Miyagi Michio (宮城道雄) 1894-1956
Uit GeschiedenisJapan
Miyagi Michio (7 april 1894 - 25 Juni 1956) was een Japans componist en kotospeler. Hij zorgde voor een vernieuwing in de Japanse muziekwereld en in het bijzonder voor de kotospelers. Een van zijn meest bekende werken is "Haru no Umi" of "De Zee in de Lente".
Inhoud |
Biografie
Miyagi werd geboren op 7 april 1894 in Kobe. Hij werd van z'n moeder gescheiden toen hij 4 jaar oud was en werd daarna opgevoed door zijn grootmoeder. Door een ziekte verloor hij geleidelijk aan zijn gezichtsvermogen tot hij op zijn achtste (in 1902) helemaal blind was. In die tijd kon men als blinde slechts een aantal "eervolle" beroepen beoefenen. Voorbeelden hiervan zijn massage (net als de blinde samurai in de filmreeks "Zatoichi"), accupunctuur of een beroep als muzikant. Miyagi koos voor de laatste optie en legde zich toe op het kotospelen met als leraar Kengyo Nakajima II.
In 1907, wanneer hij 13 jaar oud was, verhuisde Miyagi samen met zijn familie naar Incheon in Korea. Daar onderhield hij zijn familie door anderen koto en shakuhachi[1] aan te leren. Op z'n 14e componeerde hij al zijn eerste werk "Mizu no Hentai". Hij berijkte de hoogste rang als kotospeler, die van kengyo, toen hij 18 was. Michio trouwde in Korea en veranderde zijn naam naar Miyagi.
Hij kende een groot succes, maar wou meer berijken en in 1917 keerde hij terug naar Japan en installeerde zich in Tokyo. Daar verloor hij zijn vrouw aan een ziekte. In 1928 hertrouwde hij echter met Yoshimura Sadako. Hij leefde op dat moment in armoede met zijn vrouw en haar twee nichten, Kiyoko en Kazue Makise, die hij beiden het kotospelen aanleerde. Hij componeerde nu zelf en bracht zijn composities met de hulp van Shigure Kuzuhara voor het eerst voor publiek in 1919. Een jaar later speelde hij naast Seifu Yoshida[2] en Nagayo Motoori in "the Great Recital of the New Japanese Music".
Met de komst van de radio nam zijn succes nog meer toe. Miyagi hield als een van de eersten in Japan presentaties op de radio in 1925. Enkele jaren later, in 1929, ging hij een contract aan met het Victor Recording Company (nu JVC). In 1930 gaf hij lezingen aan Tokyo College for Music, waar hij in 1937 ook professor werd.
De Franse violiste Renee Chemet hoorde tijdens een bezoek in Japan hoe Miyagi "Haru no Umi" speelde. Ze vond het zo goed dat ze het werk opnieuw schreef voor viool. Ze nam samen met Miyagi een opname van het herschreven werk op, die in Japan en in Europa uitgegeven zou worden. Miyagi werd internationaal en zelfs wereld beroemd wanneer zijn albums ook in de UK en USA werden uitgegeven.
Na de tweede wereldoorlog werd hij toegewezen aan The Academy of Arts of Japan. Op 25 juni 1956 stierf hij echter een tragische dood in Kariya nadat hij tijdens een tour van de trein gevallen was.
Invloed
Naast het feit dat Michio Miyagi een getallenteerd koto speler en componist was, mag niet vergeten worden dat hij ook zeer belangrijke vernieuwingen aanbracht in zowel de techniek van het kotospelen als aan het instrument zelf. Hij zou volgens sommigen de Japanse (koto)muziek van de vergetelheid gered hebben.
