Rape of Nanking (Nankin daigyakusatsu) 1937

Uit GeschiedenisJapan

1938, Japanse soldaten marcheren Nanking binnen.

De Slachting van Nanjing in 1937 ( “The Nanking Massacre” of “Rape of Nanking”) wordt beschouwd als de op één na gruwelijkste massamoord ooit begaan in de geschiedenis. Met de tweede Sino-Japanse oorlog op de achtergrond, begon Japan in 1931 aan zijn invasie van China. Na de inname van Mantsjoerije (1931) en Shanghai (1937) zetten ze hun expansie verder naar Nanking, waar het echte bloedbad begon. Naar schatting zou dit voorval zo’n 300 000 slachtoffers hebben veroorzaakt, waaronder 20 000 verkrachtingen.

Er heerst tot op heden nog steeds een grote controverse tussen China, bij wie het incident nog steeds zeer gevoelig ligt, en Japan, dat de harde feiten wil verbloemen.

Inhoud

Achtergrond

Marco Polo incident

Sinds het Mantsjoerije-incident in 1931 waren de doeleinden van de Japanners gemakkelijk te raden. Beetje bij beetje trachtten de Japanners zich dieper in te graven in het Chinese continent en marionettenstaatjes op te richten. Na maandenlange spanningen kwam het in 1937 weer tot een treffen tussen beide landen. Op de avond van 7 juli werden enkele schoten gelost tussen Chinese en Japanse troepen. Het gebeurde wel vaker, dat Japanse troepen dichtbij de Chinese grens schietoefeningen deden. Maar deze keer waren ze in een clinch geraakt. Het gevecht vond plaats bij de Marco Polo brug, vandaar de naam van het beruchte Marco Polobrugincident. Dit incident wordt beschouwd als het begin van de Tweede Sino-Japanse Oorlog (1937-1945). Een echte reden tot oorlog was er niet. Men vermoedt zelfs dat Japan de Chinese soldaten opzettelijk provoceerde omdat het haar machtsterritorium in China wilde uitbreiden.

Hoewel de Chinezen zich in het begin van de oorlog nog sterk toonden, moesten ze uiteindelijk zwichten voor de overmacht van de Japanse troepen. Na de inname van Beijing en Tianjin, braken ze door naar Shanghai. Het duurde niet lang voordat de stad ingenomen was. Net toen men dacht dat de rust teruggekeerd was, werd er eind juli echter een Japans officier vermoord. Japan zag hierin een nieuwe reden om een strijd met het Chinese leger aan te gaan. Ze baanden zich, met weinig verzet van de Chinese troepen, een weg richting Nanjing, waar de Chinese generaal Chiang Kai-shek met zijn leger gezeteld was.

Bombardement 25 september 1937

Op 25 september 1937 vielen de eerste bommen op Nanjing. In vergelijking met eerdere bomaanvallen op de nabijgelegen gebieden, was deze het meest verwoestend. In totaal werden er 500 bommen gelost en maakte deze aanslag wel meer dan 600 slachtoffers.

Maar de bomaanslag was nog maar het begin. Op 20 november marcheerden Japanse troepen richting de poorten van Nanjing. Toen generaal Chiang Kai-shek dit vernam, besloot hij de stad uit te vluchten. Nu de regering (KMT) de stad had verlaten, verkeerde het in één grote chaos. Chinese burgers werden aan hun lot overgelaten, met slechts weinig bescherming van de overige troepen.

Op 25 november viel het leger langs drie kanten de stad aan: het Oosten, het Westen en het centrum. De stad werd nu helemaal omsingeld en op 12 december brak het leger definitief door de Chinese verdediging in YuhuaTai. Vervolgens stormden ze de stad binnen via de ZhongHua poort. Tang ShengZhi, de aanvoerder van het Chinese leger, vluchtte met een deel van de soldaten over de YangtZé rivier. Nanjing was nu definitief in handen van de Japanners gevallen.

Veiligheidszones

Nanjing had naast Chinese burgers ook Westerlingen in de stad wonen. Zoals reeds vermeld, was de Chinese regering reeds naar de naburige steden gevlucht. Ook het merendeel van de Westerlingen waren de stad uitgevlucht. Een kleine groep Westerlingen had echter besloten in de stad te blijven om een neutrale zone af te bakenen, waar burgers hun toevlucht zouden kunnen zoeken voor de Japanners. Omdat de regering de stad reeds verlaten had, richtten ze het “Comité van de Internationale Veilige Zone van Nanjing” op.

Onder deze Westerlingen zaten vooral zakenmannen, missionarissen en dokters. John Magee, een missionaris, was één van de achtergeblevenen, die meehielpen aan het bouwen van de ‘Safe Zone’.

Een andere persoon, die hieraan meewerkte was een Amerikaanse vrouw, genaamd Wilhelmina ‘Minnie’ Vautrin. Ze verbleef al enige tijd in Nanjing en werkte in het meisjescollege van Nanjing als presidente. Tijdens het Nanjing incident hield ze een dagboek bij over de gruweldaden van de Japanse soldaten tijdens de invasie van de stad. In 1940 besloot ze echter naar Amerika terug te keren, omwille van een zenuwinzinking. Het daaropvolgende jaar pleegde ze echter zelfmoord.

