Hiroshi Funasaka
Uit GeschiedenisJapan
Hiroshi Funasaka(船坂弘, 30 oktober 1920 – 11 februari 2006) was een soldaat van het Japanse Keizerlijke Leger. Zijn militaire rang was sergeant. Hij staat vooral bekend voor zijn legendarische daden tijdens de slag om Anguar[1] (het was de laatste slag om de Marianen en Palau). Hierdoor heeft hij een aantal bijnamen gekregen zoals “onsterfelijke sergeant” of “Oni(een fabelwezen uit Japanse folklore) sergeant”.
Hij had veel gevechtsvaardigheden en hij heeft talloze emblemen verdiend voor kendo, shietvaardigheid etc.
Inhoud |
Biografie
Hij was geboren in Nishikata-mura, Tochigi-ken. Hij was de derde zoon van een boerenfamilie. Al van kleins af aan was hij een leiderfiguur tussen alle andere kinderen in de buurt. In maart 1941 is hij in de dienst aangeworven van Japanse Keizerlijke Leger en werd hij in een stad aan de grens geplaats in Mantsjoerije. Daar moest hij als grensbewaker zijn diest opnemen. In april 1944 werden hij en zijn troepen ook naar Anguar verplaatst door de verslechtering van de oorlogssituatie.
Persoonlijkheid en talent
In het leger was hij een voorbeeldige soldaat en kreeg hij ook veel vertrouwen van zijn ondergeschikten. Hij had een zwarte band voor Kendo en gevechtsvaardigheid voor bajonet[2]. Tijdens zijn opleiding bij Qiqihar, een stad aan de grens van Mantsjoerije, waar hij gestationeerd was, heeft adjudant onderofficier hem gezegd dat zelfs alleen de heup van Funasaka evenwaardig is voor een zwarte band voor gevechtsvaardigheid met bajonet. Zijn bekwaamheid voor gevechtsvaardigheid was zo hoog dat zijn adjudant onderofficier hem die gunde. Verder was hij ook een goede geweerschutter in zijn troep. Sinds zijn dienstneming bij het leger heeft hij alleen voor het schieten al meer dan dertig award-certificaten gekregen. Hij werd ook heel bekend in zijn troep omdat er nog niemand was die zowel voor het schieten en voor zijn gevechtsvaardigheid met de bojonet een award-certificaat kreeg.
De slag om Anguar
Tijdens de slag om Angaur heeft hij met een mortier en granaten meer dan 200 Amerikaanse soldaten vermoord. Maar door het verschil in hoeveelheid soldaten tussen VS en Japan, moesten Japanse troepen zich terugtrekken naar het binnenland en de overgebleven Japanse soldaten voerden guerrilla-oorlog tegen de Amerikaanse soldaten. Funasaka was één van de overlevenden en voerde met andere overlevenden geurrilla-oorlog tegen Amerikanen.
Op de derde dag nadat de slag uitgebroken was, kreeg hij op zijn linkerdij ernstige scheurwonden tijdens het gevecht. Na zijn verwondingen werd hij een paar uren achtergelaten op het slagveld. Toen de militaire arts, waar hij lange tijd op zat te wachten, eindelijk naar hem toekwam, vond die dat Funasaka niet meer te redden was door zijn ernstige verwondingen en gaf hem een granaat om zichzelf te doden en de arts liep weg. Maar hij slaagde er toch in om te overleven door zijn uitbloeding van zijn verwondingen te stoppen door zijn linkerdij in te binden met de nationale vlag van Japan dat hij bij zich had. De volgende dag was hij al een beetje hersteld en hij kon terug een beetje stappen. Hij kreeg later in de strijd nog andere talloze fatale verwondingen maar vreemd genoeg was hij meestal de volgende dag al hersteld van zijn verwondingen. Later in zijn boek schreef hij dat hij altijd al een persoon geweest was die snel van zijn verwondingen herstelde.
