Byakkotai 白虎隊

Uit GeschiedenisJapan

De Byakkotai was een groep van 300 tieners uit Aizu, die meevochten in de Aizu oorlog. Men denkt hierbij voornamelijk aan de groep van 19 jongeren die zelfmoord pleegden op de Iimori berg.

Inhoud

Etymologie

Byakkotai betekent letterlijk Witte Tijger groep.

  • 白虎 betekent witte tijger (びゃっこ)
    • 白 betekent wit (しろ)
    • 虎 betekent tijger (とら)
  • 隊 betekent groep (たい)

Wie?

Een van de herdenkingsmonumenten.
  • Adachi Tōzaburō

Geboren in Aizu-Wakamatsu's Beidai-ichinocho, 4e zoon van Onoda Sukemon. Tozaburo was fors gebouwd, had een gebruinde huid en een kinderlijk gezicht.

  • Shinoda Gisaburō

Geboren 25 mei 1850, in Aizu-Wakamatsu's Beidai Ninocho, 2e zoon van Shinoda Hyogo en Oribe Shinko. Hij was naar het schijnt al van kleinsaf een eerlijk persoon en vertelde naar verluidt nooit een leugen. Tijdens de Aizu oorlog werd hij als assistent commandant naast de commandant Hinata Naiki van de 2e unit geplaatst. Toen Hinata de groep verliet om provisies te halen, werd Gisaburo leider van de 2e unit.

  • Nomura Komashirō

3e zoon van Nomura Seihachi. Hij was dicht bevriend met Nishikawa Katsutaro en Yanase Katsuzaburo. Hij trad toe tot Nisshinkan[1] op zijn 11e en was zeer bedreven in het speerwerpen.

Overige leden

De overige leden van Byakkotai die ook zelfmoord pleegden waren:

  • Ishiyama Toranosuke
  • Nagase Yūji
  • Mase Genshichirō
  • Aruga Orinosuke[9]
  • Itō Teijirō
  • Suzuki Genkichi
  • Nishikawa Katsutarō
  • Yanase Katsuzaburō
  • Ikegami Shintarō
  • Itō Toshihiko
  • Tsuda Sutezō
  • Yanase Takeji
  • Ishida Wasuke
  • Ibuka Shigetarō
  • Tsugawa Kiyomi
  • Hayashi Yasoji

Iinuma Sadakichi

Iinuma was de enige overlevende van de groep wegens een zwaar verwonde hand die hem belemmerde tijdens de daad. Hij werd gevonden en gered door een boer. Een andere versie beweert dat hij gevonden werd door een vrouw, genaamd Hatsu, wiens zoon ook lid was van de Byakkotai. Hij veranderde zijn voornaam Sadakichi naar Sadao en vertrok naar Sendai. Geschaamd door zijn mislukking, sprak hij de eerstkomende jaren geen woord over het hele voorval. Later echter vertelde hij zijn verhaal, dat door een kennis van hem, Richard Heise werd uitgegeven. Hij stierf op 2 februari 1931 op 79 jarige leeftijd in Teishinkyoku. Tijdens de 90-jarige herdenking van de Byakkotai, werden een deel van Iinuma's assen naar Iimoriyama gebracht. Het was immers een wens uitgesproken op zijn sterfbed om begraven te worden bij zijn kameraden.

Achtergrond

Aizu

Een van de monumenten voor de Byakkotai.

Kinderen in Aizu (vooral jongens) werden opgevoed door de hele samenleving. Ze werden aanschouwd als niet enkel de zonen van 1 enkele familie, maar van het hele domein. De Byakkotai waren waarschijnlijk de laatste generatie die deze traditionele samoerai educatie vervolledigden. Hun dood staat dan ook deels symbool voor het einde van een feodale stelsel.

Aizu's leger was verdeeld in 4 eenheden volgens leeftijd. De namen werden gebaseerd op de 4 symbolen van de chinese constellatie.

  • Byakkotai: Witte Tijger Groep, 16-17 jaar, Westen
  • Shujakutai: Rode Vogel Groep: 18- 34 jaar, Zuiden
  • Seiryuutai: Blauwe Draak Groep, 35-49 jaar, Oosten
  • Genbutai: Zwarte Schildpad Groep, 50-plussers, Noorden

Elke groep werd dan nog eens verdeeld volgens rang.

  • Shichutai: zonen van hogere samurai.
  • Yoriaitai: zonen van de midden samurai.
  • Ashigarutai: zonen van de lagere samurai.

Het waren leden van de Shichutai afdeling van de Byakkotai die zich afscheurden van de groep en uiteindelijk zelfmoord pleegden.

Bushido 武士道

Bushido betekent de weg van de krijger. Het is een Japanse erecode en levenswijze. Het stamt af van de morale code van de samurai en benadrukt trouw, traditie, totale beheersing van de vechtkunst en eer tot de dood.

De jongeren van Aizu groeiden op volgens de leer van Bushido en namen dit dan ook heel serieus. De code hield onder andere in:

  • Wij zullen naar onze ouderen luisteren.
  • Wij zullen buigen voor onze ouderen.
  • Wij zullen niet liegen.
  • Wij zullen ons niet beschamend gedragen.
  • Wij zullen geen zwakkeren pesten.
  • Wij zullen niet praten met vrouwen buiten onze familiekring.
  • Wij zullen niets eten buitenshuis.

Matsudaira Katamori 松平 容保

Matsudaira Katamori
Matsudaira Katamori
was de 9e daimyo van Aizu toen deze werd aangevallen tijdens de Aizu oorlog.

