Japanse Sociaal-Democratische Partij (社会民主党)
Uit GeschiedenisJapan
De Sociaal-Democratische Partij van Japan (oftewel Shakai Minshu-tō, 社会民主党) is een partij die ijvert voor een socialistischJapan. Ze zijn voor een gesocialiseerde economie en willen een neutraal beleid ten opzichte van buitenlandse zaken.
Inhoud |
Geschiedenis
Ontstaan
De Sociaal-Democratische Partij van Japan wordt in november 1945 gevormd door het samenvoegen van allerlei kleinere partijen van voor Wereldoorlog II. Zij kwam op het toneel na het militaristische regime dat Japan in Wereldoorlog II had betrokken. De partij had oorspronkelijk een andere naam; in 1945 ontstond deze partij als de “JSP” of “Japanse Socialistische Partij”. Deze naam werd voor een zeer lange tijd gebruikt, totdat er een interne strubbeling in de partij ontstond. Er was een conflict tussen een rechtse factie en een linkse factie. Oorspronkelijk wilden de linkseaanhangers de oude naam, JSP, behouden. De rechtse aanhangers ijverden voor een nieuwe naam: ‘Sociaal-Democratische Partij van Japan’. Dit conflict werd uiteindelijk gewonnen door de rechtseaanhangers en in 1996 werd de naam officieel veranderd naar Sociaal-Democratische Partij van Japan.
Bij de eerste verkiezingen nadat Japan een grondwet kreeg in 1947 deed de SDPJ het zeer goed en haalde ze 26% van de stemmen binnen. Zo werd het de grootste politieke partij van dat moment. Er werd een regering gevormd door Tetsu Katayama en er ontstond een coalitie tussen de SDPJ en CCP (Citizens’ Cooperation Party), maar deze regering hield het niet lang vol. Dankzij een opstand van marxistische leden van de SDPJ viel de partij in verschillende facties uit elkaar. Zo ontstonden er een rechtsefactie, een linksefactie en een extreemlinkse factie. De linksefacties werden later terug verenigd in de JSP. Tijdens de verkiezingen van 1958 won de partij 166 van de 467 zetels, wat hun belang in de regering bevestigde.
Het leek goed te gaan met de partij, tot in 1960 er weer een conflict ontstaat. Hierdoor werd de partij nog een keer opgesplitst. De mensen die uit de partij stapten, creëerden hun eigen partij, genaamd de DSP (Democratic Socialist Party). Dankzij dit laatste conflict heeft de JSP in populariteit verloren en zijn de cijfers gedaald. Lokaal deed de partij het wel goed. Een bewijs hiervan is dat in de jaren ’70 veel gebieden onder de macht stonden van burgemeesters uit de JSP.
De jaren ‘80
Over het algemeen waren de jaren ’80 een periode van dualiteit. Tijdens de verkiezingen van 1986 viel de SDPJ in een put. Ze leden een grote nederlaag dankzij de LDP (Liberaal-Democratische Partij). Het aantal gewonnen zetels daalde en het aantal stemmen daalde met procenten. Hier moest verandering in komen en dus werd Takako Doi ingeschakeld. Deze vrouw heeft een aantal veranderingen doorgevoerd in de partij en tijdens de verkiezingen van 1990 had de partij al weer flink bijgebeend[1]. Ze haalden nu meer dan het dubbele aantal zetels die ze in 1986 hadden. Dit heeft ze weten te verwezenlijken dankzij een strategie die normaal gezien nooit toegepast werd. Er werden per kiesdistrict meerdere kandidaten van dezelfde partij kandidaat gesteld. Niet iedere kandidaat was blij met het feit dat ze tegen een partijgenoot moest strijden, maar het resultaat bleek zeer succesvol. Ze had al veel voor de partij gedaan, maar Takako Doi was nog lang niet klaar. Ze had een strenge en directe manier van praten en dit trok aan bij vele kiezers die het ontwijkende gedrag van andere politici beu waren. Ze doorbrak het gehoorzame vrouwelijke stereotype en werd zo tot favoriete politica verkozen aan het einde van de jaren ’80. Dit had natuurlijk ook alleen maar positieve resultaten voor de SDPJ. Doi kon echter niet blijven doen wat ze wilde in de partij, omdat vele aanhangers van de partij marxistisch waren en dit was tegenstrijdig met wat Doivan plan was met de partij.
