Masamune Okazaki - (正宗)

Uit GeschiedenisJapan

(Doorverwezen vanaf Masamune Okazaki)

Excursus - Studentenbijdrage

Masamune Portrait

Masamune Okazaki (正宗), of Goro Nyudo Masamune (Priest Goro Masamune), Wordt door meesten beschouwd als de beste zwaardsmid van Japan. Hij wordt verondersteld een leerling te zijn van Shinto Go Kunimitsu. Zijn precieze geboorte- en sterfdatum zijn niet bekend maar men is het er over eens dat meesten van zijn zwaarden gemaakt zijn 1288 - 1328. Dit is op het einde van de Kamakura-periode. Door het mysterie rond deze man zijn leven is hij een bijna legendarisch figuur geworden. Hij smeedde zwaarden (katana in het Japans) en dolken (tantō genaamd) volgens de Soshu traditie. Zijn zwaarden worden in Japan beschouwd als kunstschatten. Men vermoedt dat hij leefde en werkte in de Sagami Province.

Er bestaat een prijs voor zwaardsmeden in Japan, genaamd de Masamune-prijs, uitgereikt aan die een bijzonder goed werk heeft gemaakt.

Inhoud

Stijl

een voorbeeld van Nie

De zwaarden van Masamune hebben de reputatie bijzonder mooi en van een bijzondere kwaliteit te zijn. Dit was zeer opmerkelijk voor een periode waarin het staal dat nodig was voor het smeden van zwaarden vaak zeer “vervuild” was, wegens een te grote concentratie koolstof dat in het staal zat en er voor zorgde dat het zwaard relatief makkelijk brak. Er wordt gezegd dat Masamune de kunst van ‘nie’ heeft geperfectioniseerd. (Martensiet kristallen in het metaal van het zwaard langs de snijkant om de hardheid en scherpheid te verbeteren, door de snijkant snel te laten afkoelen. De rest van het zwaard laat men dan traag afkoelen en wordt dan het zachtere maar buigbaardere Perliet)


Masamune studeerde onder Shintogo Kunimitsu (ook Yukimitsu genoemd) en maakte zwaarden in suguha (rechte ‘temper’ lijn) maar hij maakte prachtige notare hamon (een golfvormig patroon langs de snijkant van het zwaard). Er zijn ook enkele zwaarden met ko-midare (kleine onregelmatigheden) die van de stijlen van de Oude Bizen en Hoki Province Provincies gekopieerd schijnen te zijn. Zijn werken worden gekenmerkt door rijke chikei (duidelijke grijze lijnen op de voorrand) en kinsuji (lijnen die als bliksem over het zwaard gaan), mooie ‘nie’, en een grijze schaduw op de voorzijde van het blad dat door te doven wordt veroorzaakt.


De zwaarden, die door Masamune werden, gecreëerd worden vaak ook benoemd met de naam van de smid (eigenlijk zoals dat met andere kunstwerken gebeurt), vaak met nog een naam voor het zwaard zelf. Honjo Masamune, een symbool van Tokugawa shogunate en neer overgegaan van één Shogun de een andere, is waarschijnlijk het best bekende zwaard Masamune.


Gesigneerde werken van Masamune zijn zeldzaam. De voorbeelden "Fudo Masamune", "Kyogoku Masamune", en "Daikoku Masamune" zijn aanvaardbaar als zijn echte werken. Van zijn stijl kan men afleiden dat hij actief was van de recente Kamakura era tot de Nanboku-cho era.


Zijn zwaarden zijn de meest genoemden in Kyôho Meibutsu Cho, een catalogus van uitstekende zwaarden van de verzamelingen van daimyo’s die tijdens de Kyoho era door Hon-ami werd uitgegeven. Het boek werd gemaakt op bevel van Tokugawa Yoshimune en van de Tokugawa Shogunate in 1714 en bestaat uit drie boeken. Het eerste boek dat als Nihon Sansaku bekend staat, is een lijst van de drie grootste zwaardsmeden in de ogen van Toyotomi Hideyoshi waaronder Etchu Matsukura Go Umanosuke Yoshihiro, Awataguchi Toshiro Yoshimitsu, en bevat 41 zwaarden door Goro Nyudo Masamune. De drie boeken beschrijven 61 zwaarden door Masamune en er staan veel meer zwaarden in door Masamune dan van de andere twee gecombineerd, hoewel de voorliefde van Hideyoshi voor Soshu zwaarden dit zou kunnen verklaren. Een derde alle vermelde zwaarden zijn Soshu zwaarden door de grootste Soshu meesters waaronder veel van Masamune’s studenten.

