Feministische beweging in Japan
Uit GeschiedenisJapan
De NWA of New Women’s Association specialiseerden zich in het verbeteren van de status van de vrouw in Japan.
Inhoud |
1. Hiratsuka Raichō
Het idee van de NWA was origineel het voorstel van Hiratsuka Raichō. Samen met enkele medestudenten starten ze al een maandelijks tijdschrift nl. Seitō (Bleu Stocking). Het was hoofdzakelijk een litteraire magazine, maar het was een van de eerste magazines die het idee ondersteunde van de liberatie van vrouwen. Binnen de 5 jaar stopte de publicatie omdat de makers het nut er niet meer van inzagen. Hiratsuka Raichō spendeerde hierna verscheidene jaren aan haar jonge familie. Dit confronteerde haar met de harde realiteit van het leven van een vrouw. Toen ze terug in het publieke leven kwam, was ze veranderd. Ze concentreerde zich op concrete politieke vrijheid, en persoonlijke rechten van de vrouw. Ideeën van de westerse cultuur beïnvloeden haar hierbij. In deze periode nam het getal van vrouwen,die geforceerd waren om te werken om een inkomen voor hun familie te hebben, drastisch toe. Ze wou dat de NWA de eerste vrouwen beweging werd die zich concentreerde op het verkrijgen van rechten voor de vrouw. Haar visie van de nieuwe beweging concentreerde zich op de problemen van huisvrouwen, werkende vrouwen, onderwijs van vrouwen en politiek. Ze vond dat vrouwen zich moesten verenigen en samen werken voor een sociale verandering, om de politiek en sociale barieres te doorbreken, die hun vrijmaking in de wegstonden. Toen ze de NWA opstartte, was ze een beetje berucht, maar wederzijds ook een intellectueel gerespecteerd politiek figuur. Alhoewel dat Hiratsuka Raichō de NWA oprichte lijkt het dat de meeste van praktische verantwoordelijkheden van de leiderschap, naar de twee andere oprichters van de NWA ging nl. Ichikawa Fusae en Oku Mumeo.
2. Ichikawa Fusae
Ichikawa Fusae werd door Ichikawa Fusae gerekruteerd tijdens een studie bijeenkomst in verband met problemen van vrouwen in Nagoya. Ze werd geboren op een kleine, arme boerderij, waar ze nauwelijks aan hun noden konden voorzien. Haar vader was een tiran en haar moeder was zeer onderdanig. Dit heeft haar natuurlijk beïnvloed. Nadat ze de lagere school had beëindigd was ze niet in staat om middelbare studies te volgen dankzij de armoede van haar familie. Ze ging naar Tokyo en werd toegelaten op een middelbare school, opgericht door missionarissen. Ze moest stoppen met haar studies door haar financieel toestand, en gebrekkig Engels. Ze keerde bijgevolg terug naar haar dorp. Hier nam ze een job aan als vervang lerares in een lagere school. Door haar beroep als leerkracht kon ze andere vrouwelijke leerkrachten mobiliseren die later een belangrijk, ondersteunende groep van organisatie zouden worden. Ze volgde een leerkracht opleiding en werd na het afstuderen een directrice in een lagere school. Ze woonde zeer actief politieke toespraken bij. Haar politieke bewustzijn ontwikkelde zich door tijdens vakanties naar Tokyo te gaan en hier verscheidene toespraken te volgen. Ondanks de verscheidene mogelijkheden om te trouwen, concentreerde ze zich liever op haar politieke carrière, waardoor ze heel haar leven vrijgezel bleef. Ze werd ernstig ziek en verdween 5 maanden uit het politiek leven. Hierna vond ze een job als schrijver bij de Nagoya Shinbun. Ze was de allereerste vrouw die voor deze ondernemen werkten, en was een ware pionier. Maar door haar verzwakte conditie, te wijten aan haar ziekte, spendeerde ze het meest van haar tijd achter een bureau, waar ze allerlei triviale werkjes deed. Een jaar later vind ze dat kranten een slechte reputatie als chanteurs hadden, en nam daardoor ontslag. Terug in Tokyo woonde ze dicht tegen een koppel, dat haar Engels leerden in een privé school. Ze werd ook beïnvloed door de vrienden van haar leraar. Die behoorden tot de Unitaire Kerk van Tokyo. Een van deze was Suzuki Bunji, hij was de president van de Yūaikai (friendschip sociaty). Suzuki Bunji zou later de spreker worden van de “House of Counselors” De leden van Yūaikai waren met enkele duizenden voornamelijk jonge mannen en vrouwen, met religieuze motivatie, of een interesse in het verdedigen in de rechten van de mens. Onder invloed van de economie evolueerde het in strijdende kracht inzake het veld van georganiseerde arbeid. Ichikawa werd secretaresse van deze associatie. Ichikawa bleef contact behouden met de hoofd redacteur van de Nagoya Shinbun. Door dit contact werden Ichikawa en Hiratsuka uitgenodigd om te spreken in de “Summer Women’s Workshop”. Eerst weigerde Hiratsuka omwille van haar zachte, trage stem. Ichikawa overtuigde haar hiervan om de speech uit te schrijven, en door iemand anders te laten lezen. In deze “workshop” werd het idee van hun organisatie verder uitgewerkt.
3. Oku Mumeo
Ze was de jongste NWA leider, en de laatste die zich aansloot. Oku had een ruimdenkend, gerelaxeerd, beetje mannelijke karaktertrekken , die niet in Ichikawa terug te vinden waren. Haar standpunt leek altijd vaag en mensen wisten vaak niet wat ze van haar moesten denken. Ze was een vrouw met haar op haar tanden. Dit was tegelijkertijd haar sterkte en zwakte. Ze zou meer mensen mee gekregen hebben, als ze zich socialer voor zou doen.
Door deze vrouwen hun bijzondere talenten, en persoonlijkheden, functioneerden deze 3 leiders als een harmonieuze team. In 1919 dienden deze vrouwen hun beleid in, inzake het doel van de NWA. Dit was de geboorte van één van de belangrijke bewegingen in de geschiedenis van de Japanse vrouwen, in hun strijd voor politieke rechten.
4. De Doelpunten van de NWA.
- Het eisen om een einde te maken aan het leiden van vrouwen, voor het uiteindelijke goed van de maatschappij; Het eisen van een rivisie of afschaffing van de feodale wetten en regulaties die kwetsend zijn tegenover vrouwen; Het eisen van een systeem die het moederschap zou beschermen; En een practische beweging op te richten die deze eisen zou bereiken. - Contact maken met andere vrouwenbewegingen en organisaties in Japan en het organiseren van een gezamelijke gemeenschap. - Het sponsoren van lezingen en vergaderingen, om vrouwen problemen e bespreken, zoals arbeid, huishouden, educatie en andere sociaal en politiek kwesties. - Het oprichten van publicaties van de organisatie - Het oprichten van een school voor het onderwijs van vrouwen en het uitgeven van arbeids kranten voor vrouwen, om een sterke en competente vakbond voor vrouwen op te richten. - Het oprichten van een vrouwen bijeenkomst hal met verscheidene faciliteiten.
Vermits politieke bijeenkomsten en organisatie door vrouwen illegaal was, werd zwaar op het geschreven woord vertrouwd, als het enige veilige manier om grote massa’s te bereiken. Veel vooruitdenkende mannen gingen ook niet akkoord met deze politieke restricties tegen vrouwen en voorzagen een sterke basis van steun. De vrouwen maakten er werk van om ook mannen naar hun activiteiten te verwelkomen.
5. Bronnen
Akiko Tokuza, The rise of the feminist movement in Japan,Keio University Press