De jaren ‘90
In de 1993 verkreeg de SDPJ zodanig veel zetels dat ze als gevolg de LDP van hun troon stootten. Voor het eerst in 38 jaren tijd heeft de LDP de meerderheid van de zetels niet verkregen, een grote triomf voor de SDPJ dus. Er werd een coalitie gevormd van politici die tegen de LDP waren. In 1994 kwam er echter een grote ommekeer; de SDPJ verliet samen met de ‘New Nagisake Party’ de coalitie om bij een andere LDP-gezinde coalitie aan te sluiten. Door dit te doen, heeft de SDPJ vele beleidspunten achtergelaten en hierdoor ook veel aanhang verloren. In 1996 werd de naam van de partij veranderd.
Belangrijkste leden
Mizuho Fukushima
Mizuho Fukushima (福島 瑞穂) is de president van de SDPJ. Ze is in 1980 afgestudeerd aan de rechtsfaculteit van de Universiteit van Tokyo. In 1998 is ze in de politiek gestapt als een lid van het Hogerhuis. Ze werd herverkozen in zowel 2004 als 2010 en sinds 2003 al zetelhouder van de partij. Fukushima was ook Staatminister van consumptiezaken, sociale zaken en gendergelijkheid in het kabinet van de Eerste Minister Yukio Hatoyama[2].
Takako Doi
Takako Doi(土井 多賀子) was een prominente politica vanaf 1980 tot ze op pensioen ging in 2005. In 1969[4] werd ze verkozen en kon ze bij de SDPJ aan de slag in het Lagerhuis. Hier heeft ze 10 jaar stilletjes op de achtergrond gewerkt, tot in 1980 de schijnwerper op haar werd gericht. Ze werd nationaal bekend toen ze het opnam voor vrouwen toen ze in Japan ongelijk behandeld werden. Ze heeft de regering ertoe gedwongen om het CEDAW[5] te tekenen. Zij heeft de SDPJ zeer populair gemaakt en heeft voor veel roem gezorgd binnen de partij.
Tomiichi Murayama
Tomiichi Murayama (村山 富市) was een Japanse politicus van 1955 tot aan zijn pensioen in 2000. Hij studeerde af aan de Meiji Universiteit en was de 81ste Eerste President van Japan vanaf juni 1994 tot januari 1996. Hij was ook het hoofd van de SDPJ gedurende een lange tijd. Zijn carrière begon als een lid van het stadsbestuur van Ōita[6]. Hij was goed in zijn job en klom op de ladder van succes een trapje omhoog in 1972, toen hij in het Lagerhuis kon beginnen. In 1993 kwam hij de SDPJ tegen in het kabinet en in hetzelfde jaar nog werd hij verkozen als hoofd van de partij tot 1996.
Doelstellingen
De standpunten van de SDPJ zijn vooral links geaard. Hun belangrijkste doelstellingen zijn:
-Het verbeteren van sociale welvaart, gezondheidszorg, pensioenen, sociale zekerheid, e.d.
- Het tegengaan van neoliberalisme en neoconservatisme.
-Windenergie moet de belangrijkste elektriciteitsbron worden, niet nucleaire energie.
-Het invoeren van milieubelastingen.
-Het gebruik van openbaar vervoer propageren en meer investeren in elektrische- en hybride wagens.
-Afschaffing van de doodstraf.
-Ontwapening van Japan. Er zal een speciale dienst komen om de vrede te bewaren.
-Het ‘evolueren’ van een maatschappij van massaproductie naar een evenwichtige maatschappij die niet te belastend is voor de natuur.
Bronnen
Boek:
Feldman, Ofer. Talking politics in Japan today. Brighton: Sussex Academic Press, 2004
Websites:
Onbekend. “Ms. FUKUSHIMA Mizuho”. 10-11-2010. <http://www.sangiin.go.jp/eng/member/members/profile/5998049.htm> (23/05/2012)
Kanzaki, Masahide. "Political Parties in Japan: 1874-1998". 06-03-2005. <http://www.kanzaki.com/jinfo/PoliticalParties.html> (18/05/2012)
Artikel:
Cole, Allan B. "Socialist parties in postwar Japan". In Social Democratic Party of Japan, Cecil H Uyehara(red.), 88-90. New Haven: Yale University Press, 1966
Voetnoot
- = Takako Doi was ook de vrouw die in 1996 er grotendeels voor had gezorgd dat de naam van de partij werd veranderd.
- = Het kabinet van Yukio Hatoyama bestond van 16 september 2009 tot en met 28 mei 2010.
- = Takako Doi was geboren in het jaar 1928, wat betekent dat ze tot haar 77 in de politiek heeft gestaan!
- = Takako Doi deed dus voor 1980 al aan politiek, maar was toen nog helemaal niet zo bekend.
- = CEDAW: Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination against Women.
- = Ōita is de hoofdstad van de Ōita-prefectuur, gelegen in Kyushu.