Vergelijking met Muramasa

De zwaarden van Masamune worden vaak als tegenpool van die van Muramasa gesteld, een andere Japanse zwaardsmid. Muramasa is (verkeerdelijk) beschreven als volledige tijdgenoot van Masamune, of als student van Masamune. Sinds Muramasa zijn werk dateert, het is geweten dat hij werkte rond 1500 AD, leefde hij dus te laat om Masamune ontmoet te hebben. In legendes en fantasieverhalen, worden de zwaarden van Muramasa beschreven bloeddorstig of kwaad terwijl Masamune als het teken van een inwendig vreedzame en kalme strijder wordt beschouwd.


Legendes over Masamune en Muramasa

Er bestaat een legende die verteld over een wedstrijd tussen Muramasa en zijn ‘meester’ Masamune. Muramasa had zijn meester uitgedaagd in een wedstrijd om te zien wie de beste zwaarden kon maken. Masamune aanvaardde de uitdaging en beiden zetten ze zich aan het werk. Wanneer beide zwaarden klaar waren besloten ze om het resultaat te testen. Om dit te doen gingen ze naar een klein riviertje, waar ze om de beurt hun pasgemaakt zwaard in het water zouden steken met de snijkant tegen de stroming in. Muramasa ging eerst en hij stak zijn zwaard in het water. Het zwaard sneed alles wat passeerde: vissen, bladeren die voorbij kwamen drijven, zelfs de lucht die voorbij waaide. Sterk onder de indruk van zijn leerlings werk, stak Masamune zijn zwaard in de stroming en wachtte geduldig af. Het resultaat was echter verbazend. Geen enkel blad werd gesneden, de vissen zwommen gewoon tegen het zwaard aan en de lucht suisde langs het zwaard. Muramasa begon na een tijdje te lachen met het gebrek aan vaardigheden van zijn meester. Masamune glimlachte tegen zichzelf, droogde zijn zwaard af en deed het weer in de schede. Muramasa bleef Masamune plagen met het feit dat het zwaard van Masamune niets sneed. Een monnik, die het hele schouwspel had waargenomen, kwam naar hen toe en legde uit wat hij had gezien.


”Het eerste van de twee zwaarden is duidelijk een heel goed zwaard, maar het is een bloeddorstig en verdorven zwaard. Het maakt geen verschil tussen wie of wat het snijdt. Het snijdt even goed een onschuldige vlinder als het hoofd van de vijand. Het tweede was echter bij verre het beste van de twee zwaarden, omdat het niet onnoodzakelijk snijdt wat onschuldig is.”


Er bestaan verschillende versies van dit verhaal, waaronder er bijvoorbeeld één is waarin beide zwaarden de bladeren snijden maar waarin de bladeren die gesneden worden door Masamune’s zwaard zich hervormen verder op de stroom.

In een ander verhaal waren Muramasa en Masamune door de Shogun bevolen om beiden een zwaard te maken.Waarna de zwaarden in een waterval gehouden werden. Het resultaat is hetzelfde als in dit verhaal.

Hoewel alle verhalen over de ontmoetingen tussen de twee onmogelijk zijn, worden ze beiden als symbolen gezien voor hun onderlinge periodes.

