Saichō (最澄)

Uit GeschiedenisJapan

Excursus - Studentenbijdrage

Saichō最澄 (767–822) werd in 767 geboren in de Provincie Ōmi 近江[1]. Op 14-jarige leeftijd werd hij gewijd in Nara. Misnoegd met het kloosterleven in Nara trok hij zich na zijn definitieve wijding in 785 terug op de Hiei berg 比叡山 in het noordoosten van Kyōto. Deze berg zou het hoofdkwartier van de Tendai school worden.

Inhoud

Biografie

Saichō werd in 767 geboren in de Provincie Ōmi in de Mitsuomi familie. Deze waren immigranten van China. Zijn vader was een zéér toegewijd boeddhist zofel dat hij hun huis ombouwde in een tempel. Op 12 jarige leeftijd werd hij opgenomen in de Kokubunji klooster van Omi en werd hij een volgeling van Gyohyo[2] waar hij zijn eerste wijding ontving op 14 jarige leeftijd. Zijn leven was redelijk normaal tot op het moment dat hij zijn oriëntatie vervolledigde op 19 jarige leeftijd. Drie maanden na zijn orientatie is hij gaan leven in een kleine hermiateg op berg Hiei. Het is niet helemaal zeker waarom hij hier verbleef maar geschiedkundige denken dat hij de politieke onrust die op dat moment in Japan heerste wou ontvluchten. Politicus van Nara waren corrupt en Keizer Kammu had juist het kapitaal naar Nagaoka verhuisd was resulteerde is 10 jarige periode van ongeluk

Een decennium op berg Hiei

Berg hiei

Hij verbleef 10 jaar lang op berg Hiei om te mediteren en te studeren. In de periode realiseerde hij de Hienzanji tempel waar een gegraveerde beeld van Yakushi het centraal beeld was. Het was rond deze periode dat hij de T'ien-t'ai scrollen begon te studeren. Hij was onder de indruk van de niet discriminerende en universele aspecten van de T'ien-t'ai. Hij vond dat het een goede afwisseling zou zijn van de toen huidige steriele theologie van de 6 Nara sekten die toen aanwezig waren. De Nara sekten waar meer academisch gericht en de hoofdvakken de gepraktiseerd werden waren magische rituelen. Deze moesten de geest verbreden voor studies en soms om de aristocratie te imponeren. Deze waren ver van de dagelijkse toewijding die geschreven stonden in de Chih-i [3]. In 802 op verzoek van Keizer Kammu werd er een Lotus Sutra vergadering gehouden, hier was Saichō de hoofdspreker. Er waren 10 priesters van de Nara sektes aanwezig. Op deze vergadering beloofde Keizer Kammu aan Saichō dat hij naar China mocht gaan om eerste hands de studies van de T'ien-t'ai te leren hij moest dan terugkeren naar Japan om ze hier aan te leren.

Saichō’s reis naar China

In 804 ging Saichō naar China, toen hij daar aankom ging hij direct naar berg T'ien-t'ai. Toen hij daar aankom had de T'ien-t'ai een belangrijke heropleving gekregen van Chan-jan[4]. Hij studeerde kort onder 2 Chan-jan hoofdstudenten. Tao Sui en Hsing-man. Hij ontving meditatie instructies van Hsing-man. Vlak voor zijn terugkeer naar Japan ontmoette hij een tantrische meester en werd hij ingewijd in esoterie, een gebeurtenis die de toekomstige richting van de Japanse Tendai drastisch veranderde. Na 9 1/2 maanden in China trok Saichō terug naar huis, met zijn succes verworven geestelijke sanctie voor de indiening van de Tendai school.

In het jaar 805 werd de Tendai sekte twee Remumdosha toegekend (jaarlijkse priesters). Dit betekende de oprichting van de sekte in Japan.

