SONY

Uit GeschiedenisJapan
Ga naar: navigatie, zoeken

Sony Corporation (ソニー株式会社, Sonī Kabushiki-gaisha), beter bekend als Sony, is een Japans conglomeraat waarvan het hoofdgebouw van de firma in Minato, Tokyo is gelegen. Sinds de oprichting van het bedrijf in 1946 heeft Sony een hele reeks van revolutionaire producten op de markt gebracht waaronder: de transistor radio, de Trinitron televisie, de Walkman, de Playstation enzovoort. Vandaag de dag is Sony een van de leidende producenten in de elektronica- en entertainmentsector. Daarbuiten houdt het concern zich ook bezig met financiële dienstverlening aan (Japanse) consumenten.

Logo Sony

Geschiedenis

Oprichting

Vlak na de Tweede Wereldoorlog startte Ibaku Masaru (井深 大) een klein bedrijf voor het repareren van radio’s in Nihonbashi, een volkswijk in Tokio. In 1946 sloot zijn vriend Morita Akio (盛田 昭夫) zich bij hem aan en richtten ze op 7 mei 1946 samen “Tokyo Telecommunications Engineering" (東京通信工業株式会社,Tōkyō tsūshin kōgyō Kabushiki-gaisha ), ook bekend als Tōtsūkō of TTK, op[1]. Ibuka en Morita hadden elkaar leren kennen tijdens de oorlog omdat ze allebei onderzoek deden naar nieuwe types van wapens. Vanaf het begin was het al de bedoeling van Ibuka en Morita om met TTK een pionier te zijn op het vlak van elektronica. Dit wilden ze realiseren door innovatieve producten te creëren en hiermee nieuwe markten te openen. Nog geen jaar na de oprichting besloten ze om het hoofdkantoor en de fabriek van TTK te verplaatsen naar Shinagawa, Tokio. Hier creëerden ze Japan’s allereerste magnetische bandrecorder, de Type-G genaamd. Deze bandrecorder kwam in 1950 op de markt en werd hun eerste kleine succes.

Vroege uitvindingen

Sony transistorradio uit 1960

Zoals hierboven al vermeld werd, was de Type-G een van de eerste uitvindingen van het bedrijf, maar de allereerste uitvinding was de elektrische rijstkoker. Ibuka ondervond echter veel technische problemen tijdens het productieproces en uiteindelijk werd de productie volledig stopgezet. Na deze teleurstelling storten Morita en Ibuka zich op de ontwikkeling van nieuwe elektronica zoals de Type-G. Na de lancering van de Type-G volgde een hele reeks (transistor) radio’s. Op een van zijn reizen naar Amerika had Ibuka kennis gemaakt met de transistoruitgevonden door Bell Laboratories[2] . Hij zag heel wat potentieel in deze nieuwe technologie, vooral dan als toepassing in de telecommunicatie, en overtuigde Bell Laboratories in 1953 om een licentie aan zijn bedrijf toe te kennen. Het is dankzij de transistor technologie dat TTK in 1955 de Sony TR-55, Japans eerste commerciële transistor radio, op de markt kon brengen. Ibuka hoopte eigenlijk met de TR-55 's werelds eerste transistorradio te lanceren, maar het Amerikaanse bedrijf Regency was hem voor. In december van datzelfde jaar werd de Sony TR-72 gelanceerd. Deze radio had een veel betere geluidskwaliteit dan de TR-55 en veroverde in geen tijd niet alleen de Japanse, maar ook de buitenlandse markten. De TR-6 en TR-63 werd respectievelijk in 1956 en 1957 op de markt gebracht. Voor de marketing van de TR-6 werd het cartoon personage "Atchan", nu gekend als "Sony Boy", gecreëerd. De TR-63 was de kleinste transistorradio die op dat moment geproduceerd werd en was zo populair dat er wereldwijd 1,5 miljoen exemplaren werden verkocht. Hierdoor werd Sony op het einde van 1957 marktleider op het gebied van (transistor)radio's.