Funasaka was vooral bekend onder de Amerikanen toen hij probeerde de Amerikaanse militaire basis alleen aan te vallen met zes granaten rond zijn lichaam en één pistool in zijn hand. Ondanks het feit dat hij op dat moment dodelijk verwond was, slaagde hij erin om al kruipend bij de Amerikaanse militaire commando post te geraken. Hij verstopte zich in een struik en wachte op het moment dat de commandanten bijeenkwamen in een tent. Hij wilde de granaten laten ontploffen om zo de commandanten samen met hem om te brengen. Toen hij zag dat de commandanten terug waren, stormliep hij met zijn resterende kracht naar de tent. Maar hij werd in de nek geschoten vooraleer hij zijn garnaten kon aansteken. Hij werd direct door de Amerikaanse militaire arts naar het veldhospitaal gebracht. Terwijl iedereen dacht dat hij al dood was, overleefde hij en na drie dagen in de hospitaal is hij zelfs uit de coma geraakt. Maar toen hij uit zijn coma was ontwaakt, dacht hij dat hij een genade kreeg door Amerikanen. Dus hij begon de medische apparaturen rond hem te vernielen en schreeuwde tegen de soldaten die er tussenkwamen 'Schiet!! Schiet me maar dood!!'. Hierdoor kreeg hij als bijnaam “De dappere soldaat” van de Amerikaanse soldaten. Een professor van de Universiteit van Massachusetts die op dat moment een Amerikaanse soldaat die in Peleliu-eiland[3] gestationeerd was, stuurde naar Funasaka na de oorlog een brief om de moed van Funasaka voor die daad te eerbiedigen. Hij schreef in die brief “We zullen nooit de heldhaftige daad van u op dat moment vergeten. Het feit dat mensen zoals u bestaan, zal herinnerd worden als de trots van het gehele Japans volk.” Na zijn legendarische daden bij het hospital werd hij een paar dagen in ondervraging gesteld. En daarna werd hij opgenomen als krijgsgevangene in Peleliu-eiland. Maar zijn vechtlust was niet verminderd. Na 2 dagen in gevangenschap gezeten te hebben, is hij er toch in geslaagd om uit de kamp van krijgsgevangenen te ontsnappen en de munitiedepot van het Amerikaanse leger te vernielen.
Na de oorlog
Naderhand hij was verplaatst van de krijgsgevangenenkamp van Peleliu naar de krijgsgevangenenkamp van Guam. En van tijd tot tijd werd hij weer verplaatst in verschillende plaatsen. In 1946 was hij eindelijk terug in Japan. Maar ondertussen dachten de familie van Funasaka dat hij gesneuveld was tijdens de oorlog dus ze hadden al een graf gemaakt op naam van hem. Dus eerst wat hij deed nadat hij aangekomen was in Japan was de grafsteen van zijn graf eruit halen. Daarna opende hij een boekhandel in Shibuya, Tokyo. Hij dacht dat het verpreiden van de Amerikaanse geest van innovatie in de Japanse industrie, cultuur en onderwijs door middel van boeken zou Japan verrijken. Hij heeft zelf ook een aatal boeken[4] geschreven over zijn leven en de ervaringen die hij opdeed tijdens de oorlog. Zijn boekhandel was de eerste boekhandel in Japan dat het heel gebouw voor de zaak gebruikte.
De boekhandel bestaat nog altijd tot heden.Voetnoten
- ↑ Het was de laatste strijd van de slag om Mariana en Palau-eilanden. Voor de Amerikanen was het cruciaal om Anguar in hun handen te hebben om de vliegveld voor de bommemwerpers te kunnen bouwen.
- ↑ 銃剣術 juukenjutsu in het Japans, is een soort van Close Combat waarmee men vecht met een geweer dat een bajonet over of op de loop van het geweer vasthangt.
- ↑ Peleliu of Beliliou is een eiland dat tot Palau behoort, ten zuidwesten van het eiland Koror gelegen. Het eiland is het hoofdeiland van de staat Peleliu. Het eiland was het toneel van de slag om Peleliu.
- ↑ 英霊の絶叫―玉砕島アンガウル[1], 石の勲章[2] etc.
Bronnen
Boeken
英霊の絶叫 - 玉砕島アンガウル戦記. 光人社NF文庫. 1966
ペリリュー島玉砕戦―南海の小島七十日の血戦. 光人社NF文庫. 1981
