste van de 9 Gen-ro leden.

Bronnen

Boeken

  • Vande Walle, Willy. Een geschiedenis van Japan: Van samurai tot soft power. Uitgeverij Acco, Blijde Inkomststraat 22, 3000 Leuven. Tweede, herwerkte uitgave: 2009.
  • Louis-Frédéric. Japan encyclopedia. uitgeverij Cambridge, Mass. London, Belknap. 2005.
  • Keene, Donald. Emperor Of Japan: Meiji And His World, 1852-1912. Uitgeverij Columbia University Press. 2005.

Websites

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Saigo_Tsugumichi"