Oprichtings problemen en rivaliteit met Kūkai

Kūkai

Onmiddellijk na zijn thuiskomst, amper een jaar na zijn vertrek, ondernam hij verschillende pogingen om een eigen wijdingsplatform te mogen inrichten, maar dit verzoek werd pas zeven dagen na zijn dood ingewilligd. De aanvankelijke afwijzing stond in verband met het feit Kanmu ondertussen overleden was, maar ook met het feit dat minder wijdingsplatformen de controle van de staat op de clerus vergemakkelijkte. Voor Saichō zelf was het belang van een eigen wijdingsplatform tweevoudig: enerzijds kon hij zich daardoor nog onafhankelijker opstellen ten opzichte van het oude Nara boeddhisme en zelf toezien en beslissen over de wijding, anderzijds was Saichō een grote voorstander van de Mahāyāna leefregel die hij op die manier wou invoeren. De vinaya die Jianzhen (Chien-chen, J. Ganjin 鑑真) eerder invoerde en die bij alle wijdingen gebruikt werd, was immers de Hīnayāna leefregel. Saichō’s grote rivaal was Kūkai die met de invoering van het esoterisch boeddhisme en haar rituelen het hof voor zich had gewonnen. Bovendien stond Kūkai ook op zeer goede voet met Keizer Saga 嵯峨 (809-823), die zijn eruditie en meesterschap in de calligrafie ten zeerste wist te waarderen. Saichō, die in China enkel een korte inleiding had gekregen in een aantal esoterische rituelen, gaf bij zijn terugkeer naar Japan blijk zich meer te willen verdiepen en zocht daarvoor de hulp van Kūkai. Aanvankelijk ging Kūkai op Saichō’s wensen in door hem teksten uit te lenen en te laten deelnemen aan uiteenzettingen die hij, Kūkai, over de esoterische leer gaf. Maar toen Saichō hem om een bepaalde esoterische tekst en een snelle wijding vroeg, weigerde Kūkai. Als Saichō gewijd wou worden, moest hij net zoals alle andere leerling monniken de hele opleiding volgen. Toen er bovendien een leerling van Saichō naar Kūkai was overgelopen en Kūkai weigerde hem terug naar Saichō te sturen, verzuurde de relatie tussen beide mannen en verbraken ze alle banden.

De indeling van de Tendai volgens de visie van Saichō

Tendai bestond voor uit 4 delen.

  • Lotussūtra
  • het absolute en het tijdelijke
  • Ichinen Sanzen
  • Bodhisattva

Lotus soetra

In China studeerde Saicho het Tiantai dat was opgesteld door Chih'I (538-597). Chih'I legde de nadruk op het belang om alle verschillende boeddhistische filosofiëen in China te verenigen en zag de leer van de Lotus soetra als het ideale middel om dit te bewerkstelligen. De Lotus Sutra is dus zeer prominent aanwezig in de Tendai filosofie. Het belangrijkste element in de Lotus Sutra is het concept dat alle dingen voor een deel Boeddha zijn, een zogenaamde Boeddha natuur bezitten (tathagata-garbha[5]). Chih'I onderwees dat andere scholen dit allemaal anders uitdrukten, maar dat er tussen alle scholen niet echt een contradictie is. Enkel verschillende perspectieven op hetzelfde, door hem uitgedrukt als "Het ene voertuig" (ekayana).

het absolute en het tijdelijke

Een tweede belangrijk onderdeel van de Tendai leer is de eenheid van het absolute en het tijdelijke. Het concept van de drie waarheden in één waarheid. Alle dingen zijn leeg, ze ontstaan in afhankelijkheid, maar tegelijk hebben ze een tijdelijk zijn. Dus, alle dingen zijn zowel leeg als bestaande. De Tendai leer verwijst naar dit moeilijk te vatten concept als de waarheid van de middelste weg. Een hoofddoel voor Tendai aanhangers is om via door grote meesters uitgebrachte methodes experimentele bevattenis te verkrijgen over de waarheid van de middelste weg. Shikan meditatie is hier een mooi voorbeeld van. [6] Bijvoorbeeld Mandala's reciteren is hier een mooi voorbeeld van.

