Kenjutsu na de Meiji-restauratie (剣術)

Uit GeschiedenisJapan

Kenjutsu-beoefenaars rond de eeuwwisseling.

Kenjutsu (剣術), letterlijk "de kunst van het zwaard", is een Japanse vechtkunst die omstreeks de 11e eeuw beoefend werd door bushi en samurai. Het zwaard, de katana, was de ziel van de samurai. De krijgskunst is geëvolueerd tot een recreatieve bezigheid. De scherpe katana is hierbij dan ook vervangen door een bokken, een massiefhouten zwaard.

Het verloop van de Kenjutsu-training verschilt van dojo tot dojo. Er zijn echter wel een aantal basisvormen die vrijwel steeds terugkomen, namelijk kihon en kata. Kihon zijn technieken zonder tegenstander, terwijl kata stijloefeningen met tegenstander zijn. Vroeger was een ander deelcomponent van Kenjutsu het sparren met shinai [1] en bogu [2], maar dit wordt nu vooral met de sportvariant van het zwaardvechten, Kendo, geassocieerd.

Inhoud

Ontstaan

Het systematisch aanleren van de kunst van de Japanse zwaardvechtkunsten werd voor het eerst opgetekend rond 800 na Christus. Sindsdien zijn er meer dan 1200 verschillende scholen gedocumenteerd. In de Heian-periode [3] is het zwaard dat eerst twee snijzijdes had, geëvolueerd naar de katana met één snijzijde.

De Japanse zwaardvechtkunst vierde haar hoogtij tussen de 15e en 16e eeuw. Het hele land was verdeeld onder de daimyo [4] en er vonden vele bloederige oorlogen plaats waarin het zwaard een belangrijke rol speelde.

Edo-periode

Door de hereniging van Japan als één land was de Edo-periode [5] een zeer vreedzame periode. Hierdoor konden de samurai hun kunsten niet meer toepassen op het slagveld. Dit werkte een verschuiving van de functie van de Bushi in de hand. De voormalige beroepssoldaten kregen nu de functie van bestuurder. Om zichzelf te trainen voor het geval dat Japan hun hulp weer nodig zou hebben, vochten de samurai onderling. Het was echter geen uitzondering dat zo'n duel fataal afliep. Er was dus nood aan beschermend materiaal. Dat kwam er in de loop van de 18e eeuw in de vorm van de shinai [1] en kote [2]. Zo evolueerde Kenjutsu tot een manier om in vorm en goede conditie te blijven. Uiteindelijk begon het steeds meer en meer op het hedendaagse Kendo te lijken.

Meiji-periode

Tijdens de Meiji-periode [6], en dan vooral tijdens het begin van de Meiji-periode, zag de Meiji-regering de kracht van het westen in. Daarom wilde de regering Japan moderniseren, dit ten koste van alle oude tradities. De zwaardvechtkunst werd met uitsterven bedreigd. Er werden wetten uitgevaardigd tegen het dragen van zwaarden en talloze Kenjutsuscholen werden gesloten. Westerse wapens werden ingevoerd en er werden scholen geopend om met deze moderne wapens om te leren gaan. De samurai die toch hardnekkig vast probeerden te houden aan hun traditionele waarden werden vermoord of kwamen om in rebellies.

Overgang naar Kendo

Ondanks de pogingen van de regering om de oude tradities uit de weg te ruimen, bleven er heimelijk kenjutsuscholen bestaan. In de strijd met de regering was het Kenjutsu dat uiteindelijk de overhand behaalde. In 1872 stond de Meiji-regering toe om een schermgenootschap op te richten, de Gekken Kaisha, deze mocht demonstraties geven en openlijke toernooien houden. Dankzij deze toegeving van de regering werd Kenjutsu steeds populairder.

In 1877 kwamen de samurai voor de allerlaatste keer in opstand tegen de overheid. Deze opstand staat bekend als de Seinan-rebellie.[4]

In 1879 werd een vorm van Kenjutsu geadopteerd door de Japanse politie, die had opgemerkt dat bij het onderdrukken van rebelliën, zwaardvechten zeer goed van pas kwam. Er bestond ondertussen een enorme hoeveelheid van verschillende stijlen in de gevechtskunst, en daarom werd in 1912 een nieuw systeem gevormd dat ontstaan was vanuit alle bekende stijlen, namelijk "Kendo".

Heden

Moderne Kenjutsu-beoefenaars.

Na de Tweede Wereldoorlog was Japan onder de bezetting van de V.S. Één van de basisprincipes van het Amerikaanse beleid was de demilitarisering van Japan. Het beoefenen van Kenjutsu/Kendo werd opnieuw verboden. Wanneer in 1951 de bezetting beëindigd werd, ontstonden er opnieuw Kendo- en Kenjutsuscholen.

Kendo en Kenjutsu worden nu nog steeds beoefend. Het is dus niet zo dat de kunst van het zwaard verdrongen is door haar sportvariant, Kendo. Bij Kenjutsu gaat het hoofdzakelijk over het doden van je tegenstander in oorlog, gevecht... Bij Kendo komt het mentale aspect veel meer naar boven. Om het verschil tussen Kenjutsu en Kendo nog even duidelijk proberen te maken: Samurai beoefenden Kendo en Kenjutsu, maar gebruikten Kenjutsu tijdens gevechten, terwijl ze Kendo enkel beoefenden in de dojo[7] om zichzelf mentaal en fysiek te trainen.

Voetnoten

  1. ↑ 1,0 1,1 Een shinai bestaat uit 4 bamboelatten (take) die bij elkaar gehouden worden in de top met een lederen beschermkap (saki-gawa) en een lederen handgreep (tsuka-gawa) aan het andere uiteinde. Deze 2 worden bij elkaar gehouden door middel van een nylon koord (tsuru). Deze wapens zijn ongeveer 1,20m. lang. Doordat ze zo licht zijn, kunnen er zeer snelle bewegingen mee worden uitgevoerd. [1]
  2. ↑ 2,0 2,1 De bogu-uitrusting van een kendoka bestaat uit 4 onderdelen: de Men, Do, Kote en Tare. [2]
  3. ↑ Heian-periode: 794-1185
  4. ↑ Een daimyō (大名) is een Japanse krijgsheer behorend tot de samoerai klasse. Letterlijk betekent daimyō grote naam. Sommige van deze heersers uit de feodale geschiedenis van Japan hadden, gedurende de 12e tot de 19e eeuw, enorme macht. [3]
  5. ↑ Edo peridode: 1603-1868
  6. ↑ Meiji-periode: 1868-1912
  7. ↑ Een dojo (道場) is een zaal waarin men oefent in Japanse zelfverdedigingskunsten of vechtsporten zoals jiujitsu, judo, karate en aikido of waarin zazen beoefend wordt



Bibliografie

Boeken

  • Vande Walle, Willy. Een geschiedenis van Japan: van samurai tot soft power, Leuven: Acco, 2007.
  • Broderick, Jef. Kendo, Utrecht: Veltman.

Internetbronnen

Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Kenjutsu_na_de_Meiji-restauratie_(%E5%89%A3%E8%A1%93)"