Persoonlijke instellingen
- Aanmelden
Navigatie
Historische periode
- Jōmon
- Yayoi
- Kofun-Yamato
- Nara
- Heian
- Kamakura
- Muromachi
- Sengoku
- Edo
- Meiji
- Taishō
- Shōwa
- Heisei
Artikels per Academiejaar
- 2011-12
- 2010-11
- 2009-10
- 2008-09
- 2007-08
- 2006-07
- 2005-06
Hulpmiddelen

Konoe Fumimaro

Uit GeschiedenisJapan

Konoe Fumimaro (近衞文麿) was een Japanse politicus die de 34ste, 38ste en 39ste Premier werd van Japan.

Konoe Fumimaro

Zijn jeugd

Konoe Fumimaro werd geboren in Tokyo, op 12 oktober 1891, in een prestigieuze familie die deel uitmaakte van de Fujiwara-clan (藤原氏 Fujiwara-shi^[1] ). Hij kreeg daardoor een heel goede opvoeding waarbij hij Engels en Duits leerde. De moeder van Konoe stierf kort na zijn geboorte. Daarna werd hij opgevoed door een andere vrouw van wie hij lang dacht dat ze zijn eigen moeder was. Zijn vader, Konoe Atsumaro(近衛篤麿), was een belangrijke politicus in Japan. Hij was kandidaat eerste minister maar stierf in 1904. Hij liet zijn zoon van twaalf jaar achter met de titel van Prins en met een goede sociale rang. Konoe studeerde verder in de Imperiale Universiteit van Kyoto (京都帝國大學 Kyōto teikoku daigaku) tot in 1917. Na zijn studies begon hij te werken onder begeleiding van Prins Saionji Kinmochi (西園寺公望) die de allerlaatste genro (元老^[2]) was. In 1919 overtuigde hij Saionji ervan hem mee te nemen naar de Vredesconferentie van Parijs. Konoe publiceerde, voor hij naar Versailles ging, een essay met als titel “Weiger de Anglo-Amerikaanse centrale vrede”. Hierin legde hij uit hoe hij vond dat de meeste sterke landen die aan de vredesconferentie meededen het idealisme als een masker droegen en dat ze eigenlijk allemaal egoïstisch waren. Dit maakte Saionji redelijk kwaad aangezien hij vond dat een goede relatie met Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten van heel groot belang was voor Japan. Na de vredesconferentie van Parijs reisde Konoe nog in vele landen en in 1933 werd Konoe president van de House of Peers (貴族院 Kizokuin^[3]).

De 34ste premier

Na Eerste Minister Hirota(広田弘毅 Hirota Kōki) volgde Ugaki Kazushige (宇垣一成 Ugaki Kazushige) hem op, maar door een fout die hij tijdens zijn militaire carrière had gemaakt, wilden de militairen hem niet als Premier. Na hem kwam er plaats voor Hayashi Senjuro (林銑十郎 Hayashi Senjūrō), maar hij stopte na een grote verkiezingsnederlaag. Saionji stelde Konoe voor aan de keizer in de hoop opnieuw een transcedentale regering van nationale eenheid te vormen. Aangezien Konoe de militairen steunde en het publiek hem graag had, werd het voor hem gemakkelijk om op zijn beurt Eerste Minister te worden op 4 juni 1937. Maar enkele dagen nadat hij minister werd, gebeurde het Marco Polo Brug Incident (盧溝橋事件). Hoewel hij het conflict niet wilde vergroten, luisterde het leger helemaal niet naar hem en verergerde het conflict van klein lokaal incident tot een tweede Sino-Japanse oorlog. Hierdoor begreep Konoe dat hij geen enkel gezag had over de militairen. Op 24 maart 1938 kondigde zijn regering een wet voor nationale mobilisatie (国家総動員法 Kokka Sōdōin Hō) af, bedoeld om het rijk in de oorlog tegen China te mobiliseren door het toekennen van een onbeperkt budget om wapens te produceren, door de controle van de staat over alle burgerlijke instellingen te verzekeren en door het nationaliseren van belangrijke industrieën, nieuws en media. Hoewel op militair vlak Japan aan het winnen was, ging het op politiek vlak niet zo goed. Konoe faalde om de Chinese regering te doen capituleren. Uiteindelijk besloot hij om af te treden op 5 januari 1939 om plaats te laten aan Kiichirō Hiranuma (平沼騏一郎).