In 1960 bracht Sony 's werelds eerste transistortelevisie, de TV-8-301, op de markt.[3] De TV-8-301 was een kleine, draagbare televisie die niet bedoeld was als gezinstelevisie, maar voor persoonlijk gebruik. Deze transistortelevisie werd in 1962 opgevolgd door TV5-303, ook wel de Micro TV genoemd. Dit was de kleinste en lichtste draagbare zwart-wittelevisie van die tijd en was afgesteld om gebruik in de auto mogelijk te maken. Om deze reden was de TV5-303 zeer populair bij de consument. De allereerste Trinitrontelevisie werd in 1968 gelanceerd onder de naam KV-1310. De KV-1310 was Sony's eerste kleurentelevisie en maakte gebruik van de door Sony zelf ontwikkelde Trinitrontechnologie. Deze technologie zorgde voor de productie van helderdere en scherpere beelden dan andere televisies en bekende een doorbraak in de televisiesector. Na de KV-1310 volgden nog vele andere televisies die eenzelfde technologie gebruikten.

Naamsverandering

Omdat hun producten ook succes kenden in het buitenland gingen de oprichters van Tōkyō Tsūshin Kōgyō op zoek naar een geromaniseerde naam. Eerst werd aan de afkorting TTK gedacht, maar deze initialen werden al gebruikt door het spoorwegenbedrijf Tōkyū Corporation(東京急行電鉄株式会社,Tōkyō Kyūkō Dentetsu Kabushikigaisha). Ook de naam Tōtsūkō werd overwogen, maar na een tijd bleek dat dit moeilijk uitspreekbaar was voor buitenlanders en ook deze optie werd van de baan geveegd. In 1958 veranderden Morita en Ibuka de naam van het bedrijf uiteindelijk naar Sony[4]. De naam Sony was een idee van Morita. Sony verwees enerzijds naar het Latijnse woord “Sonus”, wat de oorsprong van het geluid betekend. Anderzijds verwijst de naam ook naar de Amerikaanse term “Sunny (boy)”, die gebruikt werd om een jongen aan te spreken. De naamsverandering kon echter niet zonder slag of stoot doorgevoerd worden. In de jaren 50 was het niet de gewoonte om een geromaniseerde naam te geven aan een Japans bedrijf en TTK’s hoofdbank, Mitsui(三井), zag dit niet zitten. Zij stelden voor de naam te veranderen naar "Sony Electronic Industries", "Sony Teletech" of iets degelijks, maar Ibuka en Morita wilden niet dat de bedrijfsnaam verbonden werd aan één bepaalde industrie. Zij hielden voet bij stuk en uiteindelijk gaf Mitsui toe.

Globalisering

Nadat de Sony TR-63 op de markt werd gebracht, kwam alles in een stroomversnelling. De radio werd een hit in de Verenigde staten en naar aanleiding hiervan richtte Morita in 1960 Sony Corporation of America, met hoofdzetel in New York, op. Doordat hij voor de oprichting van deze nieuwe tak van het bedrijf een tijdje in Amerika moest verblijven, leerde hij veel over de verschillen tussen Japanse en Amerikaanse bedrijven. Toen hij naar Japan terugkeerde nam hij de in Amerika opgedane ervaring mee en moedigde hij ervaren werknemers van andere bedrijven aan om voor Sony te komen werken. Deze praktijk was nieuw voor Japan, aangezien Japanse werknemers in die tijd meestal hun hele leven voor hetzelfde bedrijf bleven werken. De toestroom van deze nieuwe werknemers en hun kennis zou een grote meerwaarde zijn voor Sony. Ook inspireerde Morita andere Japanse bedrijven om hetzelfde te doen. Door hun goede contacten met het buitenland speelde Sony een grote rol in de ontwikkeling van Japan als een exportnatie in de jaren 1960, 1970 en 1980. Morita nam in 1971 de positie van president over van Ibuka.

Vanaf begin 1980 begon het bergaf te gaan voor Sony. De omzet van het bedrijf daalde aanzienlijk en ze werden gedwongen de prijzen van hun producten te verlagen. Sony dreigde, net zoals zovelen van de andere elektronicabedrijven in de jaren 80, failliet te gaan. Net op dat moment werd Ōga Norio (大賀典雄) echter verkozen als president van Sony. Hij zorgde ervoor dat o.a. de Compact Disk ontwikkeld kon worden en in 1982 op de markt werd gebracht. Ook speelde hij een grote rol in de uitbreiding van Sony Entertainment door de verschijning van de Playstation in 1994. Daarbij kocht hij eind jaren 80 CBS Records en Columbia Pictures op, wat later respectievelijk Sony Music Entertainment en Sony Pictures Entertainment zou worden. De opkoop van Columbia Pictures door Sony was de grootste overname van een Amerikaans bedrijf door een Japanse firma ooit en zorgde voor heel wat oproer in de Verenigde Staten.[5] Deze oproer werd mede veroorzaakt door de publicatie van de "The Japan That Can Say No" ("no"と言える日本 , no to ieru nihon) in 1989, een essay geschreven door Morita in samenwerking met de Japanse nationalist Ishihara Shintarō. In dit werk werd beweerd dat Japan sterker was geworden dan de VS en hun dus ook niet meer nodig had.

