Persoonlijke instellingen
- Aanmelden
Navigatie
Historische periode
- Jōmon
- Yayoi
- Kofun-Yamato
- Nara
- Heian
- Kamakura
- Muromachi
- Sengoku
- Edo
- Meiji
- Taishō
- Shōwa
- Heisei
Artikels per Academiejaar
- 2011-12
- 2010-11
- 2009-10
- 2008-09
- 2007-08
- 2006-07
- 2005-06
Hulpmiddelen

Kōbu Gattai-beweging (公武合体)

Uit GeschiedenisJapan

Inleiding

Kōbu Gattai (公武合体) was een politieke strekking in Japan (日本, Nihon) die ontstaan is tijdens de Bakumatsu periode van politieke eenheid tussen het Bakufu (幕府) ^[1] en het keizerlijk hof. Volgens de visie van de Kōbu Gattai moesten de daimyō, Bakufu-ambtenaren en het hof samenwerken in het voordeel van de Japanse samenleving.

In de realiteit was de Kōbu Gattai-beweging niet effectief, dit door de tegenstrijdige interesses van de deelnemende leden. Het gebrek aan eenheid tussen de verschillende leden deed elke vorm van efficiënt beslissingen nemen teniet. Dit heeft uiteindelijk geleid tot het falen van de Kōbu Gattai-beweging.

Voorgeschiedenis

Begin 1859 benaderde Nagano Shuzen, een agent in het keizerlijk hof, Ii Naosuke (井伊直弼) met het idee van de Kōbu Gattai. Hiermee probeerde hij Kyōto (京都) en Edo (江戸) ^[2] dichter bij elkaar te brengen om het falende Bakufu te ondersteunen met het prestige van het keizerlijke hof. Dit beleid zou uitgevoerd worden door middel van een huwelijk tussen Shōgun Tokugawa Iemochi (徳川家茂) en een zus van Keizer Kōmei (孝明天皇, Kōmei-tennō), Kazu no miya Chikako naishinnō (和宮親子内親王).

Naosuke liet het onderwerp voor het eerst voorstellen aan het keizerlijk hof door zijn afgezant Manabe Akibuke. Manabe kreeg de taak opgelegd om te polsen in hoeverre het huwelijk tussen Shōgun Iemochi en Prinses Kazu no miya acceptabel was. Konoe Tadahiro (近衛忠熙) reageerde positief op het voorstel, en insinueerde dat een huwelijk tussen de Shōgun en Prinses Kazu no miya mogelijk was indien haar huidige verloving zou falen. Maar in maart 1859 werd Konoe verplicht om uit het hof te stappen als gevolg van Naosuke’s zogenaamde Ansei Purge (安政の大獄 Ansei no taigoku) en het idee van de kōbu Gattai vervaagde naar de achtergrond tot in 1861, na de dood ^[3] van Ii Naosuke.

Gevolgen

Het huwelijk tussen de Shōgun en Prinses Kazu no miya noemt men Kazu no miya kōka (和宮降嫁) wat betekent “Huwelijk van prinses Kazu no miya beneden haar stand. Dankzij dit huwelijk leek het dat het Bakufu , door een samenwerking tussen hoge Bakufu-ambtenaren en het hof het militaire bewind meer aandacht te verlenen, een kans op slagen te hebben.

In de praktijk bleek het huwelijk toch niet het gewenste effect te veroorzaken. De jōi-nationalisten raakten hierdoor nog meer verhit. Het bewind van het bakufu werd bedreigd door vele extremistische aanslagen. In de tiende maand van 1862 werd de rōjū Andō Nobumasa bij de Sakashita-poort (坂下門, Sakashita mon) van het Edo kasteel ^[4] aangevallen en levensgevaarlijk verwond door enkele rōnin uit het domein Mito (水戸藩, Mito han). Met de verdwijning van de hoofdspeler van het hele plan ging ook de Kōbu Gattai-beweging verloren.

De Sakashita-mon no hen (坂下門の変) werd vermoedelijk gepland door een confucianist van de Ō Yōmei (王陽明)–strekking, namelijk Ōhashi Totsuan (大橋訥庵).

Invloeden binnen enkele machtige han

In dezelfde periode waarin het Bakufu poogde het keizerlijk hof toe te naderen, ontstonden er in enkele grote han (藩) ook stromingen waardoor een samenwerking tussen samurai(侍) en keizer steeds meer en meer aanhang kreeg. Een voorbeeld is Nagai Uta (長井雅楽) in Chōshū (長州藩, Chōshū han). Hij trachtte een toenadering te realiseren tussen progressieve samurai en de keizer. Deze samurai zouden op actieve wijze kennis vergaren in het buitenland. Op deze manier had de opening van Japan kunnen geleid worden door een progressieve alliantie. Helaas slaagde hij er niet in om aanhang te krijgen voor zijn standpunt binnen de han.

Binnen de han werd het beleid bepaald door de jōi-aanhangers. Zij streefden ook naar een samenwerking tussen samurai en keizer, maar met de bedoeling om een manier van leven te vinden waardoor het bakufu in stand kon blijven. Dit was een plan van Shimazu Hisamitsu (島津久光), de vader van Shimazu Tadayoshi (島津忠義), de daimyō van Satsuma (薩摩藩, Satsuma han). Hij trok naar Kyōto met zijn leger om het hof onder druk te zetten zodat ze zijn voorstel zouden accepteren. Er werd werk gemaakt om een leefbare samenwerking tussen aristocratie en samurai te creëren.

Het voorstel dat Hisamitsu deed was dat het nationaal beleid voortaan bepaald zou worden door Shōgun en daymyō, in onderling overleg. Satsuma, Chōshū, Tosa (土佐藩, Tosa han), Hizen en Sendai (仙台藩, Sendai han) kregen vooral veel macht.

Dit voorstel werd goedgekeurd, en in 1862 trok Hisamitsu naar Edo om het voorstel aan het Bakufu op te dringen. De bedoeling was de buitenlandvijandige stromingen uit het bakufu weg te halen. Dit werd gedaan door meer macht te verlenen aan de Hitotsubashi-ha (一橋派) en zo te zorgen dat de vijf grote han de meeste politieke inspraak zouden krijgen.

Voetnoten

↑ Japanse term voor het shogunaat.
↑ Dit was de naam van het huidige Tōkyō (東京) tot in 1868.
↑ Naosuke werd in 1860 vermoord door een groep jonge samurai uit Mito. Dit gebeurde voor één van de poorten van het Edo kasteel.
↑ Net zoals Tōkyō zelf werd het Edo kasteel hernoemd naar het Tōkyō kasteel (東京城, Tōkyō-jō) in 1868.