Miko (巫女)
Uit GeschiedenisJapan
"Miko" is een Japanse term die vroeger stond voor vrouwelijke shamaan, medium, profeet, priesteres. Deze vrouwen voerden mirakelen uit. Nu staat de term voor vrouw van de tempel, maagd gewijd aan een godheid. Miko dienen in shintoïstische heiligdommen.
Inhoud |
Terug in de geschiedenis
Inleiding
Vroeger werden de vrouwen die in trance gingen en met de goden spraken, miko genoemd. Ze konden worden vergeleken met de orakels uit Griekenland. De woorden die de miko spraken zouden direct van de kami afkomstig zijn. Miko moesten maagden zijn, al werden er soms uitzonderingen gemaakt wanneer een vrouw een uitzonderlijk sterk karakter had. Een miko moest tussen de dertien en de vijfentwintig jaar oud zijn. Wanneer ze ouder werd dan die leeftijd, een partner nam, of ging trouwen, liet ze de tempel achter zich. De meest bekende miko uit de Japanse geschiedenis was Himiko of Pimiko. Miko waren heel belangrijk. Ze vervulden dikwijls religieuze en politieke functies. Zo zou staatsman Fujiwara no Kaneie (929-990) nooit een beslissing genomen hebben zonder eerst de raad van de miko in te roepen in de Kano-tempel te Kyōto. De rituelen van de miko waren vroeger een deel van het dagelijkse leven.
Later werden miko de vrouwelijke assistenten in de shintoïstische heiligdommen. Ze waren vaak de dochter(s) van de priesters die de tempel bestuurden. De rol van de miko lag in ceremoniele dansen (mikomai), en in het assisteren van priesters bij verschillende ceremonies, vooral huwelijken.
De Kamakura-periode (1185-1333)
In de Kamakura-periode werden de miko gedwongen om van bedelarij te leven, want de heilidommen die hun onderdak hadden geboden, hadden geen geld meer. De reizende miko, ook aruki-miko genoemd, werden al snel geassocieerd met prostitutie. Ooit waren miko heersers geweest, later werden ze adviseurs voor de adel. Het statuut van de miko, als vrouwen dicht bij de kami, nam af, toen de Japanse maatschappij een sterk militair karakter kreeg. Hun rituele functie als medium van de geesten verloor alle sociale waarde en dus moesten de miko andere manieren vinden om te overleven. Ze werden artiesten die optraden voor de menigte. Soms prostitueerden ze zich.[1]
Kledij
De kledij van een miko bestaat uit een hakama (het bovenste deel van een kimono) en tabi. Ze kunnen ook een witte haori, genaamd “chihaya” dragen[2]. De hakama is meestal rood. Het bovendeel van de kimono heeft lange mouwen en is altijd wit, als een symbool van puurheid. De miko binden ook vaak rode en witte linten in hun haar.
Heden
De meeste miko zijn deeltijdse werknemers of vrijwilligers. Ze assisteren bij religieuze ceremonies, voeren ceremoniële dansen uit, bieden omikuji (profetiën) bieden en staan in tempelwinkels. Een miko kan niet vergeleken worden met een priesteres. Miko hebben namelijk minder autoriteit. Ze kunnen echter wel instaan voor een priester als er geen aanwezig is. Het is niet meer nodig om een maagd te zijn als je miko wilt worden, mag je mag niet gehuwd zijn. Er zijn ook nu nog miko die in het geheim exorcisme en heling verlenen.
Verschillende soorten
De sjamaan
De eerste soort miko was een lid van een sjamaanse familie, en werd geïntroduceerd door haar tante. Ze medieerde tussen haar familieleden en de kami.
Het medium
De tweede soort miko werd geassocieerd met de heiligdommen. Deze miko hadden hun status geërfd of werden door de kami uitverkoren. Deze miko handelden als een medium tussen de kami en de bezoekers van het heiligdom.