Ichinen Sanzen

Een derde principe van de Tendai school is dat van ichinen Sanzen. "Drieduizend inzichten in één moment." Dit is een essentieel inzicht voor het begrijpen van de rol van het individu in het leven van de wereld. Hiermee wordt bedoeld dat in ons gedachtenproces elk moment zich drieduizend afzonderlijke fenomenen voordoen. Onze gedachten verspreiden zich van het centrum van ons zijn en beïnvloeden andere wezenlijke entiteiten, de wereld en de kosmos. Dus, een gedachte beïnvloedt niet enkel de individuele bedenker er van, maar wordt een onderdeel van een grotere kracht die de samenleving en het universum beïnvloedt. Een gedachte kan conflicten veroorzaken of net rust en de vrede van Boeddha laten neerdalen. Ook belangrijk is de leer van Ichigu wo Terasu (verlicht een hoekje van de wereld) zoals ze is uitgebracht door Saicho hemzelf. Dit is een verbintenis tot intensief Boeddhisme. Dat je anderen zal ondersteunen als was het jezelf. We geven onszelf, onze tijd en onze bezittingen voor het welzijn van anderen. Dit is niet gewoon een uiting van maatschappelijke verantwoordelijkheid, het is een actieve uitdrukking van de aard van spirituele bewerkstelliging en de aardse rol van onze wereldlijke acties in de manifestatie van het Dharma (het goede).

Bodhisattva

Tenslotte, De Tendai leer houdt ook het Bodhisattva ideaal in. Door deze morele principes, zowel als kloosterling als niet- kloosterling, toe te passen, kan men anderen helpen. De verlichting (Boddhichitta[7]) bereiken is een doel voor allen op het Bodhisattva pad.

De eigenlijke betekenis van de Tendai volgens Saichō

De Tendai doctrine zorgde ervoor dat Japanse Boeddhisten Boeddhisme konden combineren met Shinto [8]. De grote moeilijkheid om deze 2 te combineren was dat er enerzijds het uitgebreide Shinto pantheon van goden (Kami) en de ontelbare lokaal aanbeden "geesten" die verbonden zijn aan plaatsen, natuurfenomenen of schrijnen was en aan de andere kant de Boeddhistische doctrine dat iemand zich niet moet bezighouden met religieuze diensten, op de zoektocht naar verlichting na. De Tendai monniken argumenteerden simpelweg dat de Kami afspiegelingen zijn van de waarheid van de universele Boeddha's die naar de wereld kwamen om de mensheid te onderwijzen. Dus, ze zijn eigenlijk het equivalent van Boeddha's. Terwijl de Boeddha's de mogelijkheid van verlichting te bereiken door de inspanningen in vele levens en toewijding aan Dharmarepresenteren, worden de Kami beschouwd als manifeste representaties van het universele Boeddha zijn. De Kami die in Shinto als geweldadig of "menshatend" worden beschouwd, worden bekeken als bovennatuurlijke entiteiten die de Boeddhistische wet verwerpen en geen verlichting bereikten. Ze zijn gewelddadig en slecht. Het fundamentele element in Boeddhisme is (zoals hierboven al vermeld) dat men alle wereldlijke dingen en wensen moet wegwerken teneinde de verlichting te bereiken. Dit veroorzaakte een conflict met de cultuur van elke samenleving waarin Boeddhisme werd geïntroduceerd. Als je alle wereldlijke pleziertjes moet zien weg te werken, betekent dit namelijk ook dat je verwezenlijkingen als poëzie, literatuur en visuele kunsten moet laten vallen. Door te verklaren dat de ideale wereld der ideëen niet verschilt van Dharma, kon de Tendai doctrine schoonheid en kunsten verweven met Boeddhistische leerstellingen. Poëzie, wat in Japan zeker een zonde zou zijn geweest om te laten vallen, kon in de Tendai doctrine nu net wél leiden tot verlichting. Contemplatie in de poëzie, vooropgesteld dat het wordt gedaan in de context van de Tendai doctrine, is simpelweg contemplatie van Dharma. Hetzelfde kan gezegd worden over elke andere vorm van kunst. Dus, het is mogelijk om kunst te creëeren die overeenkomt met Boeddhisme.

