Edo-jō (江戸城)
Uit GeschiedenisJapan
Het kasteel werd oorspronkelijk gebouwd in 1457 door Ōta Dōkan. Na de slag bij Sekigahara in 1600 werd het de woning van de shōgun, en ook de machtsbasis van het Tokugawa-shōgunaat. Na het val van het Tokugawa bakufu in 1868 nam de keizer er zijn intrek, en werd het kasteel een keizerlijk paleis.
Geschiedenis
In 15de eeuw bestond Edo-kasteel al, al was het niets vergeleken met de versie van Ieaysu. Het werd bewoond door Ōto Dōkan. Hij werd vermoord in 1486 en het kasteel bleef verwoest achter. In 1590 koos Tokugawa Ieyasu het vissersstadje Edo als basis voor zijn steeds groeiende invloed. Op 1 augustus 1590 nam Ieaysu formeel bezit van het kasteel. Wat nu enkel ruïnes waren zou hij omtoveren tot een van de grootste en meest ambitieuze bouwwerken aller tijden.
De bedoeling was een burcht (Jōkamachi) te bouwen. In 1603 kreeg hij door de keizer de titel Shōgun toegewezen, hoofdzakelijk door zijn overwinning bij de slag bij sekigahara in 1600. Als shōgun maakte hij van het bouwen van het Edo-kasteel een nationaal project. Hij verplichte de andere landheren (daimyō) om enorme contributies te maken. Hij werd dus sterker terwijl hij zijn rivalen afzwakte. Het kasteel was het begin én het uitgangspunt van de stad Edo, een stad die de nieuwe machtsbasis van Japan zou worden.
In april 1605 werd de zoon van Ieaysu, Hidetada, Shōgun. Tōdō Takatora werd door hem opgedragen de basisstructuur van het kasteel te herwerken. Hij verzamelde enkele van de beste bouwvakkers van die periode en was vastberaden om van het Edo-kasteel het beste van het land te maken. Het bouwen van het kasteel was een zeer delicaat werk doordat een deel ervan op moeras land gebouwd moest worden. Hierdoor waren muren onstabiel en velen kwamen om het leven door muren die het begaven. Dit probleem werd opgelost door grote hoeveelheden riet op de moeras te leggen en er dan lange tijd kinderen op te laten spelen.
Twee maart 1957 was het Edo-kasteel slachtoffer van de Meireki-brand. Ongeveer 60% van de stad werd verwoest. Drie dagen lang bleef de stad branden en meer dan 100.000 mensen kwamen om in de vuurzee. De heropbouw duurde meer dan twee jaar.
Sinds de Meiji-restauratie is het kasteel de locatie van het keizerlijke paleis in Tokio, en momenteel de woning van Keizer Akihito.
Structuur en bouw van het kasteel
Het kasteel bestond uit verschillende secties, die door hoge muren gescheiden waren. De verschillende secties waren verbonden door bruggen, met grote poorten aan elk uiteinde. Men kan het kasteel schetsen als drie cirkels, met in het midden de de honmaru (centrale gedeelte). Daar rond bevond zich de tweede cirkel (ninomaru) en de derde cirkel (sannomaru).
De shōgun leefde in de honmaru waar zijn paleis gelegen was. Hoe dichter men bij het paleis woonde hij belangrijker men was. De woning van de shōgun was het hart van het kasteel. Als ultieme verdedigingsmiddel was er midden in de de honmaru nog eens een ommuurde vesting, dat zou dienen als laatste toevluchtsoord.
Het paleis zelf was 44.3 m hoog, en stond nog eens bovenop een muur van 20 m hoog. Het was dus bijna onmogelijk om dit bouwwerk te belegeren. Van buitenaf lijkt het paleis uit vijf verdiepingen te bestaan, maar het zijn er eigenlijk zes en een kelder. In 1622 werd de meest centrale vesting afgebroken omdat de laatste vijand van de tokugawa , de toyotomi-familie, uitgeschakeld was en men een meer aan vrede aangepast kasteel wou. In 1632 overleed Hidetada en zijn zoon Iemitsu werd shōgun. Deze laat het kasteel nog verder uitbreiden en in 1640, 50 jaar na het begin van de werken aan het kasteel, is het kasteel in zijn uiteindelijke vorm. Het kasteel in de breedste zin van het woord, dus het hele gedeelte van de stad dat door muren omringd word (bijna 16km lang), is tweemaal zo groot als dat van Ōsaka en misschien wel het grootste kasteel dat ooit gebouwd werd.
Bronnen
Elektronische Bronnen
Boeken
- Akira, Naito; Edo, The city that became tokyo; Kodansha International; Japan; 2003
- Nicalas Fiévé en Paul waley; Japanese capitals in Historical Perspective; RoutledgeCurzon; Engeland; 2003
Cursussen
- Hellemans, Karel; Inleiding tot de Japanse cultuur; Leuven; Katholieke Universiteit Leuven; 2006
- Vande Walle, Willy; Een Geschiedenis van Japan – van samurai tot soft power; Leuven; Acco Leuven / Voorburg; 2007