Zwaarden

In totaal zijn er 50 zwaarden van Masamune bewaard gebleven. Deze zijn nu allemaal staatsbezit van Japan. Dit zijn enkele van de bekendsten.
Een gesigneerd Masamune zwaard

Honjo Masamune

De Honjo Masamune is een katana, een Japans zwaard meestal gedragen door een samurai. Deze specifieke Katana was een symbool van de Tokugawa shogunate en is doorgegeven geweest van de ene op de andere Shogun. Het is waarschijnlijk een van de best bekende zwaarden gemaakt door Masamune. De naam Honjo komt ook waarschijnlijk van de generaal Honjo Shigenaga 本庄越前守重長 (Honjô "Echizen no kami" Shigenaga) die het zwaard verwierf in de strijd.

Honjo Shigenaga, een general van Uesugi Kenshin uit de 16e eeuw, werd aangevallen door Umanosuke die al heel wat mensen had verslagen in de strijd. Hij werd aangevallen met het zwaard Honjo Masamune. Het zwaard splitte zijn helm in twee, maar hij kon Umanosuke toch nog verslagen. Het zwaard was wat beschadigd in de strijd maar nog steeds bruikbaar. Shigenaga hield het zwaard tot hij naar het Fushimi kasteel gestuurd wer, in het Bunroku era 1592 - 1595, Shigenaga zat toen zonder kapitaal en moest daarom het zwaard verkopen aan Toyotomi Hidetsugu, Toyotomi Hideyoshi’s neef en lijfwacht. Deze kocht het voor 13 Mai, 13 O-Ban, wat 13 grote gouden muntstukken waren. Later werd in de Kyoho Meibutsu Cho de waarde van het zwaard geschat op 1,000 Mai. Hyogo Yoshihiro, die het zwaard in zijn bezit had, gaf het zwaard aan Tokugawa Yorinobu, en wanneer hij in 1667 op pensioen ging, ging het zwaard naar Tokugawa Ieyasu. Het zwaard werd doorgegeven aan elke Shogun als deel van zijn benoemingsceremonie. Het ging eerst naar Tokugawa Hidetada en werd dan verder doorgegeven aan Dertien andere Shoguns tot aan Tokugawa Iesato. Daarna ging het zwaard naar Tokugawa Iemasa. Er wordt gezegd dat Tokugawa Iemasa, een directe afstammeling van de Tokugawa shogunate, de Honjo Masamune en 14 andere zwaarden aan een Politie district in Mejiro gaf in december 1945. Kort daarna, in januari 1946, gaf Mejiro politie deze zwaarden aan Sgt. Coldy Bimore (U.S. 7th Cavalry). Tokugawa Iemasa leefde nog tijdens de periode van de Tweede wereld oorlog. En omdat de 7de Cavalerie tijdens 1945 en 1949 in Japan was, is het niet onmogelijk dat het zwaard in Amerika geraakt is, maar hier bestaat geen concreet bewijs van.

Fudo Masamune

Zoals vermeld is dit zwaard één van de weinige zwaarden die door Masamune gesigneerd zijn. Het werd in 1601 gekocht door Toyotomi Hidetsugu voor 500 Kan en werd doorgegeven aan Shogun Ieyasu, Lord Toshiie. Lord Toshitsune Gaf het aan Lord Ieyasu en was waarschijnlijk op diens aftreding doorgegeven aan Owari Tokugawa. Dit zwaard is een tantō, ongeveer 25 cm (8 sun 6.5 bun in oude Japanse maten) met een gravering van boomwortels op de omote (1) kant. Het heeft ook korte groeves (Gomabashi 護摩箸 (2)) op de achterkant. En een draak staat op het Ura gedeelte gegraveerd (Kurikara 倶利伽羅) . Op het zwaard staat ook de buddhistische godheid Fudo Miyo afgebeeld, die de tantō zijn naam geeft.

Hocho Sukashi Masamune

Honcho masumune in het Tokugawa art museum

Dit is een tantō (Hocho) die 21.8 cm lang is en, in tegenstelling tot alle andere tantō van Masamune, niet slank en elegant is. Daarom worden dit type tantō ook vaak een “Masamune keukenmes” genoemd. Het zwaard heeft een Gomabashi (2) Het is gerestaureed geweest rond 1919 en verkocht voor ongeveer 10 Hiki, wat ongeveer 14¢ US waard was in die tijd. Zelfs als men met de inflatie rekening houdt, is dit nog steeds een ongelofelijk lage prijs. Het staat momenteel tentoongesteld in het Tokugawa Art Museum.