De ichigo
Een derde type van miko, ichigo genoemd, reisde door het land, terwijl ze de toekomst voorspelde, necromancie beoefende en de zieken genas.
Overige
Er bestond ook nog een aparte tak van miko die beweerden dat ze directe afstammelingen waren van de kami Uzume[3]. Ze gebruikten hun lichaam als medium voor kami en gestorvenen. Ze konden de kami naar de aarde roepen door op een heilige plek een reeks dansbewegingen, de mikomai of mikokagura, uit te voeren.
In fictie
Miko komen vaak voor in Japanse literatuur, anime en manga. Ze worden meestal herkend aan hun kledij. Een vaak voorkomend beeld is een miko die de vloer van de tempel veegt met een bezem gemaakt van bamboe. In romantische verhalen worden miko vaak voorgesteld als aantrekkelijk, maar een beetje stijf, en met een sterk temperament. Dit temperament is te wijten aan weinig, of negatief contact met jongens en verwijst naar de vereiste maagdelijkheid van miko.
Toch wordt de miko in manga en anime vaak gezien als de heldin. Ze vecht tegen slechte geesten, demonen en spoken met magische of bovennatuurlijke krachten. In deze verhalen beoefenen de miko vaak krijgskunsten. Ze vechten met behulp van traditionele Japanse wapens zoals de yumi[4], tanto, en variaties op Japanse zwaarden zoals de katana en wakazashi.
In rollenspellen (RPG) worden miko vaak geassocieerd met witte magiërs, priesters, en helers. Kuro miko (zwarte miko) wordt vaak vertaald door “duistere miko, of duistere priesteres”. Ze zijn de slechte tegenhangers van de traditionele heldin-miko die je ziet in manga. Ze zijn vaak verbannen priesters, of zelfs demonen. De kuro miko kent demonologie en beheerst zwarte magie. Ze dragen een donkere versie van de traditionele kledij, met goud of zwart in plaats van rood. Soms dragen ze ook een masker.
Bekende miko
Yamatohime no mikoto
Yamatohime no mikoto zou de Ise-tempel hebben gebouwd waar Amaterasu ōmikami wordt aanbeden. Ze was de dochter van keizer Suinin, de elfde keizer van Japan. Volgens de legende was het deze keizer die zijn dochter beval om een plek te vinden waar Amaterasu kon worden aanbeden. Voorheen werd deze godheid aanbeden in het keizerlijke paleis te Yamato. Yamatohime zou begonnen zijn bij de Niwa-berg. Ze reisde 20 jaar lang op zoek naar een goede locatie. Toen ze bij Ise aankwam, hoorde ze de stem van Amaterasu die haar vertelde dat ze daar wilde wonen, bij de bergen en de zee.
Izumo no Okuni
Izumo no Okuni was de oprichter van het kabuki-theater. Ze was een miko die diende in de tempel van Izumo. Ze begon een nieuwe stijl van dansen, zingen en acteren.
Voetnoten
- ↑ BRON?
- ↑ Een haori werd vroeger enkel door mannen gedragen. De vrouwelijke haori zijn in de regel een beetje langer.
- ↑ Uzume was de Godin die door haar prachtige dans, de zonnegodin Amaterasu uit haar grot lokte om zo het licht op de aarde te herstellen.
- ↑ Een boog, vaak gebruikt door samurai.
Bibliografie
Boeken
- Bryant, Anthony J. Arsenault, Mark T. Sengoku revised edition, ?: Gold Rush Games, 1997-2002.
Elektronische bronnen
- http://www.erudit.org/revue/ethno/2003/v25/n1/007130ar.html (24/12/2008)
- http://books.google.nl/books?id=X8waCmzjiD4C&pg=PA678&dq=Miko&lr= (18/12/2008)
- http://en.wikipedia.org/wiki/Miko (12/12/2008)
- http://en.wikipedia.org/wiki/Yamatohime-no-mikoto (25/12/2008)
- http://en.wikipedia.org/wiki/Izumo_no_Okuni (25/12/2008)