De koto is oorspronkelijk een Chinees instrument. De Chinese koto, of K'in, had, toen ze in Japan werd ingevoerd (tijdens de Nara-periode van 650 tot 750), 7 snaren. Een latere variant, de So, had er 13. Door de eeuwen heen werden bijna geen aanpassingen aan het instrument gebracht. Tot Miyagi enkele grote vernieuwingen doorvoerde. Hij veranderde de vorm van het instrument en ontwierp nieuwe varianten van de koto met een verschillend aantal snaren. Zo bedacht hij een koto met 17 en een met 80 snaren.
Daarnaast beïnvloede Miyagi ook de wijze waarop men de koto bespeelt. Hij bedacht nieuwe technieken die hij uit Westerse muziek maar ook uit de techniek voor andere traditionele Japanse instrumenten haalde. Zo gebruikte hij pizzicato[3], staccato[4] en zelfs harmonieken, geïnspireerd door het Westen. Op de shamisen [5] kan men zonder plectrum in de linkerhand de snaren bespelen. Deze techniek, genaamd hajiki, wordt door Miyagi eveneens op de koto toegepast.
Naast het instrument en de techniek veranderde Miyagi ook de muziek zelf. Door Westerse ideëen toe te passen op traditionele Japanse muziek, vernieuwde hij het genre. In het Westen werden composities naargelang een bepaalde vorm geschreven (zoals ABA, Rondo,...). Deze structuren paste hij toe en combineerde hij met de Japanse manier van componeren. Hij combineerde ook instrumenten van zowel Japanse als Westerse origine. Hij schreef als eerste in het traditionele genre muziek voor groepen muzikanten. Hij componeerde werken voor kwartetten met verschillende instrumenten, orkesten met traditionele instrumenten en zelfs concerti voor koto begeleid door een Westers orkest.
Nu
Michio Miyagi was een van de meest bekende en invloedrijke Japanse componisten. Hij en zijn muziek zijn in Japan nog steeds zeer geliefd. Zo wordt tijdens de nieuwjaarsperiode zijn meest gekende werk "Haru no Umi", dat representatief is voor de Tomonourakust, overal gespeeld. Ter ere van hem werd ook het kleine museum "Miyagi Michio Memorial Hall" opgericht in Shinjuku, Tokyo. Aangezien hij ook doceerde aan belangrijke inrichtingen in Japan, werden veel van zijn ideëen over muziek doorgegeven aan een nieuwe generatie.
Voetnoten
- ↑ De shakuhachi (尺八) is een Japanse fluit, die verticaal wordt bespeeld, zoals een blokfluit, in plaats van horizontaal, zoals de westerse dwarsfluit. De naam shakuhachi betekent letterlijk "1,8 voet", de lengte van de fluit. Hij wordt traditioneel vervaardigd van bamboe, maar er bestaan nu ook versies van hout en plastic. De shakuhachi werd bespeeld door de monniken van de Fuke sect in het Zen Boeddhisme, tijdens het praktiseren van suizen (blaas-meditatie). De volle klank maakte de shakuhachi in de jaren 80 populair in westerse popmuziek.
- ↑ Seifu Yoshida, geboren in Nagasu in de Kumamoto prefectuur, was een bekende shakuhachi meester en was de shakuhachispeler in de originele opname van "Haru no umi", gecomponeerd door Michio Myagi.
- ↑ Pizzicato (letterlijk "geprikt" of "gestoken" zoals door een insect) is een Italiaanse muziekterm die voor bepaalde snaarinstrumenten aangeeft dat met de vingers wordt getokkeld.
- ↑ Staccato is een term uit de muziek, die aangeeft dat de noten los van elkaar gespeeld moeten worden.
- ↑ Een traditioneel Japans instrument dat ingedeeld wordt in de familie van de luiten.
Bronnen
http://www.answers.com/topic/michio-miyagi http://www.miyagikai.gr.jp/english/gyoseki/index.html http://www.fsinet.or.jp/~rslavin/koto/miyagi.html http://www.japanorama.com/miyagi.html http://www.komuso.com/people/Miyagi_Michio.html http://en.wikipedia.org/wiki/Michio_Miyagi http://nl.wikipedia.org/wiki/Koto_(instrument)