Tendai Scholen

Tendai tempel

De belangrijkste scholen van het “Nieuwe Kamakura Boeddhisme” die ontstaan vanuit een gevoelen van ontevredenheid met de bestaande boeddhistische orde, zullen telkens vooral één van de vier pijlers van het Tendai boeddhisme gaan benadrukken. Opvallend is dat ook alle grote stichters hun carrière begonnen als Tendai monnik. Twee andere, erg belangrijke vroege ontwikkelingen binnen de Tendai school, die het Japanse boeddhisme sterk zouden gaan beïnvloeden, zijn de verspreiding van het Zuivere Land boeddhisme en de ontwikkeling van de hongaku 本覚 idee. Hongaku of “Inherente Verlichting” is een verdere uitwerking van de Tathāgatagarbha idee die binnen het Mahāyāna boeddhisme[9] ontstond. Het belangrijkste onderscheid tussen de continentale en Japanse interpretatie ervan is dat het Chinese boeddhisme “inherente verlichting” aanziet als iets wat men door religieuze praktijk kan bereiken. Met andere woorden, iedereen bezit het potentieel om boeddha te worden, maar of men dit potentieel ook realiseert, hangt af van eenieders inspanningen. In Japan wordt “inherente verlichting” mettertijd als de essentiële natuur van alles gezien en vervalt het onderscheid tussen boeddha en mens, namelijk de mens is boeddha . Het is precies op dit punt dat Dōgen de vraag stelt naar de noodzaak van religieuze praktijk die zich op shigaku of “verworven verlichting” richt. Na de dood van Saichō kwam het tot verschillende breuken in de Tendai gemeenschap. Eerst was er het dispuut over de opvolging door Gishin, die in het nadeel van Enchō was; later kwam het tot de beruchte strijd tussen de erfgenamen van Ennin (794-864) en Enchin (814-891). De strijd tussen beide groepen werd zo hevig dat de Enchin groep in 993 wegtrok uit de Enryaku-ji en zich permanent gingen vestigen in de Onjōji of Miidera, waar Enchin bij zijn terugkeer uit China een eigen studiecentrum voor de studie van het esoterisme had opgericht.

In 1571 maakte Oda Nobunaga[10] de Enryakuji bijna met de grond gelijk en brak daardoor de macht die de Tendai school gedurende de voorgaande eeuwen had vergaard voorgoed. De tempels werden heropgebouwd en in de Edo periode kon Tendai zich enigszins herstellen hoewel ze nooit meer de grandeur en het prestige van van vroegere tijden genoot. In 1989 waren er ongeveer 4.300 Tendai tempels, 20.000 monniken en tempelpersoneel en 3 miljoen leden onder leken.

Voetnoten

  1. ↑ Provincie Ōmi 近江 is nu het huidige Shiga 滋賀.
  2. ↑ Kreeg les van Tao-hsuan i.v.m. meditatie die hij op zijn beurt daargaf aan Saichō.
  3. ↑ De uitvinder van de T'ien-t'ai.
  4. ↑ De 6de patriarch van de school.
  5. ↑ Tathāgatagarbha doctrine leert ons dat elk levend wezen de intrinsieke, stralend buddhische element of inwoning potentie bevat voor om een Boeddha te worden.
  6. ↑ "Shi" verwijst hier naar samatha; het kalm maken van de geest en "kan" naar vipasyana of inzichtsmeditatie
  7. ↑ Boddhichitta heeft als doel om complete verlichting te bereiken.
  8. ↑ De oorspronkelijke natuurgodsdienst van Japan
  9. ↑ Centraal in de Mahayana-ideologie is de idee van de Bodhisattva: niet alleen de Boeddha, maar ieder mens kan de staat van Verlichting bereiken.
  10. ↑ Was een van invloedrijkste daimyō’s (大名) gedurende de sengoku periode.

Bronvermeldingen

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Saich%C5%8D_(%E6%9C%80%E6%BE%84)"