Met Morita en diens opvolgers aan het roer heeft Sony agressief kunnen uitbreiden naar nieuwe domeinen. Zo namen ze in 2002 Aiwa corporation over en in 2004 fuseerde Sony Music Entertainment met BMG tot Sony BMG Music Entertainment. Later in datzelfde jaar werd ook Metro-Goldwyn-Mayer Pictures Inc. overgenomen. Het uiteindelijke doel was om film, muziek enzovoort te linken via internet om zo tot een geheel te komen. Deze visie en de daaraan verbonden uitbreiding kwamen het bedrijf echter niet ten goede. Om die reden werd Howard Stringer in 2005 aangesteld als bestuursvoorzitter en CEO. Hiervoor was hij al bestuursvoorzitter en CEO van Sony Corporation of America en vicevoorzitter, CEO en COO van de Sony Entertainment Business Group. Op 7 maart 2005 nam hij officieel de functie van Idei Nobuyuki (出井 伸之), toenmalig CEO en voorzitter van Sony, over. Op dezelfde dag werd ook aangekondigd dat Andō Kunitake (安藤 国威) zou aftreden en dat Chūbachi Ryōji (中鉢 良治) hem zou vervangen in zijn rol als president. Stringer was de eerste buitenlander die aan het hoofd kwam te staan van een groot Japans elektronicabedrijf. Hij wilde het bedrijf er terug bovenop helpen door opnieuw te focussen op elektronica en enkele andere maatregelen zoals het terugdringen van het aantal werknemers. Bovendien streefde hij ernaar de samenwerking tussen verschillende bedrijfsonderdelen te vergroten. Ondanks zijn inspanningen werd Sony geconfronteerd met een constante financiële strijd.

Recente jaren

Hirai Kazuo

Stringer werd in 2012 vervangen door Hirai Kazuo (平井 一夫). . Kort na zijn aanstelling introduceert Hirai een nieuw initiatief, “One Sony” genaamd. Dit initiatief was bedoeld Sony te laten herleven na jaren van financiële verliezen. Het stelde voor om de focus van Sony als elektronicabedrijf te verschuiven naar drie groeiende domeinen, namelijk mobiele technologie, gaming en beeldtechnologie. Ook wilde hij het verlies dat het bedrijf draaide in de televisiesector inperken.

Sony verkocht in 2014 de divisie Vaio personal computer business aan een in Tokio gevestigd beleggingsfonds van Japan Industrial Partners Inc. Daarbij beslist het bedrijf ook om hun televisiesector te splitsen in een poging deze sector terug winstgevend te maken. Ze slagen echter niet in hun opzet. Op het einde van datzelfde jaar werd Sony Pictures Entertainment gehackt door een groep die zichzelf de "Guardians of Peace" noemt. Deze groep eiste dat de film "the interview", die de spot zou drijven met Noord-Korea en diens leider, niet in Japan zou uitkomen.[6] Noord-Korea werd een hele tijd verdacht, maar zij ontkende elke betrokkenheid. De echte daders achter de hack zijn (nog) niet bekend.

In februari 2015 kondigde Sony aan dat het de audio- en videosectie tegen oktober van dat jaar in een apart bedrijf zou willen onderbrengen.[7] Hirai, die nog altijd president en CEO is, meldde ook dat Sony zich in 2015 vooral zou richten op de meest winstgevende sectoren, waaronder de gaming-industrie. Ook zei hij dat verdere herstructureringen of sluiten van enkele verlieslatende ondernemingen binnen Sony niet wordt uitgesloten.