Het tweede Konoe-kabinet

Na het sluiten van de Molotov-Ribbentroppact^[4] trad, in augustus 1939, Kiichirō Hiranuma ook af. Hij werd vervolgd door Nobuyuki Abe (阿部信行). Maar zonder steun van zowel militairen als de politieke partijen, werd Abe vlug vervangen door Mitsumasa Yonai (米内光政 ). Yonai werd verplicht te stoppen omdat hij het Driemogendhedenpact^[5]niet wilde ondertekenen. Konoe werd opnieuw Minister-president op 22 juli 1940. Hij benoemde als minister van buitenlandse zaken Yosuke Matsuoka (松岡洋右). In augustus 1940 werd de Dai-tō-a Kyōeiken (大東亜共栄圏 ^[6]) door Matsuoka bekend gemaakt. En in september 1940 werd het Driemogendhedenpact toch ondertekend. Hij creëerde in oktober de Taisei Yokusankai (大政翼賛会) dat trachtte binnen het imperium van Japan een totalitaire structuur te vestigen, om de totale oorlog met China te bevorderen. Maar in begin van 1941 probeerde Konoe met de Verenigde Staten te onderhandelen Ondertussen besloot Matsuoka om een reis naar Europa te maken en op 13 april 1941 ondertekende hij het neutraliteitsverdrag met de Sovjet-Unie. Toen de oorlog tussen de Duitsers en de Sovjet Unie begon, wist Japan niet wat het moest doen. Matsuoka wilde de Duitsers gaan helpen maar uiteindelijk besloot de regering om toch neutraal te blijven. Dit zorgde voor veel conflicten binnen het kabinet en Konoe besloot zijn kabinet te splitsen om een nieuwe te maken, met een nieuwe minister van buitenlandse zaken.

De 39ste eerste minister

Hideki Tojo

Konoe probeerde verder met de Verenigde Staten te onderhandelen. Hij vroeg een vergunning om met Roosevelt persoonlijk te komen praten maar deze werd geweigerd. Uiteindelijk werd hij vervangen door Tojo Hideki(東條英機)

Zijn dood

Konoe trad het keizerlijke hof toe als adviseur. Hij was één van de personen die keizer Hirohito^[7] voorstelde om een einde te maken aan de tweede oorlog. In 1945 werd hij gearresteerd en als 'klasse A'-crimineel veroordeeld. Vooraleer hij voor het Proces van Tokyo verscheen nam hij gif in en pleegde zo zelfmoord om zijn eer als aristocraat nog een beetje te behouden.

Voetnoten

↑ De Fujiwara clan was een Japanse familie die veel macht had ook bij de keizers. Na Kamakura hield elke familie zijn naam maar de naam Fujiwara werd gehouden voor officiële vergaderingen.
↑ Genro is een titel gegeven aan de een paar oude staatsmannen die geholpen hebben bij de grote veranderingen van Japan
↑ is het Hogerhuis in het Japanse parlement
↑ een niet-aanvalsverdrag tussen nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie
↑ Het officiële samenwerkingsverdrag tussen Italië, Duitsland en Japan
↑ werd gecreëerd om één groot Aziatische macht te maken, met als leider Japan, die geen contacten zou hebben met het westen.
↑ Hirohito (裕仁), na zijn dood officieel Keizer Showa of de Showa-keizer (昭和天皇) genaamd, was de 124e keizer van Japan volgens de traditionele volgorde.