Geboren in 1835 als Keinosuke, zoon van heer Matsudaira Yoshitatsu van Takatsu han. Later werd hij geadopteerd door Matsudaira Katataka van de Aizu han in 1846. In 1862 werd hij genoemd tot Kyoto Shugo Shoku (Militair Commisaris van Kyoto). In Augustus 1863 verwezenlijkte hij dat leden van Choshu han werden verdreven van het Keizerlijk Hof. Zo verkreeg hij het vertrouwen van keizer Komei. In 1867 werd de politieke kracht gegeven aan keizer Meiji door shogun Tokugawa Yoshinobu en zijn positie als Militair Commisaris werd afgeschaft. Na de Aizu oorlog werd hij gestraft met enkele jaren huisarrest. Hij werd later de hoofdpriester van Nikko Tosho Gu in 1880. Hij stierf in 1893 aan een longontsteking.

Hij schreef de tekst voor een monument dat vlakbij hun graf werd geplaatst.

幾人の　涙は石にそそぐとも　その名は世々に　朽じとぞ思う

Ikutari no namida wa ishi ni sosogu tomo sono na wa yoyo ni kuji to zo omou

Hoe veel mensen ook de stenen wassen met hun tranen, nimmer zullen deze namen uit de wereld verdwijnen.

Op Iimoriyama

Het herdenkingsmonument bij de Iimori berg.


Tijdens de Boshin oorlog, rond maart/april 1868 werd een soort leger bestaande uit honderden jonge samurai samengesteld ter voorbereiding van de invasie van kangun 官軍 (leger van de overheid) of het Keizerlijke leger. Deze 16-17 jarigen waren bedoeld als reserve leger, maar toch konden 15 jarigen met een beetje misleiding in het leger infiltreren. Gedreven door hun passie om hun heer te beschermen, trokken de Byakkotai naar het slagveld in Tonokuchi om hun troepen te helpen. Wanneer ze het dorp van Tonokuchi naderden, des te meer ze het gevoel kregen dat ze in een val liepen. Ze verspreidden zich in het bos en toen het signaal werd gegeven, openden ze het vuur. Maar algauw waren ze omsingeld en overtroffen door de keizerlijke troepen. Het terugtrekken resulteerde in het splitsen van de groep. 20 van hen ontsnapten via een tunnel die Inawashiro met de Iimori berg verbond.

Eenmaal op de Iimori berg constateerden de 20 jongeren dat het kasteel in vuur en vlam stond door de rook die ze zagen opsteigen. Ze zagen dit als teken dat de vijand had gewonnen. Om hun vernedering te sparen door te moeten buigen voor een nieuwe heer, wat hun trouw aan Aizu gewoonweg niet toeliet, besloten ze seppuku te plegen.

Toen de oorlog voorbij was en de lichamen van de jongens werden gevonden, werd het door de Keizer verboden ze te begraven. 3 maanden later werden de lichamen toch heimelijk door de inwoners begraven in de Myoukoku tempel. Na de oorlog werden de graven verlegd naar de huidige locatie.

De grafstenen werden in 1890 opgezet. Daarna is de plaats nog 2 maal uitgebreid.

Er zijn een heel aantal standbeelden opgericht om de byakkotai te herdenken.

In 1956 werd de Byakkotai Memorial Hall opgericht op de Iimori berg ter ere van de nobele geest van de Byakkotai. De dag van vandaag is het een populaire trekpleister voor toeristen.

Impressies

Het tragische verhaal van de Byakkotai heeft op verschillende vlakken indruk gemaakt.

In verschillende liederen wordt de Byakkotai geëerd.

In 1986 werd een tweedelige mini-serie uitgegeven op 30 en 31 december op TV Asahi.[2]

In 2007 werd hier een remake van gemaakt, ook tweedelig.[3] Deze versie wordt verteld uit het oogpunt van een overlever, Sakai Mineji, uit dezelfde unit. Sakai wordt vertolkt door Yamashita Tomohisa.

Ook in manga's en anime's worden referenties gemaakt of komen ze aan bod, meestal gecentreerd rond de shinsengumi.

De Italiaanse fascistische dictator Benito Mussolini was zo onder de indruk door hun loyaliteit aan hun heer dat hij een monument van Pompeï doneerde om bij de graven te zetten.
Het monument geschonken door Mussolini.

Origineel had de arend een bijl in zijn klauwen. Deze werd verwijderd door de Amerikanen na de 2e Wereldoorlog omdat ze dit zagen als een teken van aggressie. Ook stond er op de achterkant "gewijd aan de geest van Bushido", wat ook door de Amerikanen werd verwijderd.

Ook Duitsland schonk een monument. Hier stond origineel een swastika kruis op, wat ook weer door de Amerikanen werd verwijderd.

Referenties

  1. ↑ Han scholen, opgericht voor het onderwijs van de kinderen van de daimyo en dergelijke hogere elite
  2. ↑ trailer van de miniserie van 1986
  3. ↑ De remake van de serie uit 1986

Bronnen

links

bibliografie

  • Sansom George; A History of Japan 1615-1867; Californië: Stanford University Press; 1963
  • Beasley W.G.; The Meiji Restoration; Californië: Stanford University Press; 1972
  • Totman Conrad; The Collapse of the Tokugawa Bakufu 1862-1868; University Press Hawaii; 1980
Teruggeplaatst van "http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Byakkotai_%E7%99%BD%E8%99%8E%E9%9A%8A"