Nieuwsfeed

RSS feed


Overzicht (belangrijkste) bezittingen Sony

De belangrijkste bezittingen van Sony zijn:

Business unit funtie
Sony Corporation Dit is het moederbedrijf van de Sony group. Dit bedrijf focust zich vooral op het ontwerpen van nieuwe en verbeteren van al bestaande elektronica. Ook gaat het over de strategische planning van de Sony Group en verzorgt het de marketing van nieuwe producten.
Sony Mobile Communications AB (Sony Mobile) Deze tak van de Sony group is uit een fusie met het telecommunicatiebedrijf Ericsson ontstaan in 2001. Deze dochteronderneming heeft de leiding over de productie van de mobiele telefoons.
Sony Computer Entertainment Deze dochteronderneming in opgericht in 1933 en is verantwoordelijk voor de ontwikkeling en productie van spelconsoles en videospelen voor op deze consoles.
Sony Creative Software Dit onderdeel van Sony houdt zich bezig met de ontwikkeling van software voor de productie van digitale video, audio, muziek, DVD en Bluray.
Sony Pictures Entertainment Sony Pictures Entertainment werd opgericht in 1989 en is de tak die zorgt voor de internationale productie en distributie van film en televisie.
Sony Music Entertainment Deze dochteronderneming ontstond nadat Sony in 1991 CBS records had overgenomen. Het is de op één na grootste platenmaatschappij ter wereld.
Sony/ATV Music Publishing Dit is een ander onderdeel van de Sony groep uit de muziekwereld. Sony/ATV Music Publishing bestaat al sinds 1995 en is een muziekuitgeverij. Dit bedrijf is eigenaar van de uitgaverechten van heel wat bekende hits en soundtracks en is verantwoordelijk voor hun beheer en exploitatie.
Sony Financial Services/Holdings Sony Financial Holdings werd opgericht in 2004 en voorziet in financiële diensten voor (Japanse) consumenten.

Overzicht (belangrijkste) producten Sony

Chronologisch overzicht van de belangrijkste producten door Sony op de markt gebracht:

Jaar Product
1950 De eerste magnetische taperecorder, de G-Type.
1955 De eerste transistorradio, de TR-55.
1957 De kleinste transistorradio toen in productie, de TR-63.
1960 De eerste volledige transistortelevisie, de Sony TV8-301.

De eerste volledige transistor reel-to-reel recorder met ingebouwde versterker, de TC-777.

1963 De eerste compact transistor videorecorder, de PV-100.
1967 De eerste IC radio, de ICR-100.
1968 Introductie van de Trinitron TV's met de KV-1310.
1971 De U-matic color videocassette player of VP-1100
1975 Introductie van de eerste Betamax videorecorder.
1977 De Sony KV-1375 Citation televisie.
1979 Introductie van de eerste Walkman, de TPS-L2.
1982 De eerste CD speler, de CDP-101.

Introductie van Sony's eerste draagbare TV, de Watchman.

1983 Introductie van de 3.5 inch floppy disk.
1984 Introductie van de Diskman.
1985 Introductie van de 8mm camcorder.
1987 Introductie van de DAT (Digital Audio Tape).
1989 De eerste Sony handycam, of CCD-TR55.
1994 Introductie van de eerste Playstation.
1995 Eerste digitale video camcorder bedoeld voor gebruik door consumenten, de DCR-VX1000.
1996 Introductie van de flat Trinitron CRT-based TV's met de FD Trinitron WEGA.
1997 De eerste broadcast-use HD camcorder, de Sony/HDW-700.
1999 Introductie van de AIBO/ERS-110 robotten.
2000 De Playstation 2.
2003 De QRIO bipedal entertainment robot.
2005 Introductie van s 'werelds kleinste digitale HD Video camcorder, de Sony HDR-HC1.
2006 De Playstation 3.

Introductie van Bluray(speler).

2009 De Sony Vaio P Netbook.
2011 Introductie van 3D laptops, televisies, camcorders en camera's.
2013 De Playstation 4.

Voetnoten

  1. Sony history
  2. Ook gekend als Bell Labs, AT&T Bell Laboratories of Bell Telephone Laboratories
  3. Sony Design History
  4. Sony History
  5. Britannica
  6. Japan Times
  7. Japan Times

Bronnen

Internet


Tijdschriften

  • Anonymous."Sony". London: Haymarket Business Publications Ltd.,2011.
  • Marketing Week. "Sony History".London:Centaur Communications Ltd.,2005

Boeken

  • Grayson, Robert. "Sony: The Company and Its Founders". USA: ABDO Publishing Company, 2012.
  • Nathan, John. "Sony". New York: Houghton Mifflin Harcourt, 2001.
  • Reingold, Edwin M.; Akio, Morita; Mitsuko, Shimomura. "Made in Japan". USA: Penguin Group Incorporated, 1987.