Een derde (en tevens de bekendste) persoon onder het comité was een Duitse zakenman, genaamd John Rabe. Hij werd bij het oprichten van het comité tot leider van de organisatie uitgeroepen, deels door zijn status als lid van de Nazi Partij en deels door het Duits-Japanse Anti-Cominternpact. Ook hij hield nauwkeurig de daden van het leger bij en slaagde er zelfs in om korte stukjes op film te vatten.

Hoewel de (gevluchte) regering van Nanjing de neutrale zone goedkeurde, erkende het Japanse leger de oprichting van het neutrale gebied niet. Wel beloofden ze de zones, waar geen Chinese militairen huisden, met rust te laten. Maar dit werd nooit echt officieel verklaard. Wat in het begin als een aannemelijke belofte leek, bleek al snel een valse te zijn. Na enige tijd kwam er een ommezwaai in de houding van het Japanse leger. Soldaten kwamen zo geregeld ongeautoriseerd het kamp binnengewandeld en sleurden een honderdtal mannen en vrouwen met zich mee, zij het om te moorden, zij het om te verkrachten. Zelfs Rabe, met zijn status als lid van de Duitse Nazi partij, moest machteloos toekijken hoe Chinese mannen, vrouwen en kinderen weggevoerd werden uit het kamp.

Uiteindelijk in januari 1938 besloot het leger, dat het tijd was om alle vluchtelingen uit het kamp te doen vertrekken en ze heften de neutrale zone op. Hoewel er nog een voortdurende massaslachting van Chinese soldaten en burgers gewoed heeft, slaagde John Rabe met zijn comité er toch in 50.000 tot 250.000 vluchtelingen te redden van een gruwelijke dood.

Val van Nanjing

Invasie Nanjing

Op 13 december stormden Japanse troepen via de GuangHua-, ZhongHua- en YuHua Poort het centrum binnen. Dit was het begin van de zes weken lang durende slachtingen, plunderingen en verkrachtingen in Nanjing.

Vele vluchtelingen trachtten, net zoals Tang Shengzhi had gedaan, de YanghtZérivier over te steken in een poging de moordende soldatentroep achter zich te ontvluchten. Uit angst dat de andere vluchtelingen hen zouden hinderen tijdens hun vlucht, had het KMT leger de Peace Poort en de YiJiang Poort gesloten. Daardoor werden de vluchtelingen op de Central Avenue en de Noord-Zhongshan Avenue ingesloten. Sommigen trachtten zich nog te verbergen in huizen of schuren, maar het mocht niet baten. Ze werden levende doelwitten voor de Japanse soldaten en werden op de meest gruwelijke wijze vermoord. Na twee dagen van afslachten en verkrachten, waren de Avenue’s niet meer herkenbaar. Wat twee dagen eerder nog beschouwd kon worden als een weg, was nu niets meer dan één grote slachtplaats.

Brutale massamoorden

De eerste twee dagen waren nog maar het begin van de gruwel. Nanjing was niet meer wat het was geweest. Overal lagen lijken verspreid over wegen, langs rivieren en in grachten. Er werden grote massagraven uitgegraven om alle lijken in te werpen. Chinese vluchtelingen werden in groepjes van 50 naar een deze grachten geleid, om vervolgens massaal geëxecuteerd te worden. Vervolgens werden ze gezamenlijk in brand gestoken. Velen van deze ‘lijken’ leefden echter nog toen ze in brand gestoken werden.

Andere taferelen zoals onthoofdingen, burgers levend begraven en kinderen afslachten voor de ogen van de ouders waren ook niet uitgesloten. Vaak moesten vaders zelfs hun eigen kind en vrouw vermoorden, om vervolgens zelf doodgeschoten te worden. Het aantal gruweldaden was niet meer op te sommen: mannen werden vastgebonden en overgoten met zuur, kinderen van amper acht jaar werden als oefendoelwit gebruikt, moeders keken machteloos toe hoe hun baby verminkt werd en hoe hun dochters en zonen werden onthoofd als leedvermaak voor de soldaten.

Massaverkrachting van vrouw en kind

Vrouwen en kinderen (jonge meisjes) hadden echter nog het gruwelijkste lot voor ogen. Niet alleen werden zij herhaaldelijk verkracht door een groep Japanse soldaten, ze werden ook nog eens verminkt en vermoord, nadat ze op hen uitgekeken waren. Met bajonetten[1]werden ze herhaaldelijke keren in buik, borsten en onderlichaam gestoken,tot ze uiteindelijk stierven. Sommige soldaten sneden de borsten af en sneden hun buik open zodat ze langzaam doodbloedden.