Kotegiri Masamune

Kotegiri of Kote giri is de kendo (japanse zwaardvechtkunst) term voor een slag op de pols. De reden Dat het zwaard deze naam heeft gekregen is omdat Asakura Ujikage met het zwaard door het metalen harnas van een arm van een vijandige samurai te snijden in de slag van Toji in Kyôto. Oda Nobunaga kreeg het zwaard in zijn bezit en liet het verkorten tot zijn huidige lengte. In 1615 werd het doorgegeven aan de Maeda clan, die het in 1882 als een geschenk aan Keizer Meiji gaven, die een gekend zwaarden verzamelaar was.

Hachiwara

Hachiwara

Beter bekend als de zogenoemde "Helmet Breaker". Een fascinerend zwaard, gegraveerd door Masamune. Op het zwaard staat:

  • gemaakt door de Japanse zwaardsmid
  • Priester Goro Masamune heeft dit gemaakt
  • A lucky day in the first month of the first year of Genko (1331)
  • gemaakt voor Kusunoki Masanari

Studenten

Masamune wordt verondersteld een groot aantal studenten te hebben opgeleid, waarvan er 15 bekend zijn, waaronder er dan weer 10 worden beschouwd als de Juttetsu of “10 Beroemde Studenten”.

Juttetsu

Chogi

(備州長船住長義作 - Bishu Osafune Ju Chogi Saku) (備前國長船住長義 - Bizen Kuni Osafune Ju Chogi) Hoewel hij waarschijnlijk geen directe student van Masamune was [7] gezien de tijd waarin hij zwaarden smeedde, is zijn werk sterk beïnvloed door Masamune’s werk, door de Soshu traditie en ook door het werk van de Soden Bizen zwaardsmeden.


Kanemitsu

(備前國長船住兼光 - Bizen Kuni Osafune Ju Kanemitsu) (備州長船住兼光 - bishu osafune ju kanemitsu) (備前國長船住左衛門尉藤原兼光 - bizen kuni osafune ju saemonjo fujiwara kanemitsu) Verondersteld de scherpste zwaarden ooit gemaakt te hebben. Hij maakte zwaarden voor vele grote strijders en generalen. Dit is nog een student die waarschijnlijk niet rechtstreeks door masamune is onderwezen maar sterk beïnvloed is door hem en de Soshu en Soden Bizen revolutie.

Shizu Saburo Kaneuji

(兼氏 - Kaneuji) Hij leefde in de Yamato provincie voor hij naar Mino verhuisde om onder Masamune te studeren, waar zijn stijl complete veranderde. Zijn zwaarden lijken het op die van Masamune en worden daarom ook vaak met Masamune’s werk verward.


Kinju

(金重) Samen met Kaneuji, is Kinju de stichter van de Mino stijl. Hij was een monnik Seisen-ji (Ji = tempel) in Tsuruga, hij leide tot de creatie van het Echizen zwaard smeden zoals Kuniyuki, en verhuisde naar Mino rond de tijd van Ryakuo (1338-1342) waar hij de Seki tradition stichte.


Kunishige

(長谷部国重 - Hasebe Kunishige) Hij stichtte de Hasebe school die zwaarden maakte van de tweede periode van Soshu en Yamashiro. Zijn zwaarden worden door sommigen als even goed beschouwd als die van Akihiro en Hiromitsu. Hij maakte de Heshikiri Hasebe (de sterke snijder), die in de voorkomt Kyoho Meibutsu Cho en eerst in het bezit was van Toyotomi Hideyoshi en daarna van Oda Nobunaga. Het zwaard heeft een gouden inleg van Honami Kotoku. Zo’n gouden inleg wordt een Kinzogan (金象嵌).genoemd. Op dit moment is het zwaard een familie erfstuk van de Kuroda Daimyo Ke famillie. Het zwaard kreeg zijn overigens zijn naam van het verhaal dat Oda Nobunaga het zwaard gebruikte om door een tafel heen Kannai, een thee meester die hem verraden had, te vermoorden.

