Abe Masahiro

Uit GeschiedenisJapan
(Doorverwezen vanaf Abe Masahiro (阿部正弘))
Ga naar: navigatie, zoeken
Abe Masahiro
阿部正弘
192px-Masahiro Abe.jpg
Naam
Geboortejaar
Geboorteplaats
Jaar van overlijden
Periode
Abe Masahiro
1819
Edo
1857


Abe Masahiro (阿部正弘) geboren op 3 december 1819, te Edo (江戸)[1] [2] was rōjū shuseki (老中主席)[3], oftewel hoofdraadgever of 'oudere' van het Bakufu toen Commodore Matthew C. Perry de haven van Uraga (浦賀) binnen voer. Hij trachtte Japan open te stellen naar de westerse wereld en was mee verantwoordelijk voor het tekenen van het oneerlijke Verdrag van Kanagawa (神奈川条約, Kanagawa jōyaku) in 1854 en de later daarop volgende verdragen.

Biografie

Kasteel van Fukuyama

Jongere Leeftijd

Abe Masahiro, zoon van Abe Masayaki[4], werd geboren net buiten het Kasteel van Edo (江戸城, Edo-jō). Toen zijn vader stierf in 1826 werd zijn oudere broer[5] Masayusa benoemd tot daimyō van Fukuyama[6]. In 1836 werd hij door Masayusa aangenomen als opvolger en door diens vroege aftreden in 1837 werd hij de nieuwe daimyō. In 1843, op 24-jarige leeftijd, werd hij benoemd tot rōjū (老中, "oudere") en niet veel later, in 1845, tot hoofdraadgever (老中主席, rōjū shuseki). Masahiro trouwde met Matsudaira Noriko, dochter van Matsudaira Yoshinaga (松平慶永)[7]

Carrière

Diplomatie

Abe Masahiro was als één van de top officieren aanwezig toen Commodore Perry aan wal kwam en later ook bij het tekenen van het Verdrag van Kanagawa, ook gekend als Nichi-Bei Washin Jōyaku (日米和親条約). In 1954 was hij mee verantwoordelijk voor het open zetten van Japan voor het buitenland. Later volgden vergelijkbare verdragen met Rusland, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en ook met Noord-Ierland en Nederland.

Commodore Mathew Calbraight Perry
Defensie

Hij nam een belangrijke positie in bij het aanleggen of verbeteren van de reeds lange tijd verwaarloosde verdediging van de Japanse kust, onder meer door het aankopen en invoeren van westerse schepen en wapens zoals stoomschepen, zeil korvetten, kanonnen en musketten. Dit was zeker een grote verandering, vooral omdat de Japanse regering het gebruik van wapens zoals kanonnen en geweren laf vond. Hij zorgde ook voor de opheffing van de wet die Japanse schepen zeevaart verbood. Sinds het begin van de 17de eeuw mochten schepen enkel aan kustvaart doen. Hij moedigde ook de constructie van eigen grote zeil- en stoomschepen aan (met vooral uit Nederland ingevoerde onderdelen voor de stoomschepen).

Westerse wereld

Hij stichtte verscheidene academies gericht op de studie van westerse talen en technologie, waarvan de eerste de Nagasaki Zeevaart Academie (geopend in 1855) is. Later volgde nog vele academies, waarvan een noemenswaardige de yōgaku-sho (洋学所) [8] (ofwel bansho shirabeshi), geopend in 1856. Hier studeerden veel van de later grote intellectuelen van de late Tokugawa- en vroege Meiji-periode. Hij was dus zeer westers gezind en benoemde en promoveerde verschillende Japanners met kennis over bepaalde westerse technologieën. Abe Masahiro zorgde voor de aanstelling van een "gaikoku bugyō" (外国奉行)[9], een verantwoordelijke voor betrekkingen met buitenlanders. Dit ambt bleef tot 1867 bestaan. Telkens men de regels omtrent buitenlanders veranderde, werden de ambtenaren ook vervangen.

Contact met andere regeringsonderdelen

Masahiro onderhield contact met vele daimyō en het keizerlijk hof. Sinds lange tijd werd door het bakufu aan de daimyō en het hof geen advies of meningen gevraagd. Hij bracht hier verandering in door vertalingen van bijvoorbeeld Commodore Perry's brief te laten zien aan daimyō met kustgebieden en hun mening te vragen over verschillende wetten die voor hun gebied van toepassing zouden zijn. Dit contact zorgde ervoor dat de daimyō en het hof terug meer inspraak kregen. Hij had veel hoop voor de stichting van een Japans Parlement. Dit werd niet uitgevoerd tijdens het Tokugawa-bakufu, maar Masahiro hield een eigen ‘parlement’ in de vorm van sessies met vrienden (een groep invloedrijke daimyō) waar men meningen en gedachten uitwisselden.

Aftreden

Door zijn houding en handelingen tegenover de westerse wereld was hij niet overal even geliefd. Na een hoop tegenstand werd hij mede door Ii Naosuke (井伊直弼), daimyō van Hikone[10], uiteindelijk gedwongen af te treden als rōjū in 1857. Hij werd vervangen door Hotta Masayoshi [11]. Deze was er op uit om zoveel mogelijk van Masahiro's veranderingen ongedaan te maken.

Overlijden

Toen hij in 1857 stierf volgde Abe Masanori, Masahiro's neef, hem op als daimyō. Het was duidelijk dat Masahiro veel macht uitoefende, waar hij de nodige moeite voor moest doen aangezien hij mede door grote oververmoeidheid gestorven is. Enkele jaren na zijn dood is het grootste deel van zijn veranderingen binnen de regering terug gewijzigd en is de inspraak van de daimyō en het hof weer gereduceerd.

Voetnoten

  1. Edo periode
  2. Nu bekend als Tōkyō (東京)
  3. "The shogunal council in the broad sense comprised the council of roju -the elders- ... the members of this sort of restricted upper-council, were recruited from old vassal families faithful to the Tokugawa"
  4. Abe Masayaki was de 5de daimyō van Fukuyuma.
  5. Abe Masahiro was de 6de zoon van het gezin.
  6. Fukuyama ligt in het Oosten van de provincie Hiroshima op het hoofdeiland (Honshu). Voor de bouw van het Fukuyama kasteel (福山城, Fukuyama-jō) in 1619 was het een klein vissersdorpje maar het ontwikkelde zich tot een handelshaven voor de omliggende gebieden tijdens de Tokugawa-periode (1603–1868).
  7. Matsudaira Yoshinaga was de daimyō van Matsue in de provincie Shimane.
  8. Aan de yōgaku-sho school kon men Nederlands, Engels, Frans, Duits en Russisch leren.
  9. Gaikoku Bugyo
  10. Hikone is een klein dorpje bij het Biwa meer, het grootste meer in Japan. Hikone is best gekend om zijn kasteel, één van de vier enige kastelen die tot het japanse kunstpatrimonium horen
  11. Hotta Masayoshi

Bronnen

Boeken

  • Jeffrey P. Mass en William B. Hauser, The Bakufu in Japanese History (Harold Bolitho - Abe Masahiro and the New Japan), Stanford University Press, 1985.
  • L. M. Cullen, A History of Japan 1582-1941, Cambridge University Press, 2003.
  • W.G. Beasley, The modern history of Japan, Eidenfeld and Nicolson, 1963.
  • Willy Vande Walle, Een geschiedenis van Japan: Van samurai tot soft power, Acco Leuven, 2007.
  • Paul Akamatsu, Meiji 1868: revolution and counter-revolution in Japan, Taylor and Francis e-library, 2011.

Internetbronnen