Ook kinderen en oudere vrouwen werden niet gespaard. Meisjes van twaalf jaar of ouder werden met geweld steeds opnieuw door soldaten verkracht. Zelfs oudere vrouwen van 60-70 jaar werden verkracht, verminkt en vermoord. Het maakte de soldaten niet uit hoe oud ze waren, als ze hun lusten maar konden bevredigen. Dit waren echter nog niet de gruwelijkste daden die men vrouwen aandeed. Indien de soldaten te weten kwamen dat een vrouw zwanger was, verkrachtten ze haar niet alleen, maar sneden ze ook haar buik open en haalden de foetus eruit. Het was een waar gruwelspel geworden onder soldaten, waarin “morele grenzen” hun betekenis volledig hadden verloren.[2]

Het erge van dit alles was, dat deze daden niet bestraft werden door de hogere officieren. In tegendeel zelfs, ze moedigden hun soldaten aan en stimuleerden hun beestachtige gedrag. In vele gevallen waren de officieren zelfs nog het wreedst van allen. Overal waar het leger kwam, werd geplunderd en gezocht naar mogelijke “slacht offers” (mannen, vrouwen, kinderen,…). Geen enkele burger was nog veilig voor de moordmachines.

Reactie Nanjing incident

China

Een rechtstreeks effect van het incident op het Chinese leger was de sterke versnippering van de troepen. Generaal Chiang Kai-shek had een bittere les geleerd en was vastbesloten om deze grove fout niet opnieuw te maken. Toen de Japanse troepen het Wuhan[3] gebied naderden, werd in Hankow een volledige terugtrekking van Chinese troepen bevolen. Dit was naar aanleiding van Chiang’s waarschuwing aan de aanvoerder van het leger, Kuo Ch’an. China wou zo een tweede ‘Nanjing afslachting’ in Hankow voorkomen.

De reactie van het Chinese volk (en regering) was redelijk traag, gedeeltelijk omdat men enkel via Westerse bronnen (lees: Westerse inwoners van Nanjing) de wreedheden te weten kon komen.

In december 1937 begon men met het publiceren van het Nanjing incident. Toen werd de aandacht voornamelijk besteed aan het aantal vermoorde militairen.
Men vermeldde dat er in vier dagen tijd reeds 50.000 moorden werden gepleegd, maar dit getal liep later zelfs op tot 60.000 moorden.
Het was pas in februari 1938, dat de Chinese media meer gedetailleerde berichten over de misdaden van de Japanse soldaten publiceerden. Het cijfer werd oorspronkelijk op een 10.000 moorden geschat en 20.000 verkrachtingen, maar liep in latere artikels op tot wel 300.000 moorden.

Japan

De Japanse regering heeft fouten toegegeven, echter niet naar voldoening volgens talrijke andere naties. Ondanks talrijke getuigenissen van Westerse inwoners, bekentenissen van voormalige Japanse soldaten en officieren en fotografische bewijzen, probeert de Japanse regering de feiten minder erg voor te stellen.

In de loop van de jaren ’50 censureerde het Japanse ministerie van Onderwijs meer dan de helft van de Japanse leerboeken. Hieronder viel dus ook de Slachting van Nanjing, waardoor het incident uit de geschiedenisboeken van de Japanners verdween, alsof het nooit gebeurd was. Men slaagde er zelfs in het incident 20 jaar lang uit hun geschiedenis te bannen. Men zou als reden gebruikt hebben, dat er nergens duidelijke bewijzen gevonden waren, die bevestigden dat er werkelijk 300.000 slachtoffers gevallen waren.

De Japanse regering ging zelfs zo ver door te beweren, dat de invasie in China helemaal niet beschouwd werd als oorlog tussen Japanse en Chinese troepen. Japan had namelijk net een zware nederlaag ondergaan na de Tweede Wereldoorlog met Amerika en was niet bereid om de eer van hun land nog meer te laten beschadigen.

Vele Japanse nationalisten geloven nog steeds dat de verwijten van Nanjing een grote schande zijn voor de trots en de eer van hun land. Daarom zijn ze van mening, dat de "Slachting van Nanjing" moet blijven ontkend worden en verwijderd moet worden uit de Japanse geschiedenis. Hieronder zijn er zelfs toppolitici, die publiekelijk het gebeuren ontkennen.

voetnoten

  1. ↑ Een bajonet is een mes- of dolkvormig gevechtswapen dat werd ontworpen om op of over de loop van een geweer of ander vuurwapen te leggen.
  2. ↑ Deze misbruikte vrouwen worden troostmeisjes genoemd.
  3. ↑ Wuhan is de hoofdstad van de provincie Hubei en de meest dichtbevolkte stad in Centraal-China.

Bronnen

Geschreven

  • Higashinakano Shudo, The Nanking Massacre: Fact versus Fiction (A historian’s quest for the truth) (2005)
  • Masahiro Yamamoto, Nanking: Anatomy of an atrocity (2000);
  • Fei Fei – Robert Sabella – David Liu, Nanking 1937: Memory and healing (2002);
  • Joshua A. Fogel, The Nanking massacre in history and historiorgraphy (2000)
  • W. Vande Walle, Een geschiedenis van Japan: Van Samurai tot soft power (2007) (herdruk: 2009)

Elektronisch

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Rape_of_Nanking_(Nankin_daigyakusatsu)_1937"