Kunitsugu

(来源国次 - Rai Minamoto Kunitsugu) Ook wel Kamakura Rai genoemd omdat hij de kleinzoon is van Rai Kuniyuki. De invloed van de Soshu en Yamashiro traditie zijn aanwezig in zijn werk.


Saemonzaburo

(左 - Sa) (筑州左 - Chikushu Sa) (筑前國住左 - Chikuzen Kuni Ju Sa) Men denkt dat hij eigenlijk Yasuyoshi heette maar hij signeerde zijn werk met de eerste twee symbolen van zijn voornaam. Hij word beschouwd als de een van de grootste leerlingen van Masamune te zijn. Hij was ook de stichter van de Chikuzen traditie hoewel hij ook een Soshu zwaardsmid was.


Hikoshiro Hiromitsu/Soshu Sadamune

(相模國住人貞宗 - Sagami Kuni Junin Sadamune) De, al dan niet geadopteerde, zoon van Masamune en misschien zelfs de beste van de Juttetsu.


Yoshihiro

Door de vroege dood, op 25 jarige leeftijd, bestaan er van deze leerling maar enkele gesigneerde werken. Zijn naam was waarschijnlijk Go Yoshihiro of zelfs versimpeld Go. Hij was zowel een Soshu zwaardsmid als een volgeling van de Etchu traditie.


Naotsuna

(石州出羽直綱作 - Sekishu Dewa Naotsuna Saku) (直綱作 - Naotsuna Saku) Er bestaan veel theorieën over het feit dat hij al dan niet een leerling was van Saemonzaburo. Maar velen vinden dat zijn werk is beïnvloed door de Soshu traditie, hoewel hij niet direct onder Masamune studeerde. Ook is hij beïnvloed geweest door de Soden Bizen en Iwami stijl.


Andere Studenten

  • Fuji
  • Tomishi
  • Hiromitsu (相模國住人廣光 - Sagami Kuni Junin Hiromitsu) – Leidde samen met Akihiro de tweede periode van de Soshu stijl in.
  • Norishige – Een student van Soshu Yukimitsu die later studeerde onder Masamune. Zijn volledige naam is Saeki Norishige. Hij was ook een student in de Etchu traditie.
  • Akihiro (相州住秋廣 - Soshu Ju Akihiro) (相模國住人秋廣 - Sagami Kuni Junin Akihiro) - Een directe student van Masamune, die samen met Hiromitsu verantwoordelijk was voor het verfijnen van de Soshu stijl en zo de tweede periode van de Soshu stijl inleidde.


Voetnoten

====(1)==== Omote en Ura:

De rechterkant van het zwaard wanneer de snijkant van u weggericht is. De andere kant van het heet Ura. Deze benaming heeft een heel diepe betekenis en deze twee woorden slaan niet enkel terug op de delen van een zwaard. Omote betekent eigenlijk “het publieke gezicht”, dat wat je toont en hoe je jezelf voordoet en is een mengeling van realiteit, mythes en leugens. Bezie het als ‘de mooie schijn’. Terwijl Ura “het private gezicht” betekent, dat wat je vanbinnen verbergt, de ware aard. Een goede illustratie hiervoor is een gerestaureerd gebouw: De hypermoderne voorkant die er fantastisch uitziet, is Omote. Terwijl de niet gerestaureerde, bouwvallige binnenkant de Ura is.

====(2)==== Gomabashi:

Gomabashi zijn een vorm van Hi, ook geschreven als 'bi', zijn de groeves op het lemmet van een Japans zwaard. Het wordt door veel mensen de “bloedgroeve” genoemd omdat het bloed van de slachtoffers zich hierin verzameld. Dit is echter niet de oorspronkelijke bedoeling, de groeven zijn er om het gewicht van het blad te beperken (balans dichter bij de tsuba). Wanneer de katana op de juist mannier gezwaaid wordt, maken deze lijnen ook een geluid.

Bronnen

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Masamune_Okazaki_-_(%E6%AD%A3%E5